ตอนที่ 5 รู้สึกแปลก ๆ

4687 Words

“ไอ้นัท มึงแกล้งแรงไปเปล่าวะ” ขณะที่เรากำลังเดินออกจากร้าน ไอ้นิลก็พูดขึ้นมาทันที “ไม่เห็นจะแรงเลย” นั่นดิ แรงตรงไหนวะ นี่เบาๆ เองนะ “แต่กูว่าแรง! มึงจะแกล้งอะไรขนาดนั้นวะไอ้นัท แล้วดูดิ๊! มึงยังยกไอ้ปุยฝ้ายให้ยัยคนสวยนั่นง่ายๆ อีก!” “มึงไม่ต้องมาว่ากูเลยไอ้นิล กูเบาแล้วเว้ย! และอีกอย่างมึงจะหวงอะไรขนาดนั้นวะ มึงไม่ใช่แม่มันนะ” “กูหวงเพื่อนกูผิดด้วยหรอวะ และอีกอย่างมึงไม่ต้องมาว่ากูเลย ตัวมึงก็ใช่ย่อยเหมือนกันแหละ หวงไอ้ปุยฝ้ายไม่ต่างจากกูเลย” “กูไม่ได้หวงขนาดมึงสักหน่อย!” “มึงหวง! แถมหวงยิ่งกว่าหมาหวงเจ้าของอีก” ไอ้นิล มึงว่ากูเป็นหมาหรอวะ! “มึงแหละหวงเหมือนหมา!” “มึงต่างหากที่หวงเหมือนหมา!” “มึงจะไม่จบใช่ไหมไอ้นิล!” “เออ! จะทำไม!?” “เปล่า...กูแค่เหนื่อยทะเลาะกับมึงแล้ว” “กูก็เหนื่อย...” “งั้นถือว่าเรา...หวงไอ้ปุยฝ้ายพอๆ กัน โอไหม” “เออๆ โอ” ไม่ตกใจไป เพราะเรื่องที่เราชอบทะเลาะกับไอ้นิลมันเป็นเรื่องปกติมากๆ และหัวข้อที่ชอบทะเลาะกันส่วนใหญ่ก็จะเกี่ยวกับไอ้ปุยฝ้ายนี่แหละ “แล้วนี่...มึงจะให้กูพาไปเอารถที่มหาลัยเลยไหม?” เราถามไอ้นิลทันที เมื่อเดินมาถึงที่รถแล้ว “ไม่ต้องเว้ย...เพราะเด็กกูมาโน้นแล้ว” เราหันไปตามทางที่ไอ้นิลมันชี้ ก็เจอเข้ากับรถเบนซ์สีดำคันสวย “พี่นิลคะ ไปกันเลยไหมคะ” อือหือ! ใช่ได้นี่หว่าไอ้นิล เด็กมึงนี่เด็กใช้ได้เลย ตัวเล็กน่ารัก แต่อย่างอื่น...ไม่ได้เล็กตามเลย “ตาถึงนี่มึง” เราเข้ากระซิบที่หูของไอ้นิล ก่อนจะใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองมัน “สายตากูไม่เคยพลาดอยู่แล้วเว้ย!” “เออๆ มึงรีบไปเถอะ เดี๋ยวเด็กมึงรอนาน” “เออๆ งั้นกูไปก่อนนะ แล้วเจอกันเว้ย” เรามองไอ้นิลที่เดินเข้าไปหาน้องคนนั้น ก่อนที่มันจะไปขึ้นทางคนขับ แล้วขับรถออกไปทันที “งั้นเรา...คงต้องไปหาสาวๆ บ้างแล้วล่ะ” เราเปิดประตูแล้วลงไปนั่งที่รถแลมโบกินี่สีเหลืองสวยของเราทันที ก่อนที่จะออกตัวไปอย่างเร็ว [Special Talks : Night] “เกด...ถ้าไม่อยากกลับบ้าน มานอนกับไนท์ก็ได้นะ” ฉันกับเกดต่างมีปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวเหมือนกัน และฉันก็เข้าใจดีเลยแหละ ว่าการมีปัญหาในครอบครัวมันทำให้รู้สึกยังไง แต่สำหรับ...เรื่องที่เกิดขึ้นกับเกด...ถ้ามันเกิดขึ้นกับฉัน ฉันคงไม่ทนอยู่แบบนี้แน่...ฉันคงเลือกที่จะหนีออกมาตั้งนานแล้ว แต่เกดนี่สิ ทนได้ยังไงกันนะ “อย่าเลยไนท์...เกดเกรงใจ เกดรบกวนไนท์มามากแล้ว แถมไนท์ก็ยังคอยช่วยเหลือเกดมาตลอดด้วย” เกดหน้าเศร้าลงทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องที่บ้าน “ทำไมเกดถึงพูดแบบนั้นล่ะ เราเป็นเพื่อนกันนะ ถ้าไนท์ไม่ช่วยเกดแล้วจะให้ไนท์ไปช่วยใคร...” ฉันพูดแล้วเดินเข้าไปนั่งตรงโซฟากับเกด ก่อนที่จะบีบมือเกดเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบ “ก็ไนท์ช่วยเกดไว้เยอะจริงๆ นี่นา จนตอนนี้เกดไม่รู้จะตอบแทนไนท์ยังไงแล้ว” คิดแบบนี้อีกแล้วนะเกด “ไนท์เคยบอกเกดไปแล้วนี่นา ว่าอย่าคิดแบบนี้อีก เราเพื่อนกันนะเกด เมื่อเกดเดือดร้อน...