ตอนที่ 14 รอยจูบ

4281 Words

[Special Talks : Night] “ไนท์...เอาจริงหรอ เรื่องที่จะไปผับของนัทน่ะ” เมื่อเราแยกตัวออกมา เกดก็ถามเราขึ้นมาทันที “อือ...ก็โดนท้าแบบนั้น ถ้าไนท์ไม่ไปก็โดนหาว่ากลัวสิ” ฉันไม่มีวันยอมแพ้ ไอ้ทอมหื่น ไอ้ทอมบ้ากามแบบนั้นหรอก! “แต่ไนท์ไม่ชอบ...ไปที่ที่มี...คนแบบนัทไม่ใช่หรอ อีกอย่างเกดก็...ไม่ชอบเหมือนกัน” นี่ฉัน...ลืมความรู้สึกของเกดไปได้ยังไงเนี่ย “ไนท์ขอโทษนะที่ลืมนึกถึงเกดไปเลย ถ้าเกดไม่โอเค เกดไม่ต้องฝืนไปก็ได้นะ ไนท์ไม่อยากให้เกดรู้สึกอึดอัด” “ไนท์กับใยไหมไป เกดจะไม่ไปได้ไงล่ะ ถ้าไนท์โอเค เกดก็...โอเค เกดไม่เป็นไรหรอก อีกอย่าง...ได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน” “เป็นอะไรหรือเปล่าเกด ทำไมเหมือน...มีอะไรในใจเลย” “เปล่าหรอก เกดไม่ได้เป็นอะไร แต่วันนี้...เกดคงต้องขอค้างห้องไนท์นะ” โกหกชัดๆ บอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ทำหน้าตาเครียดตลอดเวลาแบบนี้เนี่ยนะ “ได้สิ! จะย้ายมาอยู่กับไนท์เลยก็ได้นะ” “ฮ่าฮ่าฮ่า เกดไม่รบกวนไนท์ขนาดนั้นหรอก แค่ให้เกดนอนค้างด้วยเป็นบางทีแบบนี้ เกดก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว” ทำไมเกดต้องเกรงใจตลอดเวลาด้วย นี่เราเพื่อนกันนะ เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ! “เกด...ไนท์บอกเกดไปหลายครั้งแล้วนะ ว่าไม่ต้องเกรงใจอะไรไนท์ เราเป็นเพื่อนกันนะ เกดจะเกรงใจทำไม เกดทำแบบนี้เหมือนเห็นไนท์เป็นคนอื่นเลยนะ” “เกดไม่ได้คิดแบบนั้นนะไนท์ แต่เกดแค่...แค่เกรงใจไนท์จริงๆ นี่นา” “เลิกเกรงใจกันได้แล้ว เราเพื่อนกันนะเกด” “อือ...เกดจะพยายามนะ” เฮ้อ...เมื่อไรเพื่อนของฉันคนนี้ถึงจะยิ้มอย่างมีความสุขได้สักทีนะ วันๆ เอาแต่ทำหน้าเครียด แถมยังชอบแบกรับอะไรเอาไว้คนเดียวแบบนี้อีก “แล้วนี่จะกลับไปพร้อมไนท์เลยไหม” “อือ” “งั้นไปกันเถอะ เดี๋ยววันนี้ไนท์จะแต่งตัวให้เกดสวยที่สุดเลย คอยดูสิ!” “…” เกดไม่ได้ตอบอะไรกลับ เพียงแค่ยิ้มฝืนๆ ให้ฉันเท่านั้น “…” เป็นอะไรของเขานะ เป็นห่วงจัง... “…” แต่จะว่าไป...ฉันในตอนนี้ก็คงปลอบเกดได้ไม่เต็มที่หรอก เพราะฉันในตอนนี้...ก็ไม่ต่างอะไรจากเกดเลย [End : Special] “นี่...ไอ้นัท มึงท้าให้เขาไปผับมึงทำไมวะ” “หึ! กูแค่อยากให้คนบางคน...อกแตกตาย เพราะต้องไปอยู่ท่ามกลางสิ่งที่ตัวเองเกลียดก็แค่นั้น...” “เดี๋ยวก่อนนะ มึง...ไม่ได้ชอบยัยคุณหนูปากจัดนั่นหรอวะ!” ชอบแล้วไงวะ ชอบเขา เขาก็ไม่ชอบกูอยู่ดี “ไม่รู้เว้ย! อย่ามาถามมากน่า คนยิ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่!” “โอ๊ย...ไอ้นี่นิ นี่เพื่อนนะเว้ย อย่ามาพาลดิวะ!” “เฮ้อ...กูขอโทษ กูหงุดหงิดไปหน่อยน่ะ ขอโทษนะไอ้นิล” “เออๆ กูไม่ได้อะไรหรอก แต่แค่สงสัยเฉยๆ เพราะมึงไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน” “เฮ้อ...