ตอนที่ 11 หยอด

2715 Words

“ไนท์...หลับแล้วหรอครับ? ” เมื่อเราได้ยินเสียงลมหายใจของไนท์ดังสม่ำเสมอ เราถึงมองไนท์ให้ชัดๆ อีกครั้งหนึ่ง “ฟี้...” “เวลาหลับนี่...เหมือนลูกแมวน้อยเลยแฮะ” เราเอามือไปลูบที่แก้มของไนท์อย่างเบามือ “ไนท์...ไนท์รู้ไหม...ไนท์เป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะ ที่นัทอยากจะอยู่ด้วย โดยที่นัท...ไม่เคยคิดที่จะล่วงเกินไนท์เลย แต่นัทกลับ...อยากจะเป็นคนที่คอยปกป้องไนท์ คอยดูแลไนท์นะครับ...” เราเอามือจับแก้มของไนท์ไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างก็จับมือของไนท์เอาไว้เบาๆ “ทำให้นัทชอบขนาดนี้...รับผิดชอบเลยนะ รับผิดชอบโดยการเป็นเพื่อนกับนัทเลย...แต่ถ้าให้ดี...ข้ามไปเป็นแฟนเลยก็ได้นะ” ตอนนี้เราคงเหมือนคนบ้า เพราะเราเอาแต่พูดคนเดียวในขณะที่ไนท์หลับ “ถ้านัท...คิดจะรักใครสักคนอีกครั้งหนึ่ง นัทจะไม่เจ็บอีกใช่ไหม” เราบ่นกับตัวเอง พร้อมกับมองหน้าไนท์ไปด้วย “ง่วงเหมือนกันนะเนี่ย นอนบ้างดีกว่า” เราจับมือของไนท์เอาไว้เบาๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงใกล้ๆ มือของไนท์แล้วนอนหลับไป [Special Talks : Night] 11.21 น. “…” พอฉันได้นอนพัก ฉันก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย แต่เอ๊ะ! ทำไมรู้สึกอุ่นๆ ที่มือแบบนี้ล่ะ “ฟี้...” ฉันหันไปที่มือของฉัน ก็พบว่านัทกำลังนอนจับมือฉันเอาไว้อยู่ “...” ตอนนี้ฉันรู้สึกสับสนมากเลย ฉันรู้สึกดีที่นัทมาคอยดูแล รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยทุกครั้งที่ได้อยู่กับนัท แล้วยิ่งเวลาแบบบนี้ เวลาที่ฉันไม่สบาย แล้วนัทมาดูแลฉัน มาเฝ้าฉัน แถมนัทยัง...ทำตามที่พูดกับฉันเอาไว้อีก เพราะตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะนอน จนถึงฉันตื่น นัทก็ยังไม่ปล่อยมือฉันเลย ถึงแม้นัทจะหลับไปแล้วก็ตาม “นัททำเพื่อไนท์ขนาดนี้...เพราะนัทอยากเป็นเพื่อนกับไนท์จริงๆ งั้นหรอ...” ฉันยังคงมองไปที่นัท ที่กำลังหลับด้วยความอ่อนเพลีย “อุ่นจัง...” ฉันยอมรับเลย ว่าการที่นัทจับมือฉันอยู่แบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นมาก จนอยากจะให้นัทจับมือฉันไว้แบบนี้ไปนานๆ โครก คราก... “!!!” โอ๊ยยยย ไอ้ท้องบ้า มาร้องอะไรตอนนี้เนี่ยยย “อื้อ...อ้าว...ไนท์ตื่นแล้วหรอ ตื่นนานหรือยัง” วะ...หวังว่านัทคงจะไม่ได้ยินนะ “มะ...เมื่อกี้เอง” “ว่าแต่...ฝนจะตกหรอ เมื่อกี้นัทได้ยินเสียงฟ้าร้อง” นี่ฉันควรดีใจไหมเนี่ย ที่นัทไม่รู้ว่าเป็นเสียงท้องฉันร้อง แต่คิดว่าเป็นเสียงฟ้าร้อง - -* “คะ...คงงั้นมั้ง” “แต่แดดแรงมากเลยนะ ฝนมันจะตกจริงๆ หรอเนี่ย” “นะ...ไนท์จะไปรู้ได้ไงเล่า ไนท์ไม่ใช่ฝนสักหน่อย” เลิกพูดเรื่องนี้เถอะน่า ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วเนี่ย ที่โดนคิดว่าเสียงท้องร้องคือเสียงฟ้าร้อง “นัทก็ยังไม่ว่าอะไรสักหน่อย ทำไมต้องหงุดหงิดด้วย หือ...หรือว่าหิวไหนบอกสิ? ” แสนรู้จังเลยนะ แต่ไม่บอกหรอก เดี๋ยวจะเสียฟอร์มหมด “ไม่ได้หงุดหงิดสักหน่อย อีกอย่างไนท์ยังไม่หิวด้วย” “ยังไม่หิวหรอ แน่ใจนะ? ” “อื้อ!” โครกกก ครากกก “O.O!” โอ๊ยยยย ไอ้ท้องไม่รักดี จะมาร้องอะไรตอนนี้เนี่ยย “เอ๊ะ! นั่นเสียงอะไรน่ะ ฟ้าร้องอีกแล้วหรอ? ” นัททำหน้าตาเหมือนไม่รู้เรื่อง แต่ปากนี่ฉีกยิ้มจนจะถึงหูอยู่แล้ว “คะ...คงงั้นมั้ง -///-” ฉันยังไม่ยอมรับหรอกนะ “ฟ้าร้องใกล้เนอะ อย่างกับอยู่ข้างๆ แหนะ” “ฝะ...ฝนคงจะตกหนักนั่นแหละ เลยร้องดัง” “ฝน? แดดแรงขนาดทอดไข่ได้เนี่ยนะ? ” “กะ...ก็แดดออกแล้วฝนก็ตกไง” “มันมีแต่ฝนตกแล้วแดดออกนะไนท์ ทำไมหิวแล้วไม่บอก ทำไมต้องแถไปเรื่อยด้วย หือ? ” “ระ...รู้อยู่แล้ว แล้วทำไมต้องทำเป็นไม่รู้ด้วยเล่า -///-” “ก็นัทจะดูไง ว่าไนท์จะแถอะไรต่ออีก :) ” “ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ” “ฮ่าฮ่าฮ่า ยิ้มก็ผิดด้วย” “ผิดสิ ห้ามยิ้มนะ!” “อย่างนี้ก็ได้หรอ ฮ่าฮ่าฮ่า ว่าแต่ไนท์อยากกินอะไรครับ เดี๋ยวนัทไปทำให้ หรือจะกินข้าวต้มเหมือนเดิม” “ไนท์อยากกินอย่างอื่นอะนัท อยากกินอะไรที่มันเผ็ดๆ สามารถซดน้ำได้ แล้วก็อยากกินเส้นสปาเก๊ตตี้ด้วย” “โอเคครับ งั้นนอนรออยู่นี่นะ เดี๋ยวนัทมา” นัทพูดจบก็เดินออกจากห้องไป “สั่งได้ทุกอย่างจริงๆ แหะ” ฉันมองนัทที่เดินออกจากห้องไป ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น “อ้าว...เกดโทรมานี่นา” เมื่อเห็นแบบนั้น ฉันก็รีบโทรกลับไปหาเกดทันที “ฮาโหลเกด มีอะไรหรือเปล่า” เกด : “เกดจะโทรมาถามว่า ไนท์จะกินอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวเกดจะได้แวะซื้อ แล้วเอาไปให้ก่อนจะไปทำงานน่ะ” “มะ...ไม่เป็นไร เกดไปทำงานเถอะ จะได้มีเวลาพักก่อนไปทำงานด้วยไง” ถ้าเกดมา เกดก็เห็นนัทพอดีสิ ไม่ได้ๆ ต้องไม่ให้เกดมา เกด : “แต่ไนท์ไม่สบายนะ ให้เกดซื้อข้าวไปให้ดีกว่า เกดเป็นห่วง” “นะ...ไนท์โอเคขึ้นแล้ว เกดไม่ต้องเป็นห่วงนะ แล้วอีกอย่างไนท์ก็กินข้าวแล้วด้วย เกดพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวก็ต้องไปทำงานอีก เชื่อไนท์นะ” เกด : “ไนท์แน่ใจนะ ว่าจะไม่ให้เกดไปหา” “ไนท์แน่ใจ...เกดพักผ่อนเถอะนะ ขอบใจมากนะที่เป็นห่วงไนท์” เกด : “ไนท์เป็นเพื่อนของเกดนะ เกดก็ต้องเป็นห่วงไนท์สิ ถ้างั้นเกดไม่กวนแล้วดีกว่า ไนท์พักผ่อนเยอะๆ นะ” “ขอบใจนะเกด เกดก็พักผ่อนบ้างนะ อย่าทำแต่งาน เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” เกด : “เกดไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก เกดแข็งแรงจะตายไป งั้นเกดวางแล้วนะ” “โอเค” “เฮ้อ...ถึงจะแข็งแรงแค่ไหน แต่ทำงานวันละ 10 ชั่วโมงแบบนี้ ร่างกายมันจะไหวจริงๆ หรอเกด” ถึงแม้ฉันกับใยไหมอยากจะช่วยเกดแค่ไหน แต่เกดก็ไม่รับความหวังดีของพวกฉันอยู่ดี เกดเอาแต่ทำงาน เรียนเสร็จก็รีบไปทำงานที่ร้านขนม พอทำงานร้านขนมเสร็จ ก็ไปทำงานที่ร้านอาหารที่เปิดตอนกลางคืนอีก ทำงานหนักขนาดนี้ ไม่รู้ว่าร่างกายของเกดจะทนรับได้อีกนานแค่ไหน เฮ้อ... “ไนท์ครับ เสร็จแล้ว...ทำไมดูเครียดจัง มีอะไรหรือเปล่า? ” “เปล่าค่ะไม่มีอะไร เสร็จแล้วหรอ ไนท์หิวจนจะกินได้ทั้งตู้เย็นแล้วเนี่ย” “ฮ่าฮ่าฮ่า นัทเชื่อ” “นัท!!’ “โอเคๆ ไม่แซวแล้วก็ได้ ไปกันเถอะ ลุกไหวไหม” “ไหวค่ะ” “แน่ใจนะ” “อื้อ” ฉันค่อยๆ ลุกขึ้น แต่อยู่ดีๆ ก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมา “ไนท์!” นัทรีบเข้ามาช่วยพยุงฉันเอาไว้ ไม่ให้ล้มลงไป เลยตอนนี้เลยทำให้หน้าของเราใกล้กันมาก “ไนท์เป็นอะไรหรือเปล่า!” กะ ใกล้...ใกล้ไปแล้ว “มะ...ไม่เป็นไร ปล่อยไนท์ได้แล้ว” เราพยายามแกะมือนัทออกจากไหล่ของเรา “ไม่เป็นที่ไหน เมื่อกี้ถ้านัทรับไม่ทัน ไนท์ก็ล้มลงไปที่พื้นแล้วนะ!” “แต่ตอนนี้ไนท์ไม่เป็นอะไรแล้ว ปล่อยได้แล้วนัท...” “ไม่! ถ้าไนท์อยากไปกินข้าว ก็ต้องให้นัทพยุงไป” “ไนท์โอเคแล้วจริงๆ ไนท์เดินไหว” “ไม่! ไนท์ต้องให้นัทช่วย อีกอย่างขาไนท์ก็ยังไม่หายดี ให้นัทช่วยพยุงเถอะนะ” “แต่ไนท์...” “ถ้าไนท์ไม่ให้นัทช่วยพยุง นัทจะอุ้มไปที่โต๊ะอาหาร จะเอายังไง หือ!” อะ อุ้ม! “มะ...ไม่เอานะ” “ถ้าไม่เอา ก็ให้นัทช่วยพยุง” “กะ...ก็ได้” และฉันก็ต้องให้นัทช่วยพยุงไปที่โต๊ะอาหาร อย่างช่วยไม่ได้ “ค่อยๆ นั่งนะ” ตั้งแต่เดินออกมาจากห้องนอน ท้องฉันก็ร้องโครมครามหนักขึ้นกว่าเดิม เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะว่ากลิ่นอาหารที่นั่งทำเนี่ย หอมมากกกก “น่ากินจัง” ฉันมองเส้นสปาเก็ตตี้ที่ม้วนอย่างสวยงามอยู่ในจาน พร้อมกับต้มยำที่อยู่ในถ้วยใหญ่ที่ดูน่ากินมากๆ “ไม่ได้น่ากินอย่างเดียวนะ อร่อยด้วย” ขี้โม้! “ขี้โม้หรือเปล่า...ไหนลองชิมสิ” ด้วยความหิวบวกกับความอยากลอง ฉันเลยเอาเส้นสปาเก็ตตี้มาไว้ที่ถ้วยของตัวเอง ก่อนจะตักต้มยำมาใส่ในถ้วย แล้วก็เริ่มชิมน้ำต้มยำก่อน “อร่อยจัง...” ถึงแม้ฉันไม่อยากจะชมนัท แต่ถ้าไม่ชมก็คงไม่ได้ เพราะว่ามันอร่อยจริงๆ “เห็นไหม นัทบอกแล้ว ว่ามันอร่อย” แหม...ชมนิดชมหน่อย ยิ้มไม่หุบเลยนะ อย่างนี้ต้องแกล้งสักหน่อยล่ะ “แต่คิดดูอีกที...ไนท์ว่ามันก็รสชาติงั้นๆ แหละ แค่พอกินได้” เมื่อนัทได้ยินแบบนั้น นัทก็หุบยิ้มลงทันที “งั้นๆ หรอ...ถ้างั้น...เดี๋ยวนัทไปทำให้ใหม่นะ” นัทหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอื้อมมือมาเพื่อหวังจะยกถ้วยต้มยำออกไป “นัท...ไนท์ล้อเล่นค่ะ ต้มยำที่นัททำอร่อยมากเลยนะ ไนท์ไม่เคยกินต้มยำที่ไหนอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยนะ นัทไม่ต้องไปทำใหม่นะคะ แค่นี้ก็อร่อยมากแล้ว” ฉันเอื้อมมือไปจับมือของนัทไว้ก่อนที่นัทจะจับถ้วยต้มยำ “จริงหรอ...” นัทเงยหน้าขึ้นมามองเราด้วยหน้าตาที่ดีขึ้นกว่าเมื่อกี้ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้เหมือนเดิม “จริงสิคะ อร่อยมากเลย ไนท์ชอบมากเลยนะ” “ชอบจริงหรอ? ” เหมือนเมื่อกี้ฉันเห็นนัทยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ หรือว่าฉันตาฝาดไป? “อื้อ! ชอบจริงๆ ” “ในเมื่อชอบขนาดนี้...งั้นคบกันนะ ^^” ว่าล่ะ -///- “บะ...บ้า! นะ...ไนท์ไม่ได้หมายความว่าชอบนัทซะหน่อย ไนท์หมายถึงไนท์ชอบต้มยำต่างหาก” “อ้าว...งั้นหรอ ^^” “เลิกยิ้มได้แล้ว ไนท์หิวจะแย่แล้ว -////- “ครับบบบ” ตอนนี้ฉันก้มหน้าก้มตากิน โดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองนัท “อย่ากินอย่างเดียวสิ เงยหน้าขึ้นมามองหน้านัทบ้าง” “กะ...ก็ไนท์หิวนิ” “โอเคครับ แต่ว่า...นัทขออะไรหน่อยได้ไหม” “อะไรล่ะ” “ได้ไหมล่ะ” “ก็ถ้าทำให้ได้ ก็จะทำให้ มีอะไรว่ามาสิ” ฉันยังคงก้มหน้า ก้มตากินต่อไปโดยไม่มองไปที่นัท “อ้ะ!” อยู่ดีๆ นัทก็ยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าของฉัน “อะไรอะ? ” นัททำแบบนี้มันทำให้ฉันสงสัย เลยทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปมองนัท “ก็...ขอไลน์ไง” “หือ? ” “ขอไลน์ไงครับ” “ละ...แล้ว แล้วทำไมไนท์ต้องให้ด้วยล่ะ” “ก็เอาไว้คุยกัน เวลาที่ไนท์เหงาไง หรือเวลาที่ไนท์ไม่สบายแบบนี้ ไนท์ก็จะได้บอกนัท แล้วนัทจะได้มาดูแลไนท์ได้ไง” “ไนท์ไม่ได้เหงาสักหน่อย แล้วอีกอย่างไนท์ไม่ให้หรอก” “ทำไมล่ะไนท์” “เอาเป็นว่า...ถ้านัทอยากจะได้ไลน์ หรืออยากเป็นเพื่อนกับไนท์ นัทก็ชนะการรีวิวให้ได้ก่อนละกัน แล้วเรื่องนี้ เราค่อยว่ากันอีกที” “อือ...” นัทหน้าเศร้าลงอีกแล้ว ทำยังไงดีนะ “นัท...กินสิ เดี๋ยวเย็นหมดน้า” “ครับ” “ไม่เห็นตักกินสักทีเลย งั้น...เดี๋ยวไนท์ป้อนนะ” ฉันจิ้มปลาหมึกยื่นให้นัท “อ้ะ กินสิค่ะ ไนท์อุตส่าห์ป้อนน้า...” ฉันยังคงยื่นช้อนอยู่ตรงปากของนัท ก่อนจะยิ้มให้แบบที่คิดว่าน่ารักสุดๆ “นี่คือการง้อหรอ หือ? ” ’ “ไม่รู้ว่าง้อหรือไม่ง้อ แต่ไนท์แค่ไม่อยากให้นัททำหน้างอ คอหักเหมือนปลาทูนิ กินสิ ไนท์ถือจนเมื่อยแล้วนะเนี่ย” “ครับๆ กินก็ได้ครับ” นัทพูดจบก็กินปลาหมึกที่ฉันยื่นให้ทันที “ดีมากค่ะ” “ว่าแต่...เมื่อกี้เหมือนจูบทางอ้อมเลยเนอะ” หะ หา!! “บะ...บ้า มะ...ไม่ใช่จูบสักหน่อย มะ...มั่วแล้ว! -///-” “ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ เพราะว่าจูบจริงๆ เราก็เคยมาแล้วนิ เนอะ!” “นัทบ้า! >///Rrrrrrrrrrrrr “เดี๋ยวนัทไปหยิบให้ครับ” นัทเดินไปหยิบโทรศัพท์ให้ฉันที่ห้องนอน “แม่ของไนท์โทรมาน่ะ” นัทยื่นมือถือให้ฉัน “ขอบคุณค่ะ” แม่งั้นหรอ? โทรมาเรื่องนั้นอีกหรือเปล่านะ “ค่ะแม่” แม่ : “ไนท์แกอยู่ห้องใช่ไหม” “ค่ะ” “งั้นเดี๋ยวแม่จะเข้าไปหาตอนสามโมง เตรียมเช็คเงินเอาไว้ด้วยล่ะ” “...” เงินอีกแล้วงั้นหรอ? แล้วหนูล่ะแม่ “ไนท์...เป็นอะไรหรือเปล่า? ” นัทถามฉันด้วยหน้าตาที่เป็นห่วง “มะ...ไม่เป็นอะไรหรอก แค่แม่จะมาหาน่ะ” “งั้นหรอ...