ไนท์ก้ต้องช่วยสิ จะให้ไนท์ทนเห็นเพื่อนลำบากไม่ได้หรอกนะ” “เกดรู้...แต่ถึงยังไงเกดก็เกรงใจอยู่ดี เพราะทั้งไนท์และใยไหมดีกับเกดมาก จนเกดรู้สึกว่า...เกดมาเป็นเพื่อนกับพวกไนท์กับใยไหมได้ยังไง เพราะคนอย่างเกด...” เรารีบเอามือปิดปากเกดทันที เพราะไม่อยากให้เกดพูดทำร้ายตัวเองอีก “เกด! เกดอย่าพูดแบบนี้อีกนะ! ไนท์บอกแล้วไง ว่าการที่ไนท์กับใยไหมเป็นเพื่อนกับเกด เพราะตัวของเกดเอง ไนท์กับใยไหมไม่เคยคิดเอาเรื่องอื่นมาตัดสินในการเป็นเพื่อนกับเกดเลยนะ!!” ทำไมเกดถึงชอบคิดแบบนี้ตลอดเลย ชอบคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับพวกเราสองคนตลอด “เกด...เกดขอโทษ...ฮึก! ฮือ...” เฮ้อ...สงสัยเราจะดุมากไป เกดเลยร้องไห้เลย หมับ! “ไนท์ขอโทษนะ...เกดอย่าร้องเลยนะ ไนท์ขอโทษนะ ขอโทษที่ดุเกด…” ฉันเข้าไปกอดเกดเอาไว้แน่นเพื่อเป็นการปลอบเกดที่กำลังร้องไห้อยู่ “ฮึก ไนท์...อึก จะขอโทษ ฮึก เกดทำไม...นะ...ไนท์ไม่ได้ทำ อึก อะไรผิดสักหน่อย” เราค่อยๆ คลายกอดจากเกดแล้วมองหน้าของเกด “ผิดสิ...ก็ไนท์ทำเพื่อนคนสำคัญของไนท์ร้องไห้นิ” ใยไหมกับเกดเป็นเพื่อนที่ฉันรักมาก ฉันสามารถทำเพื่อสองคนนี้ได้ทุกอย่าง เพียงแค่สองคนนี้มีความสุข “นะ...ไนท์ไม่ผิด อึก สักหน่อย เกด...เกดร้องไห้เอง” “นั่นแหละ เพราะไนท์ดุ เกดถึงร้องไห้แบบนี้ไง” “ไม่ใช่ อึก นะ...” “ถ้าไม่ใช่...งั้นก็เลิกร้องได้แล้วนะ” “อือ...” “แล้วตกลงวันนี้เกดจะไม่ไปนอนกับไนท์จริงๆ หรอ เอาจริงๆ เกดย้ายมาอยู่กับไนท์ที่คอนโดเลยก็ได้นะ” “อย่าเลยไนท์...แค่นี้เกดก็เกรงใจแล้ว...แล้วอีกอย่างเกดย้ายไปไหนไม่ได้ไนท์ก็รู้...” เกดก็ยังพูดด้วยหน้าตาที่เศร้าเช่นเดิม “แต่เกดมาอยู่กับไนท์ แล้วคอยส่งเงินให้เขาก็ได้นิ” “ไม่ได้หรอกไนท์ เพราะเกดต้องคอยดูแลพ่อด้วย” “พ่อ! พ่อที่ชอบหาแต่เรื่องมาให้เกดอะนะ! เกดอย่าหาว่าไนท์เสือกเลยนะ ไนท์บอกเลยว่า...ถ้าเขายังไม่หยุด เกดก็ไม่มีวันใช้หนี้หมดหรอก ถึงแม้ว่าเกดจะมีหุ้นของไนท์ หรือมีหุ้นของใยไหม หรือจะทำงานหนักขนาดไหน เกดก็ไม่มีวันใช้หมด เพราะพ่อของเกดยังคอยสร้างหนี้เพิ่มอยู่แบบนี้!” “เกดรู้...แต่ถึงยังไง...เขาก็เป็นพ่อของเกด ถ้าให้เกดอยู่เฉยๆ ...แล้วเห็นเขาโดนทำร้าย...เกดทำไม่ได้หรอก” เฮ้อ...เหนื่อยแทนเลยเรา “โอเคๆ เราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่าเนอะ” “อือ...” “งั้นเอางี้...เกดรออยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวเราไปทำน้ำสูตรใหม่ที่เราคิดมาให้กิน รับรองสดชื่นแน่นอน” “อือ...ขอบใจนะไนท์” “งั้นเดี๋ยวไนท์มานะ” Rrrrrrrrrrrrr แม่ : “ไนท์ โอนเงินมาให้แม่หน่อยหนึ่งแสน” “แม่คะ เมื่อวานไนท์ก็โอนเงินให้แม่แล้วนิ ทำไม...