35 นาทีผ่านไป
“เธอ...เธอ...” ฉันเขย่าตัวของนัทเบาๆ เพื่อปลุกให้นัทมากินข้าว
“อะ...อือ” นัทค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วเมื่อมองมาที่ฉันนัทก็ดูตกใจมาก
“ฉันทำ...ข้าวต้มปลาให้กิน ลุกขึ้นมากินก่อนสิ จะได้กินยา”
“ทำไม...ทำไมเธอยังอยู่ล่ะ…”
“ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่หรอก แต่เห็นว่าเธอ...เคยดูแลตอนที่ฉันป่วย ฉันเลยต้องตอบแทนสักหน่อยเพราะไม่อยากติดหนี้บุญคุณคนอย่างเธอ”
“งะ...งั้นหรอ...”
“ก็ใช่น่ะสิ ฉัน...ฉันไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร เธอทำอะไรให้ฉัน ฉันก็ต้องชดใช้คืนตามที่เธอเคยทำให้ ก็เท่านั้น”
“อือ...” นัทค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากที่นอน แต่ก็ดูเหมือนจะลุกไม่ไหว
“ฉันช่วย...” ฉันเข้าไปประคองนัท ให้นั่งพิงกับหัวเตียงโดยมีหมอนรองหลังเอาไว้ด้วย
“นั่งสบายไหม”
“อือ...” ทำไมเวลาไม่สบายถึงพูดน้อยแบบนี้นะ
“อ่ะ! กินเองไหวมั้ย”
“ไหว...” นัทรับถ้วยไปวางไปที่ตัก ก่อนจะค่อยๆ ตักข้าวต้มขึ้นมาด้วยความยากลำบาก
“เฮ
