ตอนที่ 13 ประกาศผล

2811 Words

“เฮ้ย! ไอ้นัท ผลตอบรับดีเกินคาดนะเนี่ย” เออ...มันดี มันดีมากจนกูลำบากแล้วเนี่ย! “มันก็ดีแหละ แต่ตอนนี้ทั้งกู ทั้งโฮต์สกูจะตายกันอยู่แล้วเนี่ย โดนรุมแทบทุกวัน” “ไม่ชอบไงวะ?” “ไอ้ชอบ มันก็ชอบเว้ย แต่มีพวกรุ่นป้ามาติดด้วยเนี่ย ไม่ไหวจริงๆ ว่ะ” “ฮ่าฮ่าฮ่า มึงก็ให้ป้าๆ เขาจับไปเถอะว่ะ ถือว่าทำบุญให้คนแก่” “มึงสนใจมาทำบุญกับกูไหมล่ะ บางคนเนื้อจะติดมือกูมาอยู่แหละ” “ฮ่าฮ่าฮ่า มึงเวอร์ไปเปล่าวะ” “ถ้ามึงไม่เชื่อ วันนี้มึงก็ลองไปที่ร้านกูสิ แล้วมึงจะรู้...- -” ตั้งแต่ที่เราลงรีวิวในเฟสก็มีคนแชร์ต่อมากมาย จนมีลูกค้าเข้ามาที่ร้านของเราเพิ่มมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสาวๆ รุ่นป้า หรือรุ่นแม่ “ไม่ดีกว่าว่ะ กูไปหาสาวๆ ของกูดีกว่า กลัวหนังติดมือ ฮ่าฮ่าฮ่า” “ไอ้เพื่อนเวร!” “แล้วมึงจะคิดมากทำไมวะ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วนิ เราจะได้ชนะการรีวิวไง” เออ...จริงแฮะ “เออว่ะ กูลืมสนิทเลย” “แล้วจะบอกได้หรือยังคะคุณมึง ว่าอยากชนะการรีวิวเพราะอะไร?” “ถ้ากูบอก...มึงห้ามพูดอะไรทั้งนั้น โอเคปะวะ” “ทำไมวะ?” “เออน่า...มึงห้ามพูดอะไรทั้งนั้น โอเค๊!” “เออๆ จะพูดอะไรก็พูดมา อย่ามาลีลา - -” “เออๆ ก็ได้วะ” “ว่ามา...” “คือ...กูอยากชนะการรีวิวเพราะ...” “เพราะ?” “เพราะกูอยากเป็น...” “เป็น?” “เป็น...เป็นเพื่อนกับไนท์!” “หา! มึงอยากเป็นเพื่อนกับยัยคุณหนูปากจัดนั่นอะนะ!” ตอนแรกเราก็คิดแบบไอ้นิลนั่นแหละ แต่พอเราได้รู้จักกับไนท์จริงๆ เราว่า...ไนท์เป็นคนที่น่ารักมากคนหนึ่งเลยแหละ แต่แค่เป็นคนตรงๆ ก็เลยดูร้ายๆ อะนะ “เขาก็ไม่ได้ปากจัดอะไรขนาดนั้นสักหน่อย มึงก็เวอร์ไปไอ้นิล” “แบบนั้นอะนะปากไม่จัด!! นี่มึงโดนทำเสน่ห์หรือไงวะ มึงตอนนั้นหายไปไหน ทำไมตอนนี้ถึงมาพูดเข้าข้างยัยคุณหนูปากจัดแบบนี้!” “เฮ้ย...มึงใจเย็นดิวะ เอาเป็นว่า...พอกูได้รู้จักเขาจริงๆ เขาไม่ได้ร้ายแบบที่แสดงกับเราตอนแรกละกัน โอเค๊” “ที่มึงเป็นแบบนี้...หรือว่า! มึงชอบเขา” แสนรู้จริงๆ “มึงไม่ต้องมายุ่งเรื่องของกูเลย รู้แค่นี้ก็พอ” “เฮ้ย! มึงไม่ปฏิเสธ แสดงว่าจริงอะดิ!” “มึงเข้าใจคำว่าไม่เสือกไหมเพื่อน หื้อ!” “ก็กูอยากรู้นิ นี่เพื่อนนะเว้ย บอกไม่ได้หรอวะ” “ไม่ได้!” “เออ! จำไว้นะ เห็นหญิงดีกว่าเพื่อน!” “มึงบอกตัวมึงเถอะไอ้นิล มึงก็ไม่ต่างจากกูเลย” “โอ๊ย! ไม่บอกก็ไม่บอก ไม่อยากรู้แล้วก็ได้วะ!” เฮ้อ...