เอาตามตรงนะ กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ว่าตัวเองเป็นอะไร” ทำไมวะ มันจะดีอยู่แล้ว เราจะได้เป็นเพื่อนกับไนท์อยู่แล้ว ทำไม...ทำไมมันต้องมีเรื่องอะไรแบบนี้เกิดขึ้นด้วย! “แล้วนี่...ที่มึงทำแบบนี้ เพื่อต้องการแก้แค้นยัยคุณหนูนั่นหรอวะ” “ก็คงงั้นมั้ง…” เรายอมรับ ว่าเราอยากแก้แค้น ที่ไนท์บอกว่าเกลียดเรา แต่เอาเข้าจริง เรา...เราไม่อยากทำแบบนี้เลย “แล้วมึงทำแบบนี้ มึง...รู้สึกดีจริงๆ หรอวะไอ้นัท” ไม่มีเลยสักนิด... “ไม่รู้เว้ย! กลับห้องไปแต่งหล่อดีกว่า” “หึ! เปลี่ยนเรื่องตลอดเลยนะ มึงอะ!” “ยุ่ง!” ผับ Charm of women 20.14 น. “เตรียมที่นั่งวีไอพีไว้แล้วใช่ไหม” เราพูดกับเด็กในร้านของเรา ที่เราสั่งให้เตรียมที่นั่งตรงวีไอพีไว้ให้ “เรียบร้อยแล้วค่ะ” “โอเค” “พี่นัทคะ ทำไมวันนี้พี่นัทเข้าร้านเร็วจังเลย หรือว่า...คิดถึงพิม” “พอดีวันนี้เพื่อนพี่จะมาเที่ยวน่ะ เลยรีบเข้าร้าน” “โถ่...พี่นัท ทำไมพูดจาตัดเยื่อใยกับพิมแบบนี้ล่ะค่ะ” พิมเดินเข้ามาหาเรา แล้วก็เอาหน้าอกหน้าใจเข้ามาเบียดอยู่แถวๆ แขนของเรา “ปล่อยพี่เถอะพิม พี่จะไปทำงานต่อ” “พี่เป็นเจ้าของร้านนะคะ ทำไมต้องไปทำงานด้วย อยู่เฉยๆ ก็ได้นี่คะ” “ไม่ได้หรอก ยิ่งพี่เป็นเจ้าของร้าน พี่ก็ต้องทำอะไรในร้านให้เป็นทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นพี่จะไปสั่งคนอื่นได้ยังไง ในเมื่อตัวพี่เองยังทำอะไรไม่เป็นเลย พี่ขอตัวก่อนนะ” เราพูดจบก็เดินออกกมาทันที “พี่นัทกลับมานะ!” เฮ้อ...เบื่อจริงๆ จะมาตามอะไรนักหนาวะ “...” พอเราเดินออกมาจากตรงนั้น ก็เห็นไอ้นิลยืนดูอยู่ “มึงจะยืนดูทำซากอะไรวะ ทำไมไม่เข้าไปช่วยกู” “ก็มึงไม่ได้ขออะ อีกอย่าง...น้องเขาหน้าอกใหญ่ขนาดนั้น กูก็นึกว่ามึงจะชอบ” “ชอบมันก็ชอบเว้ย แต่รำคาญมากกว่าว่ะ” “ทุกทีมึงไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย ออกจะชอบด้วยซ้ำไป ทำไมเปลี่ยนไปวะ จะเป็นแมวแล้วหรือไง” “คนอย่างไอ้นัทน่ะหรอจะเป็นแมว ไม่มีทางหรอก! เสือมันก็เป็นเสืออยู่วันยังค่ำเว้ย!” “โอเคๆ เสือก็เสือ...” ทำไมมันถึงทำหน้าไม่เชื่อเราแบบนั้นวะ “ขอไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะ วันนี้หงุดหงิดแปลกๆ” “เออๆ ไปเถอะ” “เฮ้อ...ออกมาข้างนอกค่อยรู้สึกดีหน่อย” วันนี้เราไม่รู้เป็นอะไร ทำไมเราถึงหงุดหงิดขนาดนี้ก็ไม่รู้ เอี๊ยด! “ขอบคุณพี่บราวมากนะคะที่มาส่งไนท์” ไนท์... “ไม่เป็นไรครับพี่เต็มใจ ว่าแต่...