ตอนที่ 10 กินยา

3023 Words

01.15 น. “^^” ตอนนี้เราออกมาจากห้องของไนท์แล้ว แต่เราก็ยังคงยืนอยู่หน้าห้องของไนท์อยู่ดี “รอนัทก่อนนะ นัทจะทำให้เราสองคนเป็นเพื่อนกันให้ได้” ตั้งแต่เราออกมาจากห้องของไนท์ เราก็ยังคงยิ้มไม่หยุด เพราะตอนนี้เรากำลังนึกถึงตอนที่ได้กินบุฟเฟ่กับไนท์ และได้ดูหนังกับไนท์ (ถึงแม้เราจะไม่ได้ดูก็ตาม - -) ตอนนั้นเรารู้สึกเป็นตัวของตัวเองมาก เพราะเราไม่ต้องเก๊ก ไม่ต้องทำเป็นเท่ต่อหน้าของไนท์ เอาเป็นว่า...วันนี้เราโครตมีความสุขเลยแหละ “ไม่ได้การละ เราต้องวางแผน!” เมื่อเราลงมาถึงลานจอดรถ ก็รีบขึ้นรถเพื่อไปหยิบโทรศัพท์โทรหาไอ้นิลทันที “ไอ้นิลมึงนอนยัง!” นิล : “นอนไปแล้วเว้ย! แล้วนี่มึงคึกอะไรของมึงเนี่ย!! ถึงโทรมาหากูตอนนี้” ทำไมมันนอนเร็วจังวะ? “ทุกทีมึงไม่ได้นอนเร็วแบบนี้นี่นา...หรือมึงทำอะไรอยู่?” นิล : “ทำอะไร? ไม่ได้ทำสักหน่อย” เสียงมึงแม่งโคตรมีพิรุธ! “มึงก็รู้ ว่ามึงไม่เคยโกหกกูได้ บอกมา...ว่ามึงทำอะไรอยู่ หา?” นิล : “มึงแม่ง! ขี้เสือกจังวะ เออ! กูเพิ่งกลับมาจากกินเด็กเสร็จ มึงพอใจหรือยังไอ้เพื่อนเวร!” หึ! ก็แค่เนี้ย “เออ! กูพอใจล่ะ” นิล : “มึงแม่ง! ชอบโทรมาได้จังหวะนี้ทุกที ดีนะที่คราวนี้กูกลับมาถึงห้องแล้ว ไม่งั้นเด็กกูตาขวางใส่กูแน่” “อย่าบ่นมากน่า...คือเพื่อนคิดถึงไงถึงโทรหา” นิล : “คิดถึงบ้า คิดถึงบออะไรตอนตี 1 วะคุณมึงง!!” “ก็ความคิดถึงมันห้ามกันไม่ได้นี่หว่า ฮ่าฮ่าฮ่า” นิล : “มึงช่วยหยุดพูดเลย กูจะอ๊วก แล้วอีกอย่างนะ…กูไม่ใช่เด็กมึง กูรู้สันดานมึงดี มึงไม่ต้องมาเลี่ยนใส่กู กูจะอ๊วกวะไอ้นัท” “มึงก็ชอบโอเวอร์วะไอ้นิล” นิล : “มึงมีอะไรก็พูดมาเร็วๆ เหอะ กูง่วง!” “เออๆ คืองี้นะ...กูจะมาคุยกับมึงเรื่องทำรีวิวส่งอาจารย์อะ” นิล : “หา!!! ที่มึงโทรมาหากูเวลานี้ เพราะเรื่องนี้หรอวะไอ้นัท!!” “เออ เรื่องนี้แหละ” นิล : “โอ๊ยยยย กูก็นึกว่ามึงไปมีเรื่องกับใครมา ถึงได้โทรหากู แต่ที่ไหนได้ แค่เรื่องแค่เนี้ย!” มันอาจจะเรื่องแค่นี้สำหรับมึง แต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับกูนะเว้ย! “มันไม่ใช่เรื่องแค่นี้เว้ย! เอาเป็นว่ามึงรู้แค่ว่า...