กว่ามันจะเลิกถาม “มึงเป็นเลสสายรุกนะเว้ย อย่ามางอนเป็นตุ๊ดน่า” “คุณมึงค่ะ ถึงคุณกูจะเป็นเลสสายรุก แต่ก็เป็นผู้หญิงนะเว้ย! งอนเป็นเหมือนกัน หึ!” “ถ้าเลิกงอนจะให้กินเหล้าฟรี โอเคไหม?” “เออ! ไม่งอนแล้วก็ได้” รวยซะเปล่า แต่เห็นแก่กินจริงๆ เลย เพื่อนกู - -* “ไม่ค่อยเห็นแก่ของฟรีเลยเนอะ!” “ก็เพื่อนให้ มันก็ต้องรับไว้สิวะ” “หรอ...” “พี่นัทคะ” “?” ใครวะ? “ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ” “คะ...ครับ” “เดี๋ยวกูมานะไอ้นิล” “ตามสบายเพื่อน” เราบอกไอ้นิลเสร็จ ก็เดินตามน้องผู้หญิงสวยๆ คนนั้น ออกมา “มีอะไร...หรือเปล่าครับ?” “สวัสดีค่ะพี่นัท คือหนูชื่อมะนาวนะคะ” “ครับ? แล้วมีอะไรกับพี่หรือเปล่า” “พอดีหนูได้ดูรีวิวแล้ว ชอบมากเลยค่ะ เลยอยาก...ให้พี่นัทช่วยพาเที่ยวที่ผับของพี่หน่อยได้ไหมคะ” น้องมะนาวเดินเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ พร้อมกับเอามือลูบที่ไหล่ของเราลงมาเรื่อยๆ จนมาหยุดที่น่าอก “อะ...เออ แวะไปที่ผับได้เลยครับ เดี๋ยวพี่...จะให้พนักงานของพี่ดูแลน้องมะนาวเป็นอย่างดีเลย” เราถอยออกจากน้องมะนาวนิดหนึ่ง “แต่มะนาว...อยากให้พี่นัทคอยดูแลมะนาวนี่ค่ะ” เรายิ่งถอยเท่าไร น้องมะนาวก็ยิ่งเดินเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ ทำให้ตอนนี้หลังของเราชนเข้ากับกำแพง “อะ...เออ ได้สิครับ! เดี๋ยวพี่จะดูแลน้องมะนาวเป็นอย่างดีเลย มะ...มีส่วนลดให้ด้วยดีไหมครับ” ทำไมน้องคนนี้ถึงน่ากลัวแบบนี้วะ “ส่วนลด...มะนาวไม่เอาหรอกค่ะ ขอแค่...พี่นัทมาดูแลมะนาว...อย่างใกล้...ชิด...ก็พอ” เฮ้ย! มีที่ไหนกัน ผู้หญิงมายืนคร่อมทอมเนี่ย “อะ...เออ พี่ว่าน้องมะนาวถอยออกไปหน่อยดีกว่านะครับ พี่ร้อนน่ะ” “ร้อน...นี่ยังร้อนไม่พอหรอกค่ะ เดี๋ยวมะนาวจะทำให้พี่นัทร้อนกว่านี้เอง” เฮ้ย! ใกล้ไปแล้วเว้ย!! “อุ๊บ!” อยู่ดีๆ น้องมะนาวก็จับหน้าของเราโน้มลงไป ก่อนที่จะเอาปากมาประกบปากของเราไว้ “!!!” นี่มันอะไรกันวะเนี่ย อะไรจะรุกหนักขนาดนี้ หึ! ไม่ได้แหละ เดี๋ยวจะเสียเชิงทอมหมด ถ้าต้องการแบบนี้เดี๋ยวพี่จัดให้ครับน้องมะนาว! “…” คราวนี้เราจับน้องมะนาวเหวี่ยงเข้าไปที่กำแพงแทน ก่อนจะบรรเลงรสจูบอันเร่าร้อนให้ ตุ๊บ! “!!!” ไนท์!!! “ขะ...ขอโทษ ทะ...ที่มาขัดจังหวะ...” ไนท์พูดจบก็วิ่งออกไปทันที “ไนท์! เดี๋ยวก่อน!!” “พี่นัท! จะไปไหนคะ” เราจะวิ่งตามไนท์ไป แต่น้องมะนาวดันจับแขนเราเอาไว้ซะก่อน “ปล่อยพี่!” “มะนาวไม่ปล่อย! พี่จูบมะนาวแล้ว พี่ก็ต้องรับผิดชอบสิ!” หึ! คิดว่าแค่นี้จะผูกมัดเราเอาไว้ได้หรอ “รับผิดชอบ...