ให้พี่มารับมั้ย?” หึ! กอดกันที่มหาลัยยังไม่พอ ยังให้ผู้ชายมาส่งถึงนี่อีก “ไม่เป็นไรค่ะพี่บราว แค่นี้ไนท์ก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะ ขอบคุณพี่บราวมากนะคะ” “จะเกรงใจทำไมหื้อ! ไนท์ก็เป็นเหมือนน้องของพี่นะ มีอะไรที่พี่ช่วยได้ก็บอกได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ รู้ไหม?” พี่น้อง…พี่น้องอะไรกอดกันซะแนบแน่นขนาดนั้นวะ! “พี่บราวไม่ต้องมารับไนท์หรอกค่ะ เดี๋ยวขากลับเพื่อนไนท์ไปส่ง” “ถ้าเพื่อนไนท์ไปส่ง พี่ก็สบายใจ งั้นพี่ไปก่อนนะ อย่าดื่มเยอะล่ะ พี่เป็นห่วงรู้ไหม?” จะจับหัวไนท์ทำไมวะ! “รับทราบค่ะ ขับรถดีๆ นะคะพี่บราว” “ครับผม พี่ไปนะ ไปก่อนนะครับน้องเกด” “ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่บราว” “!!!” พอเราเห็นการแต่งตัวของไนท์ จากที่เราหงุดหงิดอยู่แล้ว มันก็ยิ่งทำให้เราหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม “แต่งบ้าแต่งบออะไรวะ ทำไมถึงแต่งตัวโป๊ขนาดนี้!” วันนี้ไนท์แต่งเป็นชุดสายเดี่ยวสีดำ ข้างหน้ามันก็ดูไม่เท่าไรหรอก แต่ไอ้ข้างหลังเนี่ยสิ!! คว้านไปถึงตรงช่วงเอวแหนะ! ถ้าจะใส่โป๊ขนาดนี้นะ ไม่ต้องใส่อะไรเลยก็ได้มั้ง!! “หงุดหงิดเว้ย!!” “สวัสดีครับ มากี่ท่านครับ” “มีที่แล้วค่ะ งั้นเดี๋ยวขอโทรถามก่อนนะคะ” “พาไปนั่งตรงที่นั่งวีไอพี” ไนท์หันหน้ามามองเราแปปนึง ก่อนจะหันกลับไป “ครับคุณนัท” “ไปกันเถอะเกด” หึ! คิดว่าเราจะยอมให้หนีไปง่ายๆ หรอ ไม่มีทาง! “ยังไปไม่ได้ เรามีเรื่องต้องคุยกัน!” เราเข้าไปจับแขนของไนท์เอาไว้ “แต่ฉันไม่มี ปล่อย!” ไนท์พยายามสะบัดแขนของเราออก หึ! แต่ไม่สำเร็จหรอก “นี่! จะทำอะไรเพื่อนฉันน่ะ ปล่อยนะ!” เพื่อนของไนท์จะต่อว่าเรายังไง เราก็ไม่สน เพราะเราสนคนที่อยู่ตรงหน้าของเรามากกว่า “ถ้าไม่ไปกับนัท นัทจะจูบไนท์ ต่อหน้าเพื่อนของไนท์เดี๋ยวนี้ ตรงนี้ จะเอามั้ยล่ะ!” เรากระซิบที่ข้างหูของไนท์ เพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน “เลวที่สุด!” หึ! เรายังเลวได้มากกว่านี้อีก “ตกลงจะไปคุยกับนัทมั้ย!” “รู้แล้วน่า! แล้วช่วยปล่อยก่อนได้ไหมฉันเจ็บ!” เราค่อยๆ ปล่อยแขนของไนท์อย่างช้าๆ “เกด...เดี๋ยวเกดเดินเข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวไนท์ตามไป” “มีอะไรหรือเปล่าไนท์” เกดพูดกับไนท์ แล้วมองมาที่เราแบบไม่ไว้ใจสุดๆ “ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวไนท์ตามไปนะ” “อือ...ถ้ามีอะไรโทรหาเกดนะ” “อือ...เกดไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวไนท์เข้าไป” เกดเดินตามเด็กในร้านของเราเข้าไป แต่ก็ยังคงมองมาที่ไนท์ด้วยสายตาที่เป็นห่วง “มีอะไรก็พูดมา!” เมื่อเกดเดินไปจนลับสายตาแล้ว ไนท์ก็หันมาพูดกับเราทันที “ไปคุยกันที่อื่น...” “ไม่! จะคุยอะไรก็คุยกันตรงนี้เนี่ยแหละ!” “หึ! แน่ใจนะ ว่าจะคุยกันตรงนี้” “แน่!” “งั้นก็ได้...” คิดอะไรสนุกๆ ออกแหละ “นัทจะคุยเรื่อง...เรื่องที่ไนท์อ้อนให้นัทซื้อชุดชั้นในให้ไง แต่นัทดันจำไซส์ของไนท์ไม่ได้ กะว่าจะซื้อมาเซอร์ไพร์สไนท์สักหน่อย แต่ดันลืมซะได้ นัทเลยจะมาขอ...