เงินถึงหมดเร็วแบบนี้ล่ะคะ” แม่ : “แกไม่ต้องถามมากน่า รีบๆ โอนมาเถอะ แม่จะได้รีบไป” “แม่จะไปไหนคะ อย่าบอกนะ! ว่าแม่เอาเงินไปเลี้ยงไอ้พวกทอมนั่นอีกแล้ว!” แม่ : “ฉันจะเอาเงินไปทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน แกมีหน้าที่ส่งเงินก็ส่งมา ไม่ต้องถามมาก!” “ทำไมอะแม่! ทำไมแม่ถึงยังไม่เข็ดสักที แม่โดนพวกนั้นหลอกมาหลายรอบแล้วนะ!” แม่ : “แกไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน แกมีหน้าที่แค่ส่งเงิน เรื่องอื่นอย่ามายุ่ง!” “แต่ไนท์...ไนท์เป็นลูกแม่นะคะ ทำไมแม่...แม่ถึงพูดกับไนท์แบบนี้ล่ะ” แม่ : “ใช่! แกเป็นลูกของฉัน แล้วหน้าที่ลูกแบบแกก็คือส่งเงินมาให้ฉัน ไม่ใช่มาคอยสอนฉันแบบนี้!!” “นะ...ไนท์ไม่ได้สอนแม่นะคะ นะ...ไนท์แค่เป็นห่วงแม่” แม่ : “ถ้าแกเป็นห่วงฉันจริง...แกก็ส่งเงินมาให้ฉันไปหาความสุข แค่นั้นก็พอ...” ติ๊ด! "ฮึก แล้ว...ฮึกไนท์ล่ะแม่ ฮึก ไนท์...ไนท์ไม่ใช่ ฮึก ความสุข...ฮึก ของแม่เลยหรอ ฮึก ฮือ...” ทำไม...ทำไมแม่... ไม่นึกถึงลูกแบบไนท์บ้าง “ฮึก ฮึก ฮึก ฮือออ...” ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้... [End : Special] 22.50 น. “นัทขา...จะกลับแล้วหรอคะ” เราลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อเตรียมตัวกลับ “ครับ” “คืนนี้อยู่กับเหมยทั้งคืนไม่ได้หรอคะ” เหมยเดินเข้ามากอดเราจากด้านหลัง “ไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวนัทต้องไปดูร้านต่อด้วย” เราคอยๆ เอามือของเหมยออก ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเหมย “พักสักวันก็ได้นี่คะ นัทเป็นเจ้าของร้านนะ ไม่เห็นต้องไปทุกวันเลย” “ถึงนัทจะเป็นเจ้าของร้านก็จริง แต่นัทก็มีงาน...มีบัญชีที่ต้องตรวจนะครับ” “แต่...” “เข้าใจนัทนะครับเหมย” เราจับมือเหมยขึ้นมาแนบหน้าของเราไว้ เพื่อเป็นการอ้อน “กะ...ก็ได้ค่ะ >///ผับ Boy&Girl “ทำไมวันนี้แวะมานี่ล่ะนัท” พี่ทามทักขึ้นมาทันที เมื่อเห็นเราเดินเข้ามาในผับ ร้านนี้เป็นร้านที่เราเป็นหุ้นส่วนกับพี่ทามในตอนที่เรายังไม่มีร้านเป็นของตัวเอง แต่ถึงแม้ว่าเราจะมีร้านเป็นของตัวเองแล้ว เราก็ยังเป็นหุ้นส่วนของที่นี่อยู่ดีและก็จะคอยแวะเข้ามาดูที่นี่บ้าง แต่ไม่บ่อยเท่ากับร้านที่เราเป็นเจ้าของ “ก็ต้องเข้ามาบ้างดิพี่ ไม่อย่างนั้นพี่ทามก็หาว่านัทไม่ช่วยดูแลร้านกันพอดี” เราเดินเข้าไปหาพี่ทามตรงบาร์ เพราะพี่แกชอบไปเป็นบาร์เทนเดอร์ผสมเหล้าให้ลูกค้า เป็นเจ้าของดีๆ ไม่ชอบ ชอบทำงานนู่นนี่อยู่เรื่อยเลยไอ้พี่ทามนิ “ร้านนัทก็มีแล้วนิ ที่นี่ไม่ต้องเข้ามาก็ได้ พี่เข้าใจ” ก็พี่เป็นแบบนี้ จะไม่ให้เข้ามาดูได้ยังไงวะ ดูดิ๊! เป็นเจ้าของดีๆ ไม่ชอบ ชอบไปเป็นบาร์เทนเดอร์! “ไม่เข้าไม่ได้หรอกพี่ ก็ดูพี่ดิชอบหนีมาเป็นบาร์เทนเดอร์อยู่เรื่อยเลย” “ก็พี่ชอบนี่นา ว่าแต่นัทเหอะ ลมอะไรหอบให้มาที่นี่ได้” “ลมอะไรล่ะพี่ทาม นัทก็แค่...