จะให้พี่รับผิดชอบยังไงล่ะ” “พี่ต้องรับผิดชอบด้วยการเป็นแฟนกับมะนาว แล้วก็ดูแลมะนาวเป็นอย่างดี มะนาวอยากได้อะไร พี่ก็ต้องหามาให้มะนาว” หึ! ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง “ขอโทษนะครับน้อง ได้ข่าวว่าน้อง...เป็นคนมาให้พี่ถึงที่เอง แล้วจะมาเรียกร้องอะไรจากพี่อีก แล้วอีกอย่าง...พี่ก็เลือกนะครับ ว่าจะเอาใครมาเป็นแฟน ไม่ใช่เอาใครก็ได้ที่มาอ่อย ที่มาให้ฟรีๆ แบบนี้มาเป็นแฟน บอกขนาดนี้แล้วก็คงรู้เนอะ ว่าพี่จะเอาหรือไม่เอาน้อง...” เรามองมะนาวด้วยสายตาเหยียดๆ ทุกคนจะมองว่าเราเลวก็ได้นะ แต่เมื่อเราเจอผู้หญิงแบบนี้ เราคงดีด้วยไม่ได้หรอก “กรี๊ดดด!!! มันจะมากไปแล้วนะ ทำไมถึงพูดกับมะนาวแบบนี้! คอยดูเถอะ! มะนาวจะบอกให้ทุกคนรู้ ว่าพี่เป็นคนยังไง! ทำอะไรกับมะนาวไว้บ้าง!” มะนาวกรีดร้องด้วยความโมโห พอได้ยินเราพูดแบบนั้น “ถ้าอยากให้คนอื่นรู้ ว่าน้องมาให้พี่ถึงที่ ก็เอาเลย! บอกไปเลย! ตามสบาย…แล้วถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวก่อนนะ แล้วหวังว่าเราคงไม่เจอกันอีก!” พูดจบ เราก็เดินออกมาทันที “กรี๊ดดด!!!” [Special Talks : Night] “เมื่อกี้นัทนี่นา...” “เจอพอดีเลย ^^” เมื่อกี้ฉันเห็นนัทเดินไปทางหลังมหาลัยแวบๆ เลยเดินตามไปเพื่อจะเอาขนมให้เป็นการตอบแทนที่มาดูแลฉันเมื่อวานนี้ “เอ๊ะ! เสียงนัทคุยกับใครน่ะ?” ฉันเดินตามนัทไปเรื่อยๆ จนถึงมุมที่ลับตาคน ก็ได้ยินเสียงนัทคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง ก่อนจะเงียบไป “!!!” เมื่อฉันเดินไปถึงตรงที่นัทยืนอยู่ ฉันก็ได้เห็นภาพนัทกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจูบกันอยู่ ตุ๊บ! “!!!” เมื่อนัทเห็นฉัน นัทดูตกใจมาก นะ...นี่ฉันเข้ามาขัดจังหวะของนัทใช่ไหมเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า มะ...ไม่น่าเลยเรา “ขะ...ขอโทษ ทะ...ที่มาขัดจังหวะ...” ฉันเห็นนัทจูบกับผู้หญิงคนนั้น ฉันรู้สึกไม่ดีเลย ฉัน...ฉันไม่อยากจะอยู่ตรงนี้แล้ว ฉันเลยเลือกที่จะวิ่งออกมา “ไนท์! เดี๋ยวก่อน!!” ถึงแม้ฉันจะได้ยินเสียงนัทเรียก แต่อารมณ์ของฉันตอนนี้...คงไม่มีอารมณ์หันกลับไปตามเสียงเรียกของนัทหรอก “ฮึก ฮึก...” นี่เราเป็นอะไรของเราเนี่ย ทะ...ทำไมเราต้องร้องไห้ด้วย… ตุ๊บ! “เป็นไรไหมครับ! อ้าว...