กูต้องชนะการรีวิวนี้ให้ได้ แล้วเรื่องอื่นมึงไม่ต้องรู้ เข้าใจ๋!” นิล : “ทำไมต้องอยากชนะขนาดนั้นวะ มึงมีอะไร? หรือมึงอยากได้คะแนนเพิ่ม?” “เออน่า...มึงไม่ต้องเสือกสักเรื่องได้เปล่าวะ” นิล : “เอ้า! ไอ้นี่นิ คือกูคู่กับมึงนะ กูก็ต้องรู้สิ ว่าทำไมมึงถึงอยากชนะขนาดนี้” “เออๆ เอาเป็นว่า...ตอนนี้มึงยังไม่ต้องรู้ ถ้ากูอยากบอกกูจะบอกเอง” นิล : “เออๆ แล้วนี่มีอะไรอีกเปล่าเนี่ย กูง่วงนะเว้ยคุณมึง” “เออๆ ค่อยคุยต่อพรุ่งนี้ก็ได้วะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เราจะมาคุยกัน ว่าจะรีวิวที่ไหนดี โอเคไหม?” นิล : “เออๆ งั้นแค่นี้นะเว้ย กูเพลียมาก ไปละ” หนักสินะ? “โอเค อย่าหักโหมมากนะเพื่อน เป็นห่วง ฮ่าฮ่าฮ่า” นิล : “ถ้ามึงห่วงกูจริง มึงไม่ควรโทรมาหากูตอนนี้นะเพื่อน” “มึงอย่ามาประชดกูน่า งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะเว้ย! ฝันดีมึง” นิล : “เออ!” พอมันพูดจบ มันก็กดวางสายทันที “เฮ้อ...ทำไมถึง...คิดถึงไนท์อีกแล้วเนี่ย” ในตอนแรกเราพยายามปิดกั้นหัวใจของตัวเอง ไม่ให้รู้สึกอะไรกับไนท์ แต่ตอนนี้...เหมือนมันจะปิดเอาไว้ไม่อยู่แล้วซะแล้วสิ 07.35 น. แอดด “…” เราตื่นตั้งแต่ตีห้า เพื่อไปซื้อของที่ตลาดมาทำอาหารให้ไนท์กิน เพราะเราคิดว่าไนท์ต้องเจ็บข้อเท้าจนลุกขึ้นเดินเองไม่ได้แน่ๆ เราเลยเอาคีย์การ์ดของไนท์ไปเมื่อคืนนี้ เพื่อวันนี้เราจะได้มาทำอาหารให้ไนท์ได้ “ดีนะ ที่ซื้อของเข้ามาด้วย ไม่งั้นไนท์คงได้กินแต่โยเกิร์ตกับนมแน่ๆ” เราไม่แปลกใจเลยจริงๆ ว่าทำไมไนท์ถึงได้ผอมขนาดนั้น “…” เราค่อยๆ เอาของออกจากถุง ก่อนจะเอาไปล้างน้ำให้สะอาด “ตอนเช้าแบบนี้ กินเป็นข้าวต้มร้อนๆ น่าจะดี” เราเริ่มจัดแจงทำข้าวต้มให้ไนท์ทันที เพราะเมื่อไนท์ตื่นมาจะได้กินข้าวแล้วก็กินยาพาราที่เราซื้อมาให้ 25 นาทีผ่านไป “เสร็จสักที ไปดูไนท์ดีกว่า” เมื่อเราทำข้าวต้มเสร็จแล้ว เราก็เดินไปที่ห้องนอนเพื่อจะไปปลุกไนท์มากินข้าว “เวลานอนหลับนี่...น่ารักจังเลยนะ” เราเดินเข้าไปหาไนท์อย่างช้าๆ และมองหน้าของไนท์อยู่สักพัก “ไนท์...