อยากมาช่วยดูร้านเฉยๆ” “ไม่ต้องมาเนียนเลยนัท หนีสาวมาอีกแล้วสิเรา หือ?” โอ๊ย เกลียดคนรู้ทันเว้ย! “นัทเปล่าหนีสักหน่อย นัทจะมาช่วยพี่ทามดูร้านจริงๆ” “ไม่ต้องมาโกหกพี่เลยนัท เพราะเวลาที่นัทไม่อยากเจอผู้หญิงที่มาตื้อ นัทก็จะมาหลบที่นี่ตลอด” “เออๆ นัทยอมรับก็ได้ นัทโคตรเบื่อพี่ทามเลยวะ ชอบรู้ทันตลอด!” “พี่รู้จักนัทมาหลายปีแล้วนะ ทำไมพี่จะไม่รู้ว่านัทคิดอะไรอยู่” “พี่ทามก็แกล้งทำเป็นไม่รู้บ้างก็ได้พี่…” “คงทำไม่ได้หรอก...เพราะพี่ฉลาด” หึ! เห็นหน้าหล่อๆ ซื่อๆ แบบนี้ร้ายใช่ย่อยนะพี่ทาม “ถ่อมตัวหน่อยก็ได้พี่ทาม - -” “ฮ่าฮ่าฮ่า นี่พี่ถ่อมตัวสุดๆ แล้วนะ” ถ่อมมากเลยพี่ทาม - -* “นัทจะพยายามเชื่อละกันนะพี่ทาม” “ชะ...” “ทาม…” ใครวะ โคตรหล่อเลย นี่คิดว่าพี่ทามหล่อแล้วนะ ไอ้หมอนี่หล่อกว่ามาก “จะมาทำไมอีก ที่นี่ไม่ต้อนรับมึง!” อ้าวๆ ทำไมพี่ทามไปไล่ลูกค้าแบบนั้นวะ “พะ...พี่ทามทำไมอะไรของพี่เนี่ย! นั่นลูกค้านะ” เราพูดจบก็ทันไปมองที่ผู้ชายคนนั้นทันที “พี่ชื่อคิงนะ และที่พี่มาที่นี่ พี่ไม่ใช่ลูกค้าหรอกครับ เพราะพี่...กำลังตามจีบทามอยู่” “หะ...หา!” ตะ ตามจีบพี่ทามอย่างนั้นหรอ ผะ...ผู้ชายตามจีบพี่ทาม! ฮ่าฮ่าฮ่า สุดยอดเลยว่ะ! “ก็บอกไปแล้วไงวะ ว่ากูไม่ได้ชอบผู้ชาย!” “แต่คิงชอบทามนิ” ที่มีผู้ชายมาชอบพี่ทามแบบนี้มันก็ไม่แปลกหรอก เพราะอะไรน่ะหรอ...ก็เพราะพี่ทามหน้าหวานมากไง หน้าหวานอย่างกับผู้หญิง ถ้าเทียบกับเราแล้ว เรายังดูเหมือนผู้ชายมากกว่าอีก แถมไอ้ผิวขาวๆ ตาโตๆ ตัวเล็กๆ นั่นอีก ถ้าผู้ชายจะชอบก็ไม่แปลกเลย “โอ๊ย!! กูไม่ชอบมึง กูไม่ชอบผู้ชายเว้ย!!” เรามองสองคนนี้ทะเลาะกัน แล้วโคตรสนุกเลย “ตอนนี้ยังไม่ชอบก็ไม่เป็นไร...เพราะคิงจะทำให้ทามชอบคิงเอง” พี่คิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้พี่ทาม แต่พี่ทามถอยหลังหนีทันที “อะ...ไอ้โรคจิต!” พี่ทามพูดจบก็วิ่งหนีไปทันที “น่ารักจัง...” เรามองพี่คิงที่ยิ้มตามหลังพี่ทามที่วิ่งหนีไปหลังร้าน “ถ้าจะจีบพี่ทามต้องทำใจหน่อยนะพี่” “ทำไมล่ะ?” “ก็พี่ทาม...เขาไม่ได้ชอบผู้ชายอย่างที่เขาพูดจริงๆ แถม...เมื่อก่อนเขายังเคย...” นี่เราควรพูดไหมเนี่ย? “เคยอะไรงั้นหรอ...” “เออ...คือ...เอาเป็นว่าพี่ทามเขามีเรื่องฝังใจเกี่ยวกับผู้ชายที่เข้ามาทำดีกับเขาล่ะกันพี่ รู้แค่นี้ก็พอ...” “แต่พี่จริงใจกับทามนะ พี่ชอบเขาและพี่...ก็อยากดูแลเขาจริงๆ” ดูจากสายตาแล้ว...พี่คิงจริงใจกับพี่ทามจริงๆ นิ “งั้นพี่คงต้องมีความอดทนหน่อยนะ เพราะคงจะจีบพี่ทามยากหน่อย” “ยากแค่ไหนพี่ก็จะจีบต่อไป เพราะพี่ชอบทามมากจริงๆ” สายตาของพี่คิงดูมุ่งมันมากเลย “งั้น...จะเป็นกำลังใจให้แล้วกันนะพี่” “อือ...ขอบใจนะ ว่าแต่...