วัดไซส์อีกสักรอบ...นัทจะได้...อุ๊บ!” “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ไนท์เอามือมาปิดปากของเราเอาไว้ ด้วยใบหน้าที่แดงเหมือนมะเขือเทศ แต่เราไม่รู้ว่าที่ไนท์หน้าแดงเพราะโกรธเรา หรือเขินเรากันแน่ “จะไปคุยที่อื่นก็ไปสิ!” หึ! ^^ “ตามมาสิ” เราพาไนท์เดินมาที่ห้องทำงานของเรา เพราะจะได้คุยแบบเป็นการส่วนตัว แถมไม่มีเสียงรบกวนด้วย “มีอะไรก็ว่ามา...” “นัท...นัทจะคุยเรื่องวันนี้...นัทจะบอกว่าไนท์กำลังเข้าใจนัทผิดนะ” ถึงแม้เราจะหงุดหงิดไนท์แค่ไหน แต่เราก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับไนท์อยู่ดี เราไม่สามารถเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้ “ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น แล้วอีกอย่างมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย เธอไม่จำเป็นต้องมาบอก” ไนท์ไม่ยอมเรียกชื่อของเรา ไนท์พูดกับเราเหมือนตอนแรกที่เราพบกัน “ไนท์ฟังนัทหน่อยเถอะนะ มันไม่มีอะไรจริงๆ น้องเขามาขอคุยกับนัท แล้ว...แล้วอยู่ดีๆ น้องเขาก็ดึงนัทเข้าไปจูบ” “อ๋อเหรอ...แต่ที่ฉันเห็นมันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ” ไนท์หันมามองหน้าของเราด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “คือ...คือตอนนั้นนัท...นัทไม่อยากเสียเชิงทอมไง นัท...นัทก็เลย…” “เลยจูบอย่างดูดดื่ม...” โอ๊ย! ทำไมกูยิ่งแก้ตัว เรื่องมันยิ่งแย่วะเนี้ย!!! “มันไม่ใช่...” “พอเถอะ! เธอจะไปจูบกับใคร! ทำอะไรกับใคร! มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน! แล้วตกลงเรื่องที่จะคุยมีแค่นี้ใช่ไหม งั้นขอตัวก่อนนะ” “ไนท์หยุดก่อน! ไนท์ยังไม่เข้าใจนัทเลย” ไนท์จะเดินออกจากห้อง แต่เราคว้าแขนของไนท์เอาไว้ก่อน “ทำไมจะไม่เข้าใจล่ะ เข้าใจดีเลยด้วย” ก็แบบนี้นี่แหละ ที่เรียกว่าไม่เข้าใจ “ไนท์...ได้โปรดฟังนัทก่อนเถอะนะ” “ไม่! เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก แล้วอีกอย่างจำไม่ได้หรอที่ฉันบอกเธอไป ว่าฉัน...เกลียดทอมอย่างเธอที่สุด! เลิกยุ่งกับฉันสักที!!” คำก็เกลียด สองคำก็เกลียด “เกลียดนัท! แต่ชอบผู้ชายอย่างมันมากใช่ไหม! ถึงไปกอดกับมันที่มหาลัย แล้วก็ให้มันมาส่งแบบนี้อีก หึ! คงจะไปรับกันถึงบนเตียงเลยมั้ง!!” เพียะ! “นี่มันจะมากไปแล้วนะ!! หยุดพูดจาดูถูกคนอื่นสักที! แล้วอีกอย่างฉันจะทำอะไรกับใครก็ได้ เพราะมันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับเธอ!” จะทำอะไรกับใครก็ได้งั้นหรอ! งั้นทำกับนัทเลยละกัน! “กับใครก็ได้ใช่ไหม!” ด้วยความโมโห เราจึงดึงไนท์เข้ามากอด พร้อมกับระดมจูบไปที่ริมฝีปากของไนท์อย่างหนักหน่วง ในระหว่างที่เราบดขยี้ริมฝีปากของไนท์ เราก็ใส่อารมณ์โกรธของเราเข้าไปด้วย “อื้อ!! อื้อ!” ไนท์พยายามดิ้นเพื่อที่จะได้ออกจากอ้อมกอดของเรา “...” หึ! แต่เราไม่ยอมให้ไนท์ออกไปจากอ้อมกอดของเราง่ายๆ หรอก เรายังคงมอบจูบที่หนักหน่วงให้กับไนท์ต่อไป ถึงแม้ไนท์จะไม่ต้องการมันก็ตาม “?” ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับไนท์ เพราะตอนนี้ไนท์หยุดดิ้น ไม่ขัดขื่นเราอีกต่อไป แถมยังจูบตอบเราด้วย หึ! แบบนี้สิค่อยน่ารักหน่อย “โอ๊ย!!” เราต้องรีบถอนจูบจากไนท์ทันที เพราะว่าไนท์ดันกัดปากของเรา “เลว!!” พอไนท์ออกจากอ้อมกอดของเราได้ ก็ชี้หน้าด่าเราทันที “เราก็เคยจูบกันมาแล้วนิ จูบอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป หือ?” “เลว! เลวที่สุด!! ฮึก...” นะ...ไนท์ ไนท์...ร้องไห้! “นะ...ไนท์” เราเดินเข้าไปหาไนท์ หวังจะจับมือของไนท์ แต่ไนท์สะบัดมือของเราออก “อย่ามายุ่ง! แล้วรู้ไว้ด้วยนะ ฉันจะไม่เสียน้ำตาให้คนแบบเธอเด็ดขาด!” ไนท์พูดพร้อมกับปาดน้ำตาของตัวเอง “นัทพยายามพูดกับไนท์ดีๆ ไนท์ก็ฟังนัทบ้างสิ ได้โปรดฟังนัทก่อนได้ไหม...” “ไม่! ไม่มีอะไรต้องฟังอีกแล้ว” “แล้วที่เราตกลงกันไว้ล่ะ ที่ไนท์...ที่ไนท์บอกจะเป็นเพื่อนกับนัท ถ้านัทชนะการรีวิว” “ลืมๆ มันไปเถอะ เพราะฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับทอมแบบเธอ!! ขอตัวนะ!” “เดี๋ยวก่อน!” เราเข้าไปกอดไนท์เอาไว้จากทางด้านหลัง “ปล่อยฉัน!!! ฮึก...” ไนท์ทำท่าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ เฮ้อ...นัทยอมแล้ว “นัทยอม...นัทยอมแล้ว” เราค่อยๆ คลายกอดออกจากตัวไนท์ “นัทจะยอมให้ไนท์ไปก็ได้ แต่ไนท์...ไนท์ต้องเอาเสื้อคลุมของนัทไปใส่ก่อน” เราพูดพร้อมกับถอดเสื้อคลุมของเรายื่นให้ไนท์ “ทำไมฉันต้องใส่ด้วย!” ไนท์ปัดเสื้อของเราทิ้งลงพื้น “ชุดของไนท์มันโป๊เกินไป ใส่เถอะนะ นัทขอร้อง...” เราก้มลงหยิบเสื้อของเราขึ้นมา และยื่นให้ไนท์อีกครั้ง “ไม่! ฉันชอบใส่แบบนี้ แล้วอีกอย่างฉันจะใส่ชุดไหน หรือโป๊แค่ไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย!” ไนท์...นี่นัทพยายามใจเย็นแล้วนะ “ใส่เถอะนะ แล้วนัทจะไม่กวนใจไนท์อีกเลย” แค่วันนี้อะนะ “ไม่ใส่!” ไนท์ยังคงปัดเสื้อของเราทิ้งเหมือนเดิม ทำให้ตอนนี้ความอดทนของเริ่มจะหมดลงแล้ว “ทำไมถึงดื้อแบบนี้เนี่ยไนท์! อยากให้คนอื่นมันมองนักหรือไง!!” “ใช่! ฉันใส่แบบนี้มา เพื่อให้คนมอง ถ้ารู้แบบนี้ก็ปล่อยฉันได้แล้ว!!” กึก! ความอดทนของเราหมดลงทันที อยากให้คนอื่นมองมากใช่มั้ย ได้! “ชอบให้คนอื่นมันมองมากใช่มั้ย!” “ใช่! จะทำไม” “งั้นถ้ามีรอยจูบแบบนี้ อยากรู้จริงๆ ว่ายังจะโชว์ได้อีกมั้ย!!” พูดยังไม่ทันจบ เราก็ดึงตัวไนท์ให้ลงมานั่งที่ตักของเรา ก่อนจะกดจูบหนักๆ ไปที่ไหล่ของไนท์จนเกิดเป็นรอยแดง