ตอนที่ 6 ไอ้ทอมบ้า!

2675 Words

11.25 น. ตื้อดึง! “ใครทักมาวะ...” คนยิ่งง่วงๆ อยู่ ว่าแต่...ทำไม...มันหนักที่แขนจัง “...” เมื่อหันไปก็พบว่ายัยตัวแสบกำลังนอนหนุนที่แขนของเราอยู่ แถมตอนนี้ยังนอนซบมาที่หน้าอกของเราหลับอย่างสบายด้วย “หลับสบายเชียวนะ ยัยตัวแสบ หือ!” ด้วยความมันเขี้ยว เราจึงบีบที่จมูกของยัยตัวแสบเบาๆ “อื้อ...” ยัยตัวแสบย่นจมูกด้วยความรำคาญ ก่อนจะหลับต่ออย่างสบาย “ว่าแต่...ใครทักมากัน?” ศ. 25 มิ.ย 60 11.25 น. ใยไหม : นั่นนัทใช่ไหม เราใยไหมนะ “ยัยคนสวยของไอ้ปุยฝ้ายนี่หว่า...ทักมาทำไมวะ? หรือจะรู้ว่ายัยตัวแสบอยู่กับเรา!” เรามองยัยตัวแสบที่ตอนนี้ยังคงนอนซบหน้าอกของเราเหมือนเดิม “คงไม่หรอกมั้ง...” นัท : ใช่ มีอะไรหรือเปล่า ใยไหม : นัทได้อ่านไลน์ห้องหรือยัง นัท : ยังเลย ทำไมหรอ? ใยไหม : พอดีว่าวันนี้อาจารย์งดคลาสน่ะ แต่ก็สั่งงานคู่ เราเลย นัท : เลยอะไร? ใยไหม : คือว่า นัท : ว่า? ใยไหม : คือเรา เราอยากคู่กับปุยฝ้ายน่ะ “หึๆ อย่างนี้นี่เอง...” นัท : เพื่อนเธอก็มี ทำไมเธอไม่ไปคู่กับเพื่อนของเธอล่ะ ใยไหม : เราอยากคู่กับปุยฝ้ายนี่นา ให้เราคู่กับปุยฝ้ายได้ไหม? นัท : แล้วทำไมเราต้องให้เธอคู่กับไอ้ปุยฝ้ายมันด้วย ใยไหม : เพราะว่า นัท : ว่า! “อะไรของยัยคนสวยวะ อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ได้ น่าหงุดหงิดจริง!” ใยไหม : เพราะตอนนี้เราอยู่กับปุยฝ้าย ฉะนั้นเราจึงสมควรคู่กับปุยฝ้าย “ฮ่าฮ่าฮ่า ใช้ได้เลยนี่หว่า ยัยคนสวยนี่!” นัท : อยากคู่กับไอ้ปุยฝ้ายขนาดนั้นเลย? ใยไหม : ใช่ เราอยากคู่กับปุยฝ้ายมาก “หึ! ในเมื่อกล้าขอ เราก็กล้าให้” นัท : ได้! ถ้าอยากคู่กับมันขนาดนั้น ก็เอาไปเลย เรายกให้ จะเอาไปทำอะไรก็เอาไป แล้วเรายกให้แล้ว ห้ามเอามาคืนเด็ดขาดนะเว้ย! ไม่งั้นโดนแน่! ใยไหม : อือ ขอบใจนะ นัท : อือ ดูแลมันดีๆ ล่ะ “นี่เพื่อนของเรามันใกล้จะมีผัวแล้วหรอวะเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า” “อื้อ...เบาๆ หน่อยสิ...คนจะนอน…” ขนาดนอนยังชอบออกคำสั่งได้อีกนะ หือ...ยัยตัวแสบ “ครับๆ จะไม่เสียงดังแล้วครับ...ยัยตัวแสบ!” เราพูดจบก็กระชับกอดยัยตัวแสบให้แน่นขึ้น เพราะความหมั่นไส้ “อื้อ! อึดอัด!” เราคงกอดแน่นเกินไป เลยทำให้ยัยตัวแสบพยายามจะออกจากวงแขนของเรา “ขนาดนอนอยู่ก็ยังดิ้นได้เนอะ แสบจริงๆ เลยนะ” “โอ๊ย! อึดอะ...” ตอนนี้ยัยตัวแสบตื่นขึ้นมาแล้ว แต่พอเห็นหน้าเรา ก็ทำหน้าตาอย่างกับคนเห็นผี “ไง...