เราชื่ออะไรล่ะ แล้วรู้จักกับทามได้ยังไง” “ชื่อนัท แล้วก็รู้จักกับพี่ทามมานานแล้ว ตั้งแต่อยู่มัธยมน่ะ” “แสดงว่าสนิทกันมาก” “ก็มากนะ เพราะนัทเป็นหุ้นส่วนของที่นี่ด้วย” “อย่างนี้นี่เอง” ในขณะที่เรากำลังคุยกับพี่คิงอยู่ สายตาของเราก็ไม่สะดุดเข้ากับร่างบางที่คุ้นเคยเข้า นั่นใช่ยัยตัวแสบหรือเปล่านะ? “คงไม่ใช่หรอกมั้ง ตาเราคงฝาดไปเอง” “มีอะไรหรือเปล่า?” “พอดีเหมือนเจอคนรู้จักน่ะ งั้นนัทขอตัวก่อนนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะพี่คิง” “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะน้องนัท” “จะใช่ยัยตัวแสบหรอวะ?” เราเดินไปที่โต๊ะที่คิดว่าเป็นยัยตัวแสบเรื่อยๆ “นี่...คนสวย ทำไมถึงมานั่งกินคนเดียวแบบนี้ล่ะ ให้พวกเรานั่งเป็นเพื่อนไหม?” อยู่ดีๆ ก็มีพวกผู้ชาย 3 คนเดินไปหยุดยืนที่โต๊ะนั้น โต๊ะที่เรา...สงสัยว่าเป็นยัยตัวแสบ “ไม่! ฉันอยากอยู่คนเดียว” เสียง...เสียงแบบนี้มัน...ยัยตัวแสบนี่นา! “แต่กินคนเดียวมันไม่สนุกนะ ให้พวกเรานั่งด้วยสนุกกว่านะ” ไอ้ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้น ใช้มือลูบไล้ไปตามแขนของยัยตัวแสบ ที่ตอนนี้หัวเริ่มโยกไปโยกมาเพราะความเมา “จะทำอะไรน่ะ!” “ก็จะพาไปสนุกกับพวกเราไง...” “ปะ...ปล่อยนะ!” ยัยตัวแสบพยายามขัดขื่นไอ้พวกนั้น ที่พยายามจะพายัยตัวแสบไปไหนสักที่ “ไปกับพวกเราดีๆ เถอะน่า อย่าให้ต้องใช้กำลัง!” “ปะ...ปล่อย ปล่อยฉัน!” ทนดูต่อไม่ได้แล้วเว้ย!! “เฮ้ย! หยุดนะเว้ย!” “มึงจะทำไมไอ้ทอม! คนนี้ของพวกกูเว้ย ถ้ามึงอยากบริหารนิ้วก็ไปหาคนใหม่ดิวะ เพราะคนนี้พวกกูจอง” หึ! ไอ้พวกเวร! ผู้หญิงไม่ใช่สิ่งของนะเว้ย!! “ผู้หญิงคนนี้เพื่อนกู พวกมึงแหละที่ต้องออกไป!” “มึงอย่ามาแหลไอ้ทอม! คนนี้ของพวกกูมึงก็ไปหาใหม่สิวะ!” ไอ้พวกนี่นิ มึงไม่อยากตายดีใช่ไหมวะ! “กูบอกว่านี่เพื่อนกู! มึงไม่เข้าใจหรอวะ!” “ถึงแม้จะเป็นเพื่อนมึง...พวกกูก็ไม่คืนให้หรอกเว้ย ฮ่าฮ่าฮ่า” มึงไม่คืนใช่ไหม...ได้ๆ มึงเจอกูแน่! “งั้นมึงก็กินลูกปืนกูหน่อยเป็นไง” เราหยิบปืนออกมาจากด้านหลังกางเกง “เฮ้ย! มะ...มึงจะทำอะไรวะ!” พวกมัน 3 คนตกใจทันที เมื่อเห็นปืนของเรา “ก็มึงของขาดไม่ใช่หรอ กูก็จะให้มึงกินลูกปืนของกูนี่ไง” “มะ...ไม่เอาเว้ย ปะ...ไปก็ได้วะ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!” ยังๆ ยังกัดไม่เลิกใช่ไหม? “มึงจะเอาคืนตอนนี้เลยก็ได้นะกูพร้อม” เราทำหน้ากวนๆ ใส่พวกมันทันที “ไปพวกเรา กลับ!” มันพากันกึ่งเดิน กึ่งวิ่งออกไปทันที “เฮ้อ...” เราถอนหายใจ ก่อนจะล้มลงมองยัยตัวแสบที่กำลังเมาเต็มที่แล้ว “ยัยตัวแสบเอ้ย! เธอทำให้เราต้องเหนื่อยเป็นรอบที่สองแล้วนะ” เราพูดพร้อมกับเก็บปืนไว้ที่เดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราชินแล้วล่ะเพราะเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติของเรา ที่ชอบไปมีเรื่องกับคนอื่นแบบนี้ แต่เราไม่ได้ไปหาเรื่องใครก่อนเลยนะ เพราะมีแต่คนชอบมาหาเรื่องเรา เลยทำให้เราต้องพกปืนไว้เพื่อป้องกันตัว แต่ก็แค่ป้องกันตัวเท่านั้นแหละ เพราะเราไม่เคยใช้มันสักครั้งเดียว...