ไนท์ครับ” เราเรียกไนท์เบาๆ แต่ไนท์ก็ยังดูไม่รู้สึกตัวอยู่ดี “จะหลับลึกอะไรขนาดนี้หือ...” เราก้มลงไปมองไนท์ที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะเอามือไปบีบจมูกของไนท์เบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว “เอ๊ะ! ทำไมจมูกร้อนๆ” หรือว่าไนท์จะไม่สบาย! “ทำไมถึงตัวร้อนแบบนี้เนี่ย!!” ตอนที่เราจับหน้าผากของไนท์ ไนท์ตัวร้อนมาก “ดีนะที่นัทมาหาไนท์วันนี้ ไม่อย่างนั้น...ถ้าไนท์เป็นอะไรไป นัทคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่ๆ” เรานั่งลงกับเตียง แล้วลูบหัวของไนท์อย่างเบามือ “งั้น...เดี๋ยวนัทไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้นะ” เราพูดกับไนท์ ทั้งๆ ที่ไนท์ยังหลับอยู่ ก่อนจะเดินไปหาผ้าและกะละมังมาใส่น้ำ “เฮ้อ...” ที่เราถอนหายใจแบบนี้ เพราะว่าไนท์ตัวร้อนมาก และถอนหายใจเพราะขนาดเราเช็ดตัวให้ขนาดนี้ เชื่อไหม! ไนท์ยังไม่รู้สึกตัวเลย จะหลับลึกไปไหนเนี่ย! “ไนท์...ตื่นได้แล้วครับ เดี๋ยวข้าวต้มของนัทก็หายร้อนกันพอดี” เราก้มลงไปพูดข้างๆ หูของไนท์เบาๆ เพื่อให้ไนท์รู้สึกตัว จุ๊บ! “!!!” แต่อยู่ๆ ไนท์ก็พลิกตัวกะทันหัน เลยทำให้แก้มของไนท์โดนปากของเรา “…” บอกเลยว่า...แก้มโคตรนุ่ม ขออยู่แบบนี้นานๆ ได้ไหมน้า... “ไม่ได้ดิไอ้นัท มึงห้ามฉวยโอกาสเด็ดขาดนะเว้ย!” เมื่อเราคิดได้แบบนั้น เราก็ขยับออกทันที แต่ในขณะที่เรากำลังขยับหน้าออกห่างจากไนท์ อยู่ดีๆ ไนท์ก็เอาแขนมาโอบรอบคอของเราไว้ และจับเราโน้มไปหาตัวเองทันที “!!!” นะ...ไนท์ จะทำอะไรเนี่ย ละ...แล้วจะดึงเราเข้าไปใกล้ถึงเมื่อไรกัน โอ๊ยยย คนยิ่งพยายามห้ามใจตัวเองอยู่ “พี่หมี...จะไปไหน อยู่กับไนท์ก่อนน้า” กะ...ใกล้ ใกล้ไปแล้วเว้ย!! “พี่หมีห้ามไปไหน...พี่หมีต้องอยู่กับไนท์นะ ไนท์...ไนท์มีแค่พี่หมี...ที่เป็นครอบครัวของไนท์ ไนท์...ไนท์ไม่อยากอยู่คนเดียว ไนท์เหงา...ฮึก” เรามองหน้าของไนท์ ที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างของไนท์ “ไม่ต้องร้องนะครับคนเก่ง พี่หมีสัญญา...ว่าจะไม่ไปไหน พี่หมีจะอยู่กับไนท์นะ” เราไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้ใครเลย แต่ตอนนี้ไนท์เป็นข้อยกเว้นทุกอย่างสำหรับเราไปซะแล้วสิ “ฮึก พี่หมี...