ยัยตัวแสบ” “กะ กรี๊ดดด!!!” คิดไว้ไม่มีผิดจริงๆ [Special Talks : Night] “มะ...มาอยู่ห้องฉันได้ยังไง!” ทำไม? ทำไมไอ้ทอมบ้านี่! ถึงมาอยู่ที่ห้องของฉันได้ “นี่ยัยตัวแสบ...ช่วยดูให้ดีๆ ก่อนได้ไหม ว่านี่ห้องของใคร หือ?” เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉันก็เริ่มมองไปรอบๆ ห้องนอน ซึ่งพอมองดูดีๆ นี่มันไม่ใช่ห้องของฉันนี่นา เฮ้ย! แล้วนี่ห้องใคร แล้วฉันมาที่นี่ได้ยังไงเนี่ย!! “ไม่ใช่ห้องฉันนิ!” “เพิ่งรู้ตัวหรอครับ...” ไอ้ทอมบ้าพูด พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ เรา เพราะต้องการกวนประสาทของเรา “แล้วห้องใคร!” “แล้วเธออยู่กับใครล่ะ หือ? อยู่กับใครก็ห้องของคนนั้นแหละ” ห้องไอ้ทอมบ้านี่หรอ! นะ...นี่ฉัน...โดนทำอะไรต่อมิอะไรไปแล้วงั้นหรอ มะ...ไม่จริงใช่ไหม! “เธอ...เธอทำอะไรฉัน ไอ้ทอมบ้า!!” “โอ๊ย! ช่วยหยุดคิดเองเออเองได้ไหม หือ? เรายังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะเว้ย เข้าใจ๋!” “ไม่ได้ทำ? ไม่ได้ทำแล้ว...แล้วฉันจะมาอยู่ในห้องนอนได้ยังไงล่ะ!” “โอ๊ย! ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ก็ไม่ได้ทำสิวะ!” ไอ้ทอมบ้าเริ่มพูดด้วยสีหน้าที่หงุดหงิด “ฉันไม่เชื่อ! กะ...กรี๊ดดด ไหนบอกไม่ได้ทำอะไรไง! ทำไม! ทำไมเสื้อของฉันถึงไม่ใช่ตัวเดิม หา!” ฉันเพิ่งสังเกตที่เสื้อผ้าของตัวเอง ที่ตอนนี้ฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้าของตัวเองอีกต่อไป “ก็เรากลัวเธอจะไม่สบายตัว เลยเปลี่ยนเสื้อให้ นี่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เธออย่าคิดเองเออเองได้ป้ะ ยัยตัวแสบ!” ไอ้ทอมบ้าพูดจบ ก็เข้ามาผลักหัวของฉันเบาๆ “แต่ฉันจำได้ ว่าฉันนั่งกินเหล้าอยู่ที่ร้าน แต่ทำไม...ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เธอลักพาตัวฉันมาใช่ไหม!” “โอ๊ย…มโนไปไกลแล้วแม่คูณ...” “ถ้าอย่างนั้น...ก็บอกมาสิ! ว่าฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” “ถ้าอย่างนั้น...ก็ตั้งใจฟังดีๆ นะยัยตัวแสบ จะได้ไม่โวยวายอีก” “ก็พูดมาสิ ฉันรอฟังอยู่” “เธอเกือบโดนผู้ชายพาไปทำอะไรต่อมิอะไรเพราะความเมาของเธอ แต่โชคดีที่เราไปที่นั่น เราเลยเข้าไปช่วยเธอได้ทัน เข้าใจหรือยัง หือ?” พอฉันลองนึกดูดีๆ มันก็เป็นอย่างที่ไอ้ทอมบ้านี่พูดจริงๆ เฮ้อ...