คงสงสัยใช่ไหมทำไมถึงไม่ใช้...แล้วจะใช้ได้ไงล่ะก็ปืนมันไม่มีลูกนิ “นี่! ยัยตัวแสบ ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เกือบโดนพาไปปล้ำอยู่แล้ว รู้ตัวบ้างเปล่าเนี่ย! “อือ! อย่ามายุ่งน้า...” ยัยตัวแสบลุกขึ้นมาอีกรอบ ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากไปจนหมดแก้ว “เฮ้ย! ทำอะไรของเธอเนี่ยยัยตัวแสบ! หยุดกินเลยนะเว้ย!” ยัยตัวแสบกำลังจะจับแก้วใหม่ขึ้นมาดื่ม แต่เราคว้าเอาไว้ทันซะก่อน “ปล่อยน้า...ฉานจากิน...” หัวจะโขลกกับโต๊ะอยู่แล้ว ยังจะกินอีก “พอเลย เลิกกินได้แล้ว!” “ไม่อาว...จากิน...อาว...คืนมาน้า...” เมาจนไม่รู้เรื่องขนาดนี้แล้ว ยังจะกินอีก โอ๊ย! ทำไมถึงดื้อแบบนี้วะ! “ไม่ให้กินแล้วเว้ย! เมาไม่รู้เรื่องขนาดนี้ ถ้าเราไม่อยู่ที่นี่จะเป็นยังไงรู้บ้างไหม หา!” ก็รู้แหละว่าด่าอะไรไปตอนนี้ ยัยตัวแสบคงไม่รู้เรื่องหรอก แต่ถึงยังไง...มันก็อดด่าไม่ได้อยู่ดี “อาวมา...อาวมาน้า...” โว๊ย!! ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้วะ เดี๋ยวก็จับตีก้นซะให้เข็ดเลยนิ “บอกว่าพอก็พอดิ อย่าดื้อได้ไหมเนี่ย!” เรามองยัยตัวแสบที่ตอนนี้นั่งหัวโยกเยกไปโยกเยกมา “จากิน...ฉานจากิน...” โอ๊ย! ยัยตัวแสบ ยัยดื้อ ยัยขี้เมาเอ้ย! “จะเอายังไงกับยัยตัวแสบนี่ดีเนี่ย...” บ้านก็ไม่รู้จัก เบอร์เพื่อนของยัยตัวแสบเราก็ไม่รู้จักอีก จะให้โทรไปหาไอ้ปุยฝ้ายตอนนี้ก็เกรงใจมัน เอาไงดีวะเรา? “พากลับคอนโดก่อนละกัน” ไม่อยากจะนึกสภาพตอนตื่นเลย...คงต้องโวยวายแน่ๆ ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าอยู่กับเรา “กลับกันเถอะ เดินไหวหรือเปล่า?” “ฉาน...อยากกินต่อ ยางม่ายกลับ...” “สงสัยคงต้องใช้กำลังแล้วสิเรา” เมื่อพูดจบ เราก็จับตัวยัยตัวแสบอุ้มในท่าเจ้าหญิงทันที “อื้อ! ปล่อยฉาน...แกเป็นคาย...ปล่อยฉาน...นะ” ยัยตัวแสบดิ้นอยู่ในวงแขนของเรา “โอ๊ย! อยู่นิ่งๆ สิวะ เดี๋ยวก็ตกไปคอหักตายหรอก!” ถึงแม้จะตัวเบา แต่ถ้าดิ้นแบบนี้ก็ไม่ไหวหรอกนะ เดี๋ยวได้ตกกันพอดี “ปล่อย...น้า...ปล่อย...ฉาน...” ยัยตัวแสบเริ่มสงบลง ก่อนจะซบหน้าลงมาที่หน้าอกของเรา “นิ่งได้สักทีนะยัยตัวแสบเอ้ย!” เราอยากจะเขกหัวยัยตัวแสบนี่สักทีสองทีจริงๆ เลย ตอนปกติก็แสบ ก็เมาก็ดื้อ! ลานจอดรถ “สงบสักทีนะ” เราค่อยๆ วางยัยตัวแสบไว้ที่เบาะอย่างเบามือ ก่อนจะคาดเข็มขัดให้ แล้วเดินไปนั่งตรงฝั่งคนขับ “…” เรามองหน้าของยัยตัวแสบอย่างสำรวจ “…” หน้าตาของยัยตัวแสบจัดว่าน่ารักมากๆ เพราะไอ้ปากนิด จมูกหน่อยนั่น แถมตอนนี้ที่เมาอยู่ยังทำให้แก้มของยัยตัวแสบแดงเหมือนมะเขือเทศ ขนตาก็เป็นแพนั่นอีก เอาเป็นว่าโคตรน่ารักเลยแหละ ถ้าไม่ติดตรงที่นิสัยไม่ดีนะ เราคงจีบไปแล้ว “แล้วดูดิ ทำไมถึงแต่งตัวโป๊แบบนี้!” เรามองไปที่เสื้อผ้าของยัยตัวแสบ ที่ตอนนี้ใส่ชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นๆ อยู่ “ก็แต่งซะแบบนี้ไง ไอ้พวกนั่นถึงเข้ามาหาเนี่ย!” เราบ่น แต่เราก็ถอดเสื้อตัวนอกของเรามาคลุมให้ยัยตัวแสบอยู่ดี “เฮ้อ...” ทำไมถึงไม่รู้จักระวังตัวเองบ้างนะ ถ้าเราไม่มาที่นี่วันนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอรู้ไหม ยัยตัวแสบ… “ถ้าตื่นขึ้นมา เธอต้องโวยวายแน่เลยใช่ไหม ยัยตัวแสบ…" เราพูดแล้วก็เขกไปที่หัวของยัยตัวแสบเบาๆ 20 นาทีผ่านไป “เฮ้อ...