ไนท์ เป็นอะไรหรือเปล่า พี่ขอโทษนะ” พี่บราว... “พี่บราว...ฮึก ฮือ...” เมื่อรู้ว่าเป็นพี่บราว ฉันรีบเข้าไปกอดพี่บราวทันที “นะ...ไนท์! เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม! พี่ทำเราเจ็บหรอ พะ...พี่ขอโทษ” ตอนนี้พี่บราว คงเป็นที่พึ่งที่ดีที่สุดของฉันแล้วล่ะ “ฮึก ฮือออ” ขออยู่แบบนี้สักพักนะพี่บราว ตอนนี้ไนท์รู้สึกสับสนไปหมดแล้ว “เป็นอะไรไปเนี่ย คนเก่งของพี่ หื้อ…” “ไนท์...ฮึก ไนท์ไม่รู้เหมือนกัน” “อ้าว...งั้นไปนั่งตรงนั้นก่อนดีกว่านะ” พี่บราวพาฉันไปนั่งที่ม้านั่ง เพื่อสงบสติอารมณ์ “ขอบคุณค่ะ...พี่บราว” พี่บราวเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง เราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ และฉันกับพี่บราวก็สนิทกันมาก เหมือนเป็นพี่น้องกันจริงๆ “ว่าแต่...ไนท์เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้ หรือว่าพี่! ชนไนท์เจ็บหรอ?” “เปล่าค่ะ ไนท์ไม่ได้ร้องไห้เพราะพี่บราว แต่ไนท์...ก็ไม่รู้เหมือนกัน...ว่าไนท์เป็นอะไร” “ไนท์แน่ใจนะ ว่าที่พี่ชนไม่ได้ทำให้ไนท์เจ็บ” “แน่ใจสิค่ะ ไนท์ไม่ได้เจ็บตรงไหนจริงๆ” แค่เหมือนหน่วงๆ ที่ใจเฉยๆ ก็เท่านั้น “งั้นก็ดีแล้ว พี่เห็นไนท์ร้องไห้แบบนั้น พี่ตกใจแทบแย่ รู้ไหม?” พี่บราวเอามือมาลูบหัวของฉันเบาๆ อย่างเอ็นดู “ไนท์ขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่บราวตกใจ” “ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่...สบายใจขึ้นหรือยัง หื้อ! คนเก่งของพี่” “สบายใจขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณพี่บราวมากเลยนะคะ” “จะขอบคุณพี่ทำไม พี่ยังไม่ได้ทำอะไรให้เราเลยนะ” แค่พี่บราวให้ไนท์กอด ก็ช่วยไนท์ได้มากแล้วค่ะ “แค่พี่บราวให้ไนท์กอด แค่นี้ก็ช่วยได้มากแล้วค่ะ” “งั้นกอดอีกก็ได้นะ พี่ไม่ถือ ฮ่าฮ่าฮ่า” “พอแล้วค่ะ เดี๋ยวสาวๆ ตามมาดักตบไนท์ ไนท์ก็แย่สิ” “ไม่มีใครทำอะไรเราหรอก แต่ถ้ามี...พี่ไม่ปล่อยไว้แน่” “โหดจัง งั้นขอกอดอีกทีนะคะ” “มาเลย...” ฉันเข้าไปกอดพี่บราวอีกครั้งหนึ่ง มันทำให้ตอนแรกที่ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี กลับมาดีขึ้นกว่าเดิม [End : Special] “…” เรารีบออกมาตามไนท์ทันที ที่ออกมาได้ แต่นี่...