และเราก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เรายังพรมจูบไปทั่วร่างกายของไนท์ ตรงไหนที่มันเปิดโชว์ เราก็จูบจนเกิดรอยแดงหมด “จะทำอะไรน่ะ! ปล่อยนะ!!!” ไนท์ยังคงดิ้นต่อไป หึ! แต่คราวนี้เราไม่ยอมง่ายๆ หรอก “ก็อยากโชว์มากไม่ใช่หรอ นี่ไง! จะทำรอยจูบสวยๆ ไว้ให้โชว์!!” “ปล่อย! ปล่อยฉันนะ!” ไม่มีทางซะหรอก เดี๋ยวเราจะสร้างศิลปะที่สวยงามเอาไว้ให้เอง ในเมื่ออยากโชว์มากนัก “พอแล้ว...ฮึก ฉันยอมแล้ว” ไนท์หยุดดิ้น และได้แต่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น “ไนท์...คือ...คือนัทขอโทษ” “ฮึก...พอใจหรือยัง!!” ไนท์ลุกขึ้นยืนและมองหน้าเราด้วยสายตาที่โกรธจัด “แล้วตอนที่นัทบอกไนท์ดีๆ ทำไมไนท์ถึงไม่เชื่อนัทล่ะ!” “ฉันจะโชว์หรือไม่โชว์มันก็เรื่องของฉัน! มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย!” ไนท์ยังคงมองเราด้วยสายตาที่พร้อมจะเอาเรื่อง “ยังจะดื้ออีกใช่มั้ยไนท์!” ก๊อก ก๊อก ก๊อก “คุณนัทครับ คุณนิลถามหาครับ” “เดี๋ยวออกไป! ไปบอกไอ้นิลมันด้วย” “ครับ” “ออกไปกันได้แล้ว แล้วก็...เอาไปใส่ซะ! ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเห็นรอยแดงๆ นั่น แต่ถ้า...อยากจะโชว์นักก็ตามใจ!” เราหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา แล้วยื่นเสื้อไปให้ไนท์อีกครั้ง พร้อมกับจ้องหน้าของไนท์อยู่แบบนั้น “...” ไนท์จ้องหน้าของเรากลับแถมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมของเราไปใส่ “งั้นไปกันได้แล้ว...” “เดี๋ยวก่อน...ถ้าเราออกจากห้องนี้ไป ช่วยทำเป็นไม่รู้จักกันเหมือนเดิมด้วยนะ อีกอย่าง...ได้โปรดอย่าเรียกชื่อของฉันอีก เพราะเราไม่ได้สนิทกัน” “อือ...” ได้ยินแบบนี้แล้ว...พูดอะไรไม่ออกเลยเรา มันจุกไปหมด “…” ตลอดทาง เรากับไนท์ไม่ได้คุยอะไรกันเลย เราก็พอรู้ตัวแหละ ว่าสิ่งที่เราทำมันเป็นเรื่องที่เลวมาก แต่จะให้เราทำยังไงล่ะ เรา...เราไม่อยากให้ไนท์โชว์รูปร่างให้คนอื่นดูนิ เราหวง... เราเลยต้องทำเรื่องเลวๆ แบบนี้ลงไปกับไนท์ แล้วตอนนี้...มันก็ยิ่งทำให้ไนท์...เกลียดเรามากขึ้นกว่าเดิม “หายไปไหนมาวะ นานโคตร...” ไอ้นิลเข้ามาถามเรา แต่เราก็ยังไม่ตอบอะไรออกไป “ไนท์เป็นอะไรหรือเปล่า?” “เปล่า...ไนท์ไม่ได้เป็นอะไร” เรามองไนท์ที่ยิ้มน้อยๆ ให้กับเกด มันเป็นยิ้มที่ฝืนชัดๆ “แน่ใจนะ” “อือ...แน่ใจ” “ว่าแต่...นี่เสื้อใครหรอไนท์” “นั่นเสื้อมึง...ไม่ใช่หรอไอ้นัท” “เออ...คือว่า” เราเห็นท่าทางอึดอัดของไนท์ เพราะไม่รู้ว่าจะตอบเกดยังไงเกี่ยวกับเสื้อของเราที่ไปอยู่บนตัวของไนท์ “พอดีกูเห็นเขาหนาวน่ะ กูก็เลยเอาเสื้อให้คลุม จริงมั้ย?” “อะ...