ถึงสักที” “…” เรามองยัยตัวแสบที่ตอนนี้นอนไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง “คงต้องเช็ดตัวให้ก่อน จะได้สบายตัว” เราเดินไปเอาผ้ากับเอากะละมังไปใส่น้ำ เพื่อจะได้เช็ดตัวให้ยัยตัวแสบ ตื้อ ดึง! “ใครทักมาวะ” เราวางกะละมังไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มาดู ก็พบว่าไอ้ปุยฝ้ายทักมาปรึกษาเรื่องความสุขของตัวเองที่มีต่อยัยคนสวยนั่น “รู้ตัวเร็วเหมือนกันนี่นา...ไอ้ปุยฝ้าย” เรากับไอ้นิลให้คำปรึกษาไอ้ปุยฝ้ายสักพักใหญ่ๆ เลย แต่ไอ้ปุยฝ้ายก็เลือกที่จะเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้อยู่ดี เพราะมันกลัวว่าถ้าบอกความรู้สึกกับยัยคนสวยไปแล้ว มันจะไม่ได้ใกล้ชิดกับยัยคนสวยแบบตอนนี้อีก “อื้อ! ร้อน...ร้อนจัง” เราต้องเลิกคุยและโกหกไอ้ปุยฝ้ายว่าเราต้องไปดูลูกค้าก่อน เพื่อมาดูแลยัยตัวแสบนี่ “ก็กินซะเยอะขนาดนั้น จะไม่ร้อนได้ยังไงล่ะ หือ?” เราค่อยๆ เอาผ้าที่ชุบน้ำเช็ดตามตัวให้ยัยตัวแสบอย่างเบามือ “อือ...” ยัยตัวแสบคงจะสบายตัวขึ้นแล้วถึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาแบบนี้ “สบายตัวแล้วสิ หือ...ยัยตัวแสบจอมดื้อ!” ยิ่งเห็นแบบนี้แล้วยิ่งมั่นเขี้ยวจริงๆ เลย ทั้งดื้อและก็น่ารักในเวลาเดียวกัน “ถ้าปล่อยให้นอนไปแบบนี้ทั้งคืน ตื่นมาหน้าต้องเป็นสิวแน่ๆ เลย” เรามองยัยตัวแสบบนที่นอน ก่อนจะเดินไปหยิบคลีนซิ่งมาเพื่อจะเช็ดเครื่องสำอางค์ออกให้ยัยตัวแสบ “อืม...เช็ดสะอาดโดยไม่ต้องล้างหน้าอย่างนั้นหรอ” อันนี้ไม่ใช่คลีนซิ่งของเราเองหรอก แต่เป็นคลีนซิ่งที่ไอ้นิลมันลืมทิ้งไว้ตอนที่มานอนค้างที่คอนโดเรา พร้อมไอ้ปุยฝ้าย “...” เราค่อยๆ เช็ดหน้าให้ยัยตัวแสบอย่างเบามือ จนเครื่องสำอางไม่มีเหลืออยู่บนในหน้า จะเหลือให้เห็นเพียง...หน้าใสๆ ของยัยตัวแสบเท่านั้น “รู้ไว้ซะด้วย เราไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้ใครเลยนะยัยตัวแสบจอมดื้อเอ๊ย!” เราพูดพร้อมกับบีบจมูกของ ยัยตัวแสบเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว “อื้อ!” ยัยตัวแสบพลิกตัวไปทางอื่นด้วยความหงุดหงิด “แหนะ! ยังมีหน้ามาทำหน้าหงุดหงิดใส่อีกนะ” เรามองการกระทำของยัยตัวแสบแล้วยิ้มออกมาทันที “คงจะให้นอนสภาพแบบนี้ไม่ได้แน่ เปลี่ยนชุดหน่อยละกันนะ” เราเดินไปหยิบชุดนอนของเรามา เพื่อเตรียมเปลี่ยนให้ยัยตัวแสบ แปะ แปะ “...” เมื่อเราปรบมือสองที ไฟทั้งห้องก็ดับลง “...” ถึงเราจะเจ้าชู้ แต่เราก็ไม่เคยฉวยโอกาสกับผู้หญิงที่ไม่เต็มใจหรอกนะ “เฮ้อ...