เรายังหาไนท์ไม่เจอเลย ไปอยู่ไหนของเขานะ เราวิ่งหาไปเรื่อยๆ จนมาหยุดตรงม้านั่งตัวหนึ่ง ที่มีผู้ชายกับผู้หญิงนั่งกอดกันอยู่ และเรารู้สึกว่าหลังของผู้หญิงคนนั้นคุ้นๆ “!!!” นั่นมัน! ไนท์นิ!! “ไนท์!” ด้วยความโกรธจนหน้ามืด ทำให้เราเข้าไปกระชากไนท์ออกมาจากไอ้ผู้ชายคนนั้น “นัท! จะทำอะไรน่ะ ปล่อยไนท์นะ!!” ไนท์สะบัดมือเราออกอย่างแรง “นัทต้องถามไนท์มากกว่านะ ว่าทำอะไร ทำไมถึงทำตัวน่าเกลียดแบบนี้ มากอดกับผู้ชายกลางวัน แสกๆ แบบนี้ ไม่อายบ้างหรือไง!” “นี่! มันจะมากไปแล้วนะ ทีตัวเองจูบกับผู้หญิงกลางวันแสกๆ แบบนั้น ไม่อายคนอื่นบ้างหรือไง แล้วจูบ กันขนาดนั้นไปเปิดโรงแรมดีกว่าไหมหา! ไม่ใช่มาจูบกันในมหาลัยแบบนี้!” ไนท์กำลังโมโหเราเรื่องจูบอย่างนั้นหรอ? “ไนท์...เมื่อกี้มันไม่ใช่แบบที่ไนท์เห็นนะ คือนัทอธิบายได้...” “ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น เพราะมันไม่ใช่เรื่องของไนท์ แล้วไนท์ก็ไม่อยากรู้ด้วย!” “ไม่! ไนท์ฟังนัทก่อน นัทอยากพูดให้ไนท์ฟัง” “ไม่! ไนท์ไม่ฟัง ปล่อยไนท์เดี๋ยวนี้นะ!” ตอนนี้ไนท์ไม่ยอมฟังอะไรเลย เอาแต่สะบัดมือของเราออกตลอด “ไนท์...ช่วยฟังนัทพูดก่อนเถอะนะ” “ขอโทษนะครับ พี่ว่า...เราปล่อยไนท์ก่อนดีกว่านะ” จะมายุ่งอะไรด้วยวะ! “อย่ามายุ่ง! ถอยไป!” เราผลักไอ้ผู้ชายที่กอดกับไนท์ออกไป จนมันเซไปกระแทกกับต้นไม้ “พี่บราว!” ไนท์รีบเดินเข้าไปหาไอ้ผู้ชายคนนั้นทันที “นี่มันจะมากไปแล้วนะนัท! ไปเลยนะ! เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน!!” ไนท์ ปกป้องไอ้ผู้ชายคนนั้น... “ไนท์...แต่นัทอยากอธิ...” “ไม่! ไนท์ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ออกไป! แล้วไม่ต้องมาให้ไนท์เห็นอีกนะ ไนท์เกลียด...เกลียดทอมแบบนัทที่สุด!!! และไนท์จะไม่มีวันเลิกเกลียด เราสองคนไม่มีวันเป็นเพื่อนกันด้วย จำไว้!!!” “…” ไนท์พูดจบก็เดินออกไปพร้อมไอ้ผู้ชายคนนั้น “หึ! เกลียดทอมแบบนัท เพราะชอบผู้ชายแบบนั้นใช่ไหมล่ะ!! โถ่โว้ย!!!” ทำไมวะ! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ด้วย มันกำลังไปได้ดีแล้วแท้ๆ โถ่โว๊ย!!! “ทำไมมึงหายไปนานจังวะไอ้นัท ฮันแน่! ไปทำอะไรมาด้วยใช่ไหมวะ...เฮ้ย...ทำไมถึงหน้าเครียดแบบนี้ วะ มึงเป็นอะไรหรือเปล่าไอ้นัท...” “…” เราไม่ได้พูดอะไรกับไอ้นิล เพราะเรากลัวว่าจะไปพาลใส่มัน “ถ้ามึงยังไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร แต่เราขึ้นห้องเรียนกันก่อนดีกว่านะเว้ย ใกล้ได้เวลาแล้วด้วย” “อือ...” ตอนแรกเราเหมือนจะดีกับไนท์แล้วแท้ๆ แต่เราดัน...มาทะเลาะกันอีกแล้ว เฮ้อ...