เกือบไปแล้วไหมเรา ถ้าไม่มีไอ้ทอมบ้านี่ มัน...มันต้องเกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้นกับเราแน่ๆ เลย “นึกอะไรออกบ้างหรือยัง?” ไอ้ทอมบ้าทำหน้าตากวนประสาทฉัน เพราะคงคิดว่าฉันนึกเรื่องเมื่อคืนออกแล้ว “อะ อือ...นึกออกแล้วน่า” “นึกออกแล้ว...แล้วไงต่อ?” ไอ้ทอมบ้ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันอีกครั้ง “ก็ไม่แล้วไง ก็กลับคอนโดฉันไง” ฉันเตรียมลุกออกจากเตียง แต่ก็โดนไอ้ทอมบ้าฉุดมือให้ลงไปนั่งที่ตักซะก่อน แถมตอนนี้หน้าของเรายังใกล้กันมากด้วย “นี่! ยัยตัวแสบ...ไม่คิดจะขอบคุณกันสักคำเลยหรือยังไง ห้ะ!” ไอ้ทอมบ้ากอดเอวฉันไว้แน่นกว่าเดิม แถมตอนนี้หน้าของเรายังใกล้กันมากขึ้นด้วย “ปะ...ปล่อยนะ! ไอ้ทอมบ้า ไอ้ทอมลามก!” “ก็พูดขอบคุณเรามาก่อนสิ เราถึงจะปล่อย” โอ๊ย! ทำไมกอดแน่นกว่าเมื่อกี้อีกเนี่ย!! “ไม่! ฉันไม่พูด!” ฉันก็รู้แหละ ว่าฉันควรจะขอบคุณไอ้ทอมบ้านี่ แต่มาฉวยโอกาสกับฉันแบบนี้ ฉันจะไม่มีวันขอบคุณให้กระดากปากเด็ดขาด! “จะพูดหรือไม่พูด หา!” โอ๊ย…จะเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันทำไมเนี่ย!! “ไม่! ฉันไม่พูด ไม่พูดเด็ดขาด!” ฉันไม่มีวันยอมแพ้หรอก “จะไม่พูดจริงๆ ใช่ไหม ยัยตัวแสบ...” “ไม่! ฉันไม่พูด จะทำไม!” “ได้...” จุ๊บ! “กรี๊ด!!! ทำอะไรน่ะ! ไอ้ทอมบ้า ไอ้ทอมทุเรส ไอ้ทอมฉวยโอกาส กะ แก...แกหอมแก้มฉัน!” “ก็ใช่ไง? เธออยากไม่ขอบคุณเราเอง ก็ต้องเจอแบบนี้นี่แหละ!” “ปล่อยเลยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” ไอ้ทอมบ้านี่! กล้าดียังไงมาหอมแก้มฉันแบบนี้! “เราไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะขอบคุณเรา” “ไม่! ฉันจะไม่ขอบคุณไอ้ทอมฉวยโอกาสแบบเธอเด็ดขาด!” คิดว่าทำแบบนี้แล้วคนแบบไนท์จะยอมหรอ ไม่มีทาง! “ยังดื้ออีกใช่ไหม หือ? ได้!” จุ๊บ! จุ๊บ! “กะ กรี๊ดด!!! อะ ไอ้...ไอ้ทอมบ้า!” โดนหอมแก้มข้างเดียวยังไม่พอ คราวนี้ฉันดันมาโดนหอมแก้มทั้งสองข้างอีก ไอ้ทอมลามก! เธอมันบ้าที่สุดเลย! “ยังไงๆ ตกลงจะขอบคุณได้ยัง หรือจะให้หอมอีกครับ...” ไอ้ทอมบ้าพูดพร้อมกับขยับเข้ามาใกล้ๆ แก้มฉันเรื่อยๆ “ยอมแล้ว!” ฉันไม่อยากโดนไอ้ทอมบ้านี่หอมแก้มอีกนี่นา เลยต้องจำยอม “แน่ใจ๋