อือ” “แล้วนี่ไอ้ปุยฝ้ายยังไม่มาอีกหรอ ไอ้นิล” เราเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะไม่อยากให้ไอ้นิลมันถามอะไรขึ้นมาอีก “ยังเลยว่ะ” Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr “เกด เดี๋ยวไนท์ไปรับสายพี่บราวแปปนึงนะ” หึ! ไอ้บราวนั่นอีกแล้วหรอวะ หงุดหงิดเว้ย!!! “โอเค…” “ไอ้นิลเดี๋ยวกูไปสงบสติอารมณ์ก่อนนะ! แล้วจะไปดูเรื่องเครื่องดื่มด้วย” “ทิ้งกูอีกแล้วหรอวะ?” “ไม่มีใครจับมึงไปปล้ำหรอกน่า ไปนะ” “…” เราบอกกับไอ้นิลไปว่าจะไปสงบสติอารมณ์ แต่จริงๆ แล้ว เรามาแอบฟังไนท์คุยโทรศัพท์ต่างหาก “ค่ะพี่บราว ถึงบ้านแล้วใช่ไหมคะ” “ไนท์ยังไม่ได้กินเลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ” เรายืนฟังไนท์คุยโทรศัพท์อย่างเงียบๆ “ตอนนี้ไนท์อยากกอดพี่บราวจังเลยค่ะ ฮึก...ฮือ...” ไนท์...ไนท์ร้องไห้ “อึก...ไนท์ไม่ได้เป็นไรค่ะ ไนท์โอเค แค่เครียดเรื่องแม่นิดหน่อย ฮึก พี่บราวไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” นี่ไนท์มีเรื่องเครียดขนาดนี้ แต่เรา...เราก็ยังทำแบบนั้นกับไนท์ได้ “อืม...ไนท์โอเค พี่บราวไม่ต้องมาหรอกค่ะ อีกอย่าง...นี่มันผับสำหรับผู้หญิงนะคะ ลืมหรือเปล่าคะเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า” “โอเคค่ะ ถ้าไนท์กลับถึงบ้านเมื่อไร เดี๋ยวไนท์จะทักไปบอกนะคะ ขอบคุณมากนะคะพี่บราวที่เป็นห่วงไนท์” พอไนท์วางโทรศัพท์ ไนท์ก็ร้องไห้ออกมาทันที “ฮึก...ฮือ...” นัทขอโทษ...นัทไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ นัทไม่ได้อยาก...ทำร้ายไนท์... ตุ๊บ! “โถ่เว้ย!!!” ด้วยความโมโห เราจึงเอามือชกไปที่กำแพงทันที “ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ!!” “...” หลังจากที่ไนท์เดินกลับเข้าไปหาเกด เราก็กลับไปทำน้ำพั้นสูตรพิเศษต่อ “คุณนัทค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ ทำไมมือถึง...” “ไม่ได้เป็นอะไร เตรียมยกน้ำพั้นไปที่โต๊ะเถอะ” “ค่ะ คุณนัท” เราเดินนำเด็กในร้านไปที่โต๊ะ ที่พวกนิลกับปุยฝ้าย และเพื่อนของไนท์อยู่ “นี่ครับน้ำพั้นสูตรพิเศษของทางร้านเรา” เราเสริฟน้ำให้กับทุกคน แต่พอเรายื่นให้ไนท์ ไนท์กลับจ้องหน้าของเราเหมือนเราเป็นกิ๊งกือ ไส้เดือน เราอยากจะบอกทางสายตากับไนท์นะ ว่าเราขอโทษ...แต่เราก็ทำได้เพียง...จ้องตาไนท์กลับเท่านั้น “มันเป็นน้ำพั้นสูตรพิเศษยังไงหรอ” ใยไหมถามขึ้นมา เลยทำให้เรากับไนท์เลิกจ้องตากัน “บอกไม่ได้หรอก ก็มันเป็นสูตรพิเศษนิ ชิมเถอะน่า...อร่อยนะ รับรอง!” สูตรพิเศษของทางร้านแบบนี้ จะบอกได้ยังไงล่ะ จริงไหม “อืมมมม อร่อยจริงๆ ด้วย” “เดี๋ยวก่อน! น้ำพั้นได้ใส่แอลกอฮอร์ไหม!” ถามแปลกๆ อยู่ในผับก็ต้องใส่สิ “มีสิ ก็นี่มันผับนะ” “ซวยแล้ววววววว” อะไรซวยงั้นหรอ? “มีอะไรงั้นหรอ? เกด” ไอ้ปุยฝ้ายถามเกดด้วยความสงสัย “ก็ใยไหม...” ยังไม่ทันที่เกดจะพูดจบ เราก็เห็นใยไหมลุกขึ้นไปหาปุยฝ้าย ก่อนที่จะ...