พี่หมีต้องอยู่กับ ฮึก ไนท์ ฮึก นะคะ แม่ อึก แม่ไม่รัก ฮึก ไนท์ ฮือออ” ตอนนี้ไนท์ร้องไห้หนักกว่าเดิมซะอีก แล้วที่ไนท์เพ้อแบบนี้ คงเป็นเพราะพิษไข้ด้วย เพราะตอนนี้ไนท์ยังตัวร้อนเหมือนเดิมเลย “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับ พี่หมีอยู่นี่นะ ไม่ต้องร้องแล้วนะครับคนดี...” เราลูบหัวของไนท์เบาๆ เพื่อเป็นการปลอบ “ฮึก ฮึก...” ตอนที่โดนเราลูบหัว เหมือนไนท์จะสงบลง “สงสัยคงต้องเช็ดตัวให้อีกสักรอบซะแล้ว” ไข้ของไนท์ยังไม่ลดลงเลย เฮ้อ...เป็นห่วงจัง “ไนท์...ไนท์ปล่อยพี่หมีก่อนนะ พี่หมีจะได้เช็ดตัวให้ไง” เราค่อยๆ แกะมือของไนท์ออกจากคอของเราอย่างเบามือ “ไม่! พี่หมีห้ามไปไหนเด็ดขาด! พี่หมีต้องอยู่กับไนท์ ไนท์รักพี่หมี...” และแล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อไนท์ดึงคอของเราลงไป ก่อนที่จะจูบที่ปากของเราหนึ่งที “O.O” เรารีบเอาหน้าออกห่างจากไนท์ทันที แต่ถึงยังไงก็ยังโดนไนท์โอบคอเอาไว้อยู่ดี อะ...โอ๊ยยย เจอแบบนี้ ก็ใบ้รับประทานสิครับ โอ๊ยยย ถึงแม้มันจะเป็นเพียงการแตะปากเฉยๆ ก็ตาม แต่เรากลับรู้สึกใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งๆ ที่เราก็จูบกับสาวๆ ออกจะบ่อยแท้ๆ “อื้อ...พี่มะ เฮ้ย! นัท!” นั่นไง ตื่นตอนไหนไม่ตื่น ดันมาตื่นฉากแบบนี้ทุกทีเลย “จะ...จะทำอะไรน่ะ!” ไนท์พูด ขณะที่แขนยังโอบรอบคอของเราอยู่ “ใครทำอะไรใครกันแน่ หือ...” เราพูดพร้อมกับชี้ไปที่แขนของไนท์ “ฮะ...เฮ้ย!!” พอไนท์รู้ตัว ก็เอาแขนออกทันที “ไง...ตกลงใครทำใครกันแน่ครับ ไหนบอกสิ” “มะ...ไม่ต้องมาพูดเลย ถอยออกไปเลยนะ!” เมื่อไนท์พูดแบบนั้น เราก็ถอยออกทันที “ดุจัง ทีเมื่อกี้ยังดึงนัทเข้าไปกอดอยู่เลย” เราพูดพร้อมกับทำท่าทางเหมือนเพิ่งโดนข่มขื่นมาเมื่อกี้ ฮ่าฮ่าฮ่า “บะ...บ้า! ไนท์! ไนท์ไม่ได้ทำนะ” โห...หลักฐานชัดขนาดนี้ ยังจะไม่ยอมรับอีก “อยู่ท่านั้น ยังบอกว่าไม่ได้ทำอีก เฮ้อ...เชื่อเขาเลย” “ยะ...หยุดพูดเรื่องนี้นะ! ไนท์ควรถามนัทมากกว่า ว่ามาอยู่ในห้องไนท์ได้ยังไง?” “ก็เมื่อคืนนัทเอาคีย์การ์ดไป” “หา! เอาคีย์การ์ดไป!! เอาไปทำไม! อะ โอ๊ย...” ไนท์ตกใจจนรีบลุกขึ้นมา เลยทำให้ตอนนี้ไนท์หน้ามืดจนมาซบกับอกของเรา “ไนท์! ไนท์เป็นอะไรหรือเปล่า!” “ไนท์...