เสร็จสักที” ตอนนี้ยัยตัวแสบอยู่ในชุดนอนของเราเรียบร้อยแล้ว “นอนอยู่นี่ละกันนะ เราไปล่ะ” เราลูบหัวยัยตัวแสบเบาๆ ก่อนที่จะค่อยๆ เอามือออก “แม่! แม่อย่าไปนะ...อยู่กับไนท์ก่อน” ยัยตัวแสบคว้ามือเราเอาไว้ไปที่หน้าของตัวเอง “แม่อย่าไปนะคะ ไนท์รักแม่นะ ฮึก ฮือ” ร้องไห้งั้นหรอ? “ฮึก แม่...แม่คะ...อย่าไปคบทอม ฮึก ที่หลอกแม่ได้ไหม ฮึก แม่อย่าไปหาความรัก ฮึก จากคนอื่นได้ไหม ฮือ...” ที่เกลียดแบบเรามาก เพราะอย่างนี้นี่เองสินะ “ไนท์...ไนท์รักแม่...แม่รักไนท์ไหมคะ ฮึก ฮือ...” ยัยตัวแสบเอาแต่ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก พร้อมกับกอดมือของเราเอาไว้ เหมือนกลัวว่าเราจะหายไป “แม่คะ...ฮึก แม่...แม่รักไนท์บ้างไหมคะ ฮึก ฮือ...” เราค่อยๆ นั่งลงกับเตียง ก่อนจะสอดตัวนอนลงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับยัยตัวแสบ พร้อมกับเข้าไปสวมกอดยัยตัวแสบเอาไว้ ซึ่งยัยตัวแสบก็กอดกลับเราแน่นเช่นเดียวกัน “ไม่ต้องร้องแล้วนะคนเก่ง...” เอาก็เอาวะ ยอมเป็นแม่ให้ยัยตัวแสบสักวันละกัน “แม่...แม่ไม่ไปไหนแล้ว แม่...แม่รักไนท์นะ” โอ๊ย! กว่าจะพูดออกมาได้ มันลำบากแค่ไหนรู้ไหมยัยตัวแสบ “ฮึก ฮึก ฮือ...” อ้าว ทำไมร้องไห้กว่าเดิมวะ “ไม่ต้องร้องแล้วนะไนท์...คนเก่งของแม่” เรากระชับกอดยัยตัวแสบให้แน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับลูบหัวเบาๆ “ฮึก ฮึก ฮือ...” “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ...นิ่งซะนะคนเก่ง…” เรายังคงลูบหัวของยัยตัวแสบต่อไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เริ่มสงบลง “ฟี้...” สงสัยคงจะหลับไปแล้วจริงๆ เพราะตอนนี้เราได้ยินเสียงลมหายใจของยัยตัวแสบดังสม่ำเสมอแล้ว “เฮ้อ...” กว่ายัยตัวแสบจะนอนได้ เล่นซะเราเหนื่อยเลย “…” เรามองยัยตัวแสบที่ตอนนี้นอนซบอยู่ที่อกของเราอย่างเห็นใจ เพราะตอนนี้เรารู้แล้ว...ว่าเพราะอะไร ยัยตัวแสบถึงได้เกลียดเพศที่สามอย่างเราขนาดนี้ “แล้วกอดซะแน่นขนาดนี้...เราจะไปนอนอีกห้องยังไงล่ะทีนี้...” เราก้มมองหน้าของยัยตัวแสบอีกครั้ง ก่อนจะจูบลงไปที่หน้าผากของยัยตัวแสบเบาๆ “เฮ้ย! อะ...ไอ้นัท! แกทำอะไรของแกวะเนี่ย!” เราตกลงใจกับการกระทำของตัวเองมาก เมื่อกี้เราทำอะไรลงไป “ไม่ได้นะ! แกจะรักใครอีกไม่ได้เด็ดขาด” เราพยายามเตือนตัวเอง ไม่ให้รู้สึกอะไรกับใครอีก เพราะถ้าเราเกิดรักใครอีกละก็...เราก็คงต้องเจ็บอีกครั้งเหมือนในอดีตแน่ๆ “เฮ้อ...ไปไหนก็ไม่ได้ ไอ้หัวใจนี่...ก็ไม่รู้จะเต้นแรงอะไรนักหนา” โอ๊ย! หงุดหงิดตัวเองจริงๆ เลย “ยัยตัวแสบ...เธอจะรู้บ้างไหมเนี่ย ว่าทำให้เราสับสนขนาดนี้…” เฮ้อ...ในเมื่อไปไหนไม่ได้ ก็นอนมันซะอย่างนี้นี่แหละ! “ฝันดีนะ...ยัยตัวแสบ...” เราก้มลงจูบที่ผมของยัยตัวแสบเบาๆ ก่อนจะนอนหลับตามยัยตัวแสบไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more