จะจูบไอ้ปุยฝ้าย!! “เห้ย!!!” ทุกคนต่างก็ตกใจ ไม่ต่างจากเราเลย “ปล่อยไอ้ปุยฝ้ายนะเว้ย!!” ไอ้นิลเข้าไปจับใยไหม เพื่อจะเอาใยไหมออกจากตัวไอ้ปุยฝ้าย ตุ๊บ! “...” เรากับไอ้นิลพยายามเอาใยไหมออกจากไอ้ปุยฝ้าย แต่มันกลับแย่มากกว่าเดิม เพราะตอนนี้ใยไหมล้มทับไอ้ปุยฝ้าย แถมยังจูบไอ้ปุยฝ้ายมันอีกรอบด้วย “โอ๊ยยยย! ทำไมแรงเยอะแบบนี้วะ” นี่ขนาดเราช่วยกันดึงสองคนกับไอนิลนะเนี่ย ใยไหมยังไม่ยอมเลิกจูบไอ้ปุยฝ้ายเลย “ไปเอามาดิ เร็วๆ เลย” เราหันไปส่งซิกให้เด็กในร้านไปเอายาสลบมา ก่อนจะให้ช่วยกันยกใยไหมขึ้นจากตัวไอ้ปุยฝ้าย แล้วใช้ผ้าที่มียาสลบปิดจมูกซะ หมับ! “นี่! ทำอะไรเพื่อนฉันน่ะ!” เกดโวยวายขึ้นมาทันที ที่เราให้เด็กในร้านเอาผ้าปิดจมูกของใยไหมเอาไว้ “เพื่อนเธอนั่นแหละ! ทำอะไรเพื่อนฉัน!” เมื่อเกดโวยวายแล้ว ไอ้นิลจะเหลือหรอ “เมื่อกี้ทำอะไรเพื่อนฉันกันแน่ ทำไมเพื่อนฉันถึงสลบไปแบบนั้น!” คราวนี้ไนท์หันมาโวยวายใส่เรา “ขอโทษนะ เราไม่ได้ทำอะไรเพื่อนเธอ เราแค่ทำให้เพื่อนเธอสลบด้วยยาสลบก็เท่านั้นเอง” ไนท์อยากให้เราทำเป็นไม่รู้จักกับไนท์ แถม...ยังไม่อยากให้เราเรียกชื่อของไนท์อีก เราก็เลยต้องยอมทำตามที่ไนท์บอก “แน่ใจนะ ว่าเพื่อนของฉันจะไม่เป็นอะไร” “ไม่ต้องห่วงหรอก มันแค่ยาสลบ เพื่อนของเธอไม่เป็นอะไรแน่นอน แต่เราว่า...พาเพื่อนของเธอกลับก่อนดีกว่า เดี๋ยวเราจะให้เด็กที่ร้านพาไปส่งที่รถ” “อือ...เรื่องเสื้อคลุม...” “ยังไม่ต้องคืนหรอก เก็บเอาไว้ก่อนเถอะ” “เดี๋ยวฉัน...เดี๋ยวฉันจะซักคืนให้ ขอนามบัตรไว้หน่อยละกัน ถ้าซักเสร็จแล้วจะให้คนโทรไปบอก” “เอาโทรศัพท์มาสิ” “โทรศัพท์?” “เอามาเถอะน่า...” “อือ...” ไนท์ยื่นโทรศัพท์ให้เราอย่างงงๆ “นี่เบอร์ของเรา โทรมาละกัน” เรากดเบอร์ของเราให้ไนท์ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนไนท์ไป “อือ...” “เรื่องวันนี้...เรื่องวันนี้เรา...เราขอโทษนะ เราจะไม่ทำแบบนั้น...กับเธออีกแล้ว เราจะทำเป็นไม่รู้จักกับ…เธอ อย่างที่เธอ...อย่างที่เธอต้องการ ขอโทษอีกครั้งนะ” เราเอามือไปลูบหัวของไนท์อย่างเบามือ เพราะเราคิดว่ามันคงจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่เรา...ที่เราจะได้ทำแบบนี้… “…” ไนท์ไม่ได้ตอบอะไรเรา ได้แต่ยืนนิ่งและมองเราด้วยสายตาที่เหมือนกำลังสับสนสุดๆ “เดี๋ยวเรา...ให้เด็กที่ร้านพาไปส่งที่รถนะ” เราเอามือที่ลูบหัวไนท์อยู่ออกอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินไปหาเด็กในร้านเพื่อให้พาใยไหมไปส่งที่รถ “...” แต่เราต้องหยุดชะงักทันที เพราะไนท์ดึงเสื้อของเราเอาไว้ “มี...มีอะไรหรือเปล่า...” “ทะ...โทษที ไม่มีอะไรหรอก” ไนท์พูดจบก็เดินไปหาใยไหมทันที “เราจะกลายเป็นคนไม่รู้จักกันแล้ว...จริงๆ หรอไนท์”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more