ไนท์ปวดหัว...” เราค่อยๆ ประคองไนท์ให้นอนลงเหมือนเดิม “เดี๋ยวรอนัทตรงนี้แป๊บหนึ่งนะครับ เดี๋ยวนัทจะไปอุ่นข้าวต้มให้อีกรอบ แล้วไนท์จะได้กินยา” “ข้าวต้ม?” ไนท์ทำหน้าตาสงสัย “อือ ข้าวต้ม นัททำเองเลยนะ รับรองไนท์ต้องติดใจแน่นอน เดี๋ยวนัทมานะครับ” “อือ...” “สงสัยวันนี้ต้องเลื่อนนัดกับไอ้นิลแล้วล่ะ” ในระหว่างที่รอข้าวต้มร้อน เราก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาไอ้นิลทันที “ฮาโหลไอ้นิล” นิล : “ว่าไงอีกคุณมึง โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย วันนี้มีเรียนบ่ายโมงนะเว้ย!” “เออ...กูรู้แล้วน่า...แต่กูแค่จะบอกว่า วันนี้กูไม่ได้ไปนะเว้ย เดี๋ยวค่อยคุยกันวันหลัง” นิล : “มึงจะโดดหรอวะ!” “เออ!” นิล : “ทำไมโดดวะ มึงจะไปไหน?” “เรื่องของกู...เอาเป็นว่าวันนี้กูโดดนะ โอเค๊” นิล : “เออๆ ดีนะที่กูยังไม่ได้ยกเลิกนัดเด็กกูอะ” “เออๆ งั้นกูวางล่ะ” เมื่อเห็นว่าข้าวต้มเริ่มเดือดแล้ว เราก็เลยรีบวางสายจากไอ้นิลทันที “ใครทำเนี่ย น่ากินสุดๆ ไปเลย ฮ่าฮ่าฮ่า” เราตักข้าวต้มปลาใส่ในถ้วย แล้วก็พูดยอตัวเอง “ข้าวต้มอร่อยๆ มาแล้วครับ” เรายกข้าวต้มเข้าไปให้ไนท์ พร้อมกับน้ำหนึ่งแก้ว “ขี้โม้...” หึ! พูดไปเหอะ แต่เดี๋ยวพอกินก็จะติดใจ “ไม่ได้โม้...อร่อยจริงๆ ไม่เชื่อต้องลอง!” เราวางถาดไว้บนโต๊ะ ก่อนจะช่วยพยุงไนท์ขึ้นมานั่งดีๆ แล้วก็ตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าให้ไนท์ “น้ำลายลงข้าวต้มหมดแล้วมั้ง” เราตาขวางใส่ไนท์ทันที “เดี๋ยวก็ให้กินแบบร้อนๆ เลยนิ - -*” “หึ! งั้นเอามานี่ ไนท์กินเอง!” ไนท์พยายามเอื้อมมือมาจับถ้วยข้าวต้ม “นี่แหนะ!” “โอ๊ย! ไนท์เจ็บนะนัท! ตีมือไนท์ทำไมเนี่ย!” “แล้วไนท์ดื้อทำไมล่ะ ป่วยแล้วยังจะดื้ออีก” “ก็นัทบอกจะให้ไนท์กินร้อนๆ นิ ไนท์เลยจะกินเอง” “โห...