ขอรัก...ได้ไหม?

บทนำ 'องุ่นรักนัทนะคะ’ นัทก็รักองุ่นนะ’ ภาพของสองสาวที่กอดกันแน่น ท่ามกลางลมทะเลที่พัดมาเบา ๆ เป็นภาพที่สวยงามและเต็มไปด้วยความสุข แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้ไม่นาน ความสุขเหล่านั้นก็จางหายไป หลงเหลือเพียงความขื่นขมที่กัดกินหัวใจเท่านั้น สามเดือนต่อมา ‘องุ่น! นี่มัน...อะไรกัน ไอ้นี่มันเป็นใคร?!’ นัทมองไปที่ภาพตรงหน้าด้วยอาการที่ชาไปทั้งตัว เพราะเธอไม่เคยคิดเลยว่าเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้มันมีแต่คำว่าความสุข แต่ทำไม...ทำไมเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วย ‘นะ นัท ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ คือ...มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด’ ‘หึ! กูเห็นมึงเอากันบนเตียงขนาดนี้ มึงยังบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดอีกเหรอวะ?!” เธอผลักร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ จนอีกฝ่ายล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น พร้อมกับหันไปมองผู้ชายที่กำลังหยิบกางเกงขึ้นมาสวมด้วยความรู้สึกแค้นจนไม่สามารถพูดออกมาได้ ‘…นัทคะ องุ่นผิดไปแล้ว ยกโทษให้องุ่นเถอะนะคะ’ องุ่นคลานเข้าไปเกาะขาของนัทเอาไว้ พร้อมกับพยายามบีบน้ำตาให้มันไหลออกมาเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากนัท เพราะองุ่นรู้ดีว่าอีกฝ่ายแพ้น้ำตาของเธอ จนสามารถทำทุกอย่างได้เพื่อเธอ แต่ครั้งนี้เจ้าตัวกลับคิดผิด เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง สายตาของนัทกลับว่างเปล่าและดูน่ากลัว จนองุ่นเผลอเอามือออกโดยอัตโนมัติ ‘...ต่อไปนี้ กูกับมึงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก’ นัทพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินหันหลังออกไปด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลรินราวกับน้ำตก 07.06 น. เฮือก!   “...ฝันเรื่องนี้อีกแล้ว” นัทเอาแต่ฝันเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตตลอด จนเธอไม่เคยได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มเลย “เฮ้อ...เมื่อไหร่จะเลิกฝันแบบนี้สักทีนะ” ร่างสูงลุกขึ้นมานั่งอยู่บนที่นอนด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย และรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย ตื้อ ดึง! “ทักมาแต่เช้าเลยแฮะ” นัทมองดูแจ้งเตือนในโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกดเข้าไปอ่านข้อความนั้น May : นัทขาาา วันนี้อย่าลืมพาเมย์ ไปช้อปปิ้งตอนเย็นด้วยนะคะ “เหมือนกันหมดจริง ๆ ...ที่คุยกับเราก็แค่หวังเงินเราเท่านั้น น่าเบื่อ!” Nat : โทษทีนะคับ พอดีวันนี้นัทไม่ว่าง เอาไว้วันหลังละกันนะ May : นัทจะไปไหนคะ ทำไมถึงไม่ว่าง Nat : นัทต้องไปทำธุระคับ ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ ต้องการบล็อค May หรือไม่ ยกเลิก         ตกลง “ช่วยไม่ได้นะ โปรโมชั่นของเธอมันหมดแล้ว”     ตั้งแต่เหตุการณ์ในอดีตครั้งนั้น นัทก็ไม่เคยคบหรือเชื่อใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย เพราะเธอคิดว่าผู้หญิงทุกคนที่เข้าหาเธอ   ก็แค่ต้องการเงินของเธอเท่านั้น Rrrrrrrrrrr “ว่าไงคับ ดีด้า” [นัทคะ วันนี้ตอนกลางวัน เราไปหาอะไรกินกันนะคะ] “ถ้านัทเลิกเรียนเร็ว เดี๋ยวนัทจะโทรไปหานะ” [โอเคค่ะ รักนะคะ] “คับ” “หึ! เหมือนกันหมดจริง ๆ” ความรักน่ะเหรอ...เราว่ามันไม่มีจริงเหรอก เพราะสำหรับเรามันเป็นแค่การแลกเปลี่ยน ที่ผู้หญิงพวกนั้นต้องการเงินของเรา ส่วนเราก็ได้ร่างกายของทุกคนตอบแทน มันก็เท่านั้นเอง...