งั้นนัทว่า นัทกลับดีกว่า” “กินให้อิ่มก่อน ค่อยกลับก็ได้ แม่ไนท์ยังไม่ได้มาตอนนี้” “ครับ” 20 นาทีผ่านไป “เดี๋ยวนัทล้างจานให้นะ” นัทเก็บจานซ้อนๆ กัน เพื่อจะเอาไปล้าง “นัทไม่ต้องล้าง เดี๋ยวไนท์ล้างเอง” “ไนท์ไม่สบายอยู่พักไปเถอะ เดี๋ยวนัทจัดการเอง” “แต่...” “ห้ามมีแต่ครับ นัทไปล้างจานก่อนนะ” “อือ” ฉันมองนัทที่ตอนนี้กำลังล้างจานอย่างคล่องแคล่ว “นัทนี่เก่งเนอะ ทำอาหารก็อร่อย ทำงานบ้านก็เป็น ใครได้เป็นแฟนนี่คงโชคดีน่าดู” “แล้วอยากโชคดีไหมล่ะ” หือ? “เป็นแฟนกับนัทสิ จะได้โชคดี ^^” โอ๊ยยย หยอดอีกแล้ว >//////14.45 น. “งั้นนัทกลับก่อนนะครับ พักผ่อนเยอะๆ ล่ะ” “อือ ขับรถดีๆ นะ” “ครับผม ไปนะ” นัทเอามือมาขยี้ผมของเราเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป “เฮ้อ...” พอนัทกลับไป ห้องมันก็ดูเงียบและเหงามากเลยแหะ กริ๊งงงงงงงงงงงงงง “ทำไมแม่มาเร็วจัง” ฉันค่อยๆ เดินไปที่ประตูเพื่อจะเปิดประตูให้แม่ “ทำไมแม่มาเร็วจังเลยค่ะ ไหนบอกจะมาสามโมงไง” “ฉันจะมาก่อนไม่ได้หรือไงล่ะ แล้วอีกอย่าง ทำไมแกถึงมาเปิดประตูช้าอย่างนี้เนี่ย” “พอดีไนท์เจ็บข้อเท้า เลยทำให้เดินช้าค่ะ” “ทำอะไรไม่เคยระวังหรอกแกน่ะ แล้วไหนล่ะเช็ค” “แม่จะเอาเงินไปทำอะไรคะ” “ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน แกมีหน้าที่เซ็นก็เซ็นไปเถอะน่า” “แล้วแม่จะเอาเท่าไรคะ” “สามแสน” “หา!! สามแสน! แม่จะเอาเงินไปทำอะไรคะ ทำไมถึงต้องเยอะขนาดนี้ด้วย” “ฉันจะเอาไปทำอะไรก็เรื่องของฉัน รีบเซ็นสักทีเถอะ” “อะ...อื้อ!” ใจเย็นๆ ไนท์ อย่าเพิ่งร้องออกมา “ก็แค่นี้ งั้นฉันไปก่อนนะ” เมื่อแม่ได้เช็คแล้ว แม่ก็ทำท่าจะเดินจะกลับทันที “แม่ค่ะ ไนท์ไม่สบาย...” ไนท์ไม่สบาย แม่จะห่วงไนท์บ้างไหม “แกจะมาบอกฉันทำไม แกก็ไปหาหมอซะสิ ฉันไปก่อนนะมีธุระ” แม่รีบเดินออกจากห้องไป โดยปล่อยให้ฉันยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ก่อนที่ฉันจะทรุดตัวลงกับพื้นก่อนจะปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา “ฮึก ฮือออ ฮึก ฮืออออ” ทำไม...ทำไมแม่ถึงไม่ห่วงไนท์เลย “ฮืออออ ฮึก ฮือออออ” ถ้าไนท์เป็นอะไรไป แม่ก็ไม่รู้สึกอะไรใช่ไหม? “ฮือออออ....” ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ ฉันถึงเห็นหน้านัทลอยมาในหัว ทำไมเวลาที่ฉันเสียใจแบบนี้ ฉันถึงคิดถึงนัทคนแรกนะ อยากให้นัทมาอยู่ตรงนี้ด้วยจัง... [End : Special]

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more