นัทก็แค่ล้อเล่น ใครจะไปใจร้ายกับคนป่วยได้ล่ะครับ หือ...” เราขยี้ผมของไนท์เบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว [Special Talks : Night] “-/////-” ไม่รู้ว่าตอนนี้ที่ฉันรู้สึกร้อนๆ ที่หน้าเป็นเพราะพิษไข้ หรือเป็นเพราะนัทกันแน่ “ไข้ขึ้นหรือเปล่าเนี่ย! ทำหน้าแดงกว่าเดิมล่ะ” นัทหน้าตาตกใจ และรีบเอามือมาจับหน้าผากของเราทันที “นะ...ไนท์ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ห้ามเต้นดังเด็ดขาดนะ ไอ้หัวใจบ้า เดี๋ยวนัทได้ยินหมด “ไม่เป็นที่ไหนกัน ตัวร้อนขนาดนี้ เดี๋ยวไนท์รีบกินข้าวดีกว่านะ จะได้กินยา” ฉันมองนัทที่กำลังเป่าข้าวต้มให้ฉันอยู่อย่างไม่วางตา “มองขนาดนี้...ตกหลุมรักนัทแล้วใช่ไหมล่ะ? ^^” “บะ...บ้า! คะ ใคร ใครจะไปตกหลุมรัก มโนแล้ว!” “แล้วมองนัททำไมล่ะ หือ?” “กะ...ก็ มะ...มองเพราะ...หิว! ไนท์หิวจะแย่อยู่แล้วเนี่ย” ใช่! เพราะเราหิว ไม่ใช่เพราะอยากมองสักหน่อย “ขอโทษครับ ก็นัทกลัวไนท์จะร้อนนิ อะ! ได้ล่ะ” นัทเอาช้อนมาจ่ออยู่ที่ปากของฉัน “หึ! กว่าจะได้กิน” เราทำเป็นบ่น ก่อนที่จะกินข้าวต้มที่นัทป้อนให้ “เป็นไง อร่อยไหม” ไม่อยากจะพูดความจริงเลย แต่มันเป็นข้าวต้มที่อร่อยๆ มาก เท่าที่ฉันเคยกินมาเลยแหละ “พอกินได้น่ะ” ไม่บอกหรอกว่าอร่อย เดี๋ยวจะได้ใจ “แค่พอกินได้เองหรอ...” ตอนนี้นัทดูหน้าเศร้าลงทันที “นี่นัทตั้งใจทำให้เลยนะ แต่ดันไม่ถูกใจซะได้...” ทำไมต้องทำหน้าเศร้าด้วยเนี่ย ไนท์รู้สึกผิดนะ “อะ...เออ...ไนท์แค่ล้อเล่นน่า นัททำอร่อยมากเลยนะ ไนท์ชอบ…” “จริงหรอ!” แหม...ยิ้มออกเชียวนะ “อือ...จริงสิ ขอบคุณนะคะ” “ไม่เป็นไรครับ งั้นกินให้หมดถ้วยเลยนะ ถ้าอร่อย^^” เมื่อกี้ที่เราชมเรื่องข้าวต้มไป ทำให้ตอนนี้นัทยังไม่หุบยิ้มเลย “อือ ^^” เห็นนัทยิ้มแบบนี้ เราก็อดยิ้มตามไม่ได้แหะ “อิ่มมากเลย ขอบคุณนะคะ” “ไม่เป็นไรครับ งั้นถ้าอิ่มแล้วกินยานะ จะได้นอนพัก” ยาหรอ? ไม่เอาอะ ไม่ชอบ “ไนท์ไม่อยากกินอะ มันขม” “ไม่กินไม่ได้นะไนท์ ถ้าไนท์ไม่กินแล้วไนท์จะหายได้ยังไง หือ?” “ก็ไนท์ไม่ชอบกินยานี่นา เวลาไนท์ไม่สบายทีไร ไนท์ก็รอให้มันหายเอง” “ไม่ได้เด็ดขาดนะไนท์ ถ้าไนท์ไม่กิน ไนท์ก็จะไม่หายนะ เพราะครั้งนี้ไนท์ตัวร้อนมาก” “แต่ไนท์ไม่อยากกิน ไนท์ไม่ชอบ และไนท์ก็ไม่กินด้วย!” ฉันไม่ชอบกินยา ฉันไม่กินเป็นอันขาด “ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ!!” ตอนนี้นัททำหน้าเครียดมากกว่าเดิม “ก็ไนท์ไม่อยากกินนิ อย่าบังคับไนท์เลยนะนัท” “ไม่ได้! ไนท์ต้องกิน” “ไนท์ไม่กิน!” “ไนท์ต้องกิน!” “ไม่กิน!” “นัทบอกให้กินดีๆ แล้วนะไนท์...