แล้วนี่เรา! จะไปสนใจทำไมวะ เขาปกป้องผู้ชายของเขาซะขนาดนั้น! หึ! ผู้หญิงมีเยอะจะตาย หาใหม่ก็ได้เว้ย!! “โอ๊ย! เบื่อเว้ย!” “ไอ้นัทมึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย อาจารย์เดินเข้ามาแล้วนะเว้ย เงียบๆ หน่อยดิวะ” “เออ! รู้แล้ว...” ตอนนี้ข้างในใจของเรา มันกำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรงมาก เพราะใจหนึ่งเราก็อยากจะตัดใจจากไนท์ไปซะ แต่อีกใจ...เราก็ทำแบบนั้นไม่ได้ 30 นาทีผ่านไป “เดี๋ยวอาจารย์จะประกาศผลคนที่ไลค์มากที่สุดและได้คะแนนพิเศษของอาจารย์แล้วนะคะ” จะประกาศแล้วนี่นา... “คนที่ได้ไลค์มากที่สุดก็คือ...รีวิวผับ Charm of women คะ ยินดีด้วยนะ” “เย้! ชนะแล้วเว้ยยยย” ด้วยความดีใจ เราจึงตะโกนออกมาพร้อมๆ กับไอ้นิลทันที “นี่แกรีวิวผับตัวเองเลยหรอวะ ไอ้นัท” “เออ! ทำไมล่ะ ก็อาจารย์บอกที่ไหนก็ได้นิ” ไอ้ปุยฝ้ายหันมาถามเราด้วยความสงสัย “คนที่ไม่ได้ก็ไม่ต้องเสียใจไปนะ เพราะสำหรับคนที่ทำงานส่งอาจารย์ อาจารย์ให้ 10 คะแนนทุกคู่เลย แต่คู่ที่ชนะการรีวิวจะได้คะแนนพิเศษเพิ่มอีก 5 คะแนนนะคะ” “แล้ววันนี้อย่าลืมกลับไปทำการบ้านที่อาจารย์สั่งกันด้วยล่ะ งั้นวันนี้พอแค่นี้แหละ” “ขอบคุณค่ะ/ขอบคุณครับ...” เฮ้อออ...หมดคาบสักที “ดีใจด้วยนะ นัท นิล” ใยไหมเดินเข้ามาหาพวกเราสามคน พร้อมกับเกดแล้วก็ไนท์... “อือ ขอบใจนะ” เรายิ้มให้ใยไหมนิดนึง ก่อนจะหันไปมองหน้าของไนท์ที่ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มปรากฏอยู่ บนใบหน้าเลย “หึ ไม่เห็นจะดีตรงไหน ชนะได้ไงก็ไม่รู้” ไนท์พูดแล้วหันมามองทางเราอย่างหาเรื่อง เฮ้อ...การที่เราชนะ รีวิวแบบนี้ มันก็ไม่ได้ช่วยให้ไนท์อยากมาเป็นเพื่อนกับเราเลยใช่ไหม หึ! ใช่สินะ ไนท์จะอยากมาเป็นเพื่อนกับเราทำไม ในเมื่อไนท์มีไอ้ผู้ชายคนนั้นอยู่แล้วทั้งคน! “เคยไปหรือไง ถึงบอกว่าไม่ดี” “ไม่เคยหรอก แต่แค่...ดูหน้าเจ้าของ ก็รู้แล้วแหละว่าไม่น่าไป” ไนท์ยังคงมองหน้าเราแบบหาเรื่องไม่เลิก หึ! ไนท์คนเดิมกลับมาอีกแล้ว “ไม่เคยลองไป จะไปรู้ได้ยังไง ว่าแต่...กล้าไปป้ะ เราท้า” เราท้าให้ไนท์ไปผับของเรา ไปผับที่มีแต่สิ่งที่ ไนท์เกลียด หึ! ดูสิ จะเป็นยังไง! “หรือถ้ากลัว...ก็ไม่ต้องนะ เราเข้าใจ” เรามองไปที่ไนท์อย่างกวนๆ “ไม่มีทางซะหรอก!” “ฉันรับคำท้า…” หึ! แล้วเจอกันนะครับคนสวย...ในเมื่อเกลียดขนาดนี้ ก็เจอกับนัทคนเดิมล่ะกัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more