อย่ามาด่านัททีหลังก็แล้วกัน” นัทแกะยาพาราออก ก่อนจะถือเอาไว้ “นัทจะทำอะไรน่ะ! จะยัดยาใส่ปากไนท์หรอ” “นัทขอโทษนะ...” นัทพูดจบก็เอายาพาราใส่ปากตัวเองทันที นัทจะทำอะไรของนัทกันแน่? “นะ...อุ๊บ! O.O” นัท! นัทจูบฉัน แต่เอ๊ะ! ทำไมมีอะไรขมๆ เข้ามาในปากของฉันด้วยล่ะ “อะ อื้อ!” นี่นัทกำลังป้อนยาเรางั้นหรอ? “อ่ะ! กินน้ำซะไนท์” นัทถอนริมฝีปากออก แล้วก็รีบยื่นน้ำให้ฉันทันที หึ! ฉันไม่มีทางกลืนเด็ดขาด! “แล้วห้ามคลายออกมาเด็ดขาดนะไนท์ ไม่งั้น...นัทก็จะป้อนแบบเมื่อกี้อีก” นัทยื่นน้ำให้อีกครั้ง ก่อนจะทำหน้าดุใส่ “หึ!” ฉันรีบรับน้ำมากินทันที นี่ถ้าไม่ขม ฉันไม่มีทางกินเด็ดขาด “โอ๊ย! ขม!” “ไม่ต้องมาบ่น อยากดื้อเองทำไม” นัทพูดจบก็รีบกินน้ำตามทันที “ไนท์ไม่ได้ดื้อ! ไนท์แค่ไม่อยากกิน” “นั่นแหละ เขาเรียกว่าดื้อ!” เมื่อนัทพูดจบ ก็เอามือมาบีบจมูกของฉันอย่างแรง “โอ๊ย...นัท! ไนท์เจ็บนะ!” “เจ็บสิดี เพราะไนท์จะได้จำไงว่าห้ามดื้อกับนัทแบบนี้อีก” “นัทไม่ต้องมาพูดเลยนะ เมื่อกี้นัททำอะไรไนท์ ไนท์ยังไม่ลืมนะ!” ถึงจะเป็นการป้อนยาก็เหอะ แต่นั่นมันเป็นจูบแรกของฉันเลยนะ! “ก็นัทขอโทษไนท์ ก่อนที่จะทำแล้วไง” “ไม่รู้! ไนท์ไม่รับ นั่นมันจูบแรกของไนท์เลยนะ จะไม่ให้ไนท์โกรธได้ยังไง” “จูบแรกเลยงั้นหรอ O.O” เมื่อได้ยินแบบนั้น นัทก็ดูตกใจทันที “ใช่! จูบแรก!” “นัทขอโทษนะ นัทไม่รู้ นัทไม่ได้ตั้งใจ นัทแค่อยากให้ไนท์กินยา นัทถึงทำแบบนั้น” ทำไมเราถึงรู้สึกว่านัทไม่ได้สำนึกผิดเลยนะ เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะนัทเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่น่ะสิ “นี่นัท ยิ้มแบบนี้...นัทรู้สึกผิดจริงหรือเปล่าเนี่ย?” “รู้สึกผิดสิ แต่นัทก็...ดีใจ ที่นัท...เป็นจูบแรกของไนท์ ^^” โอ๊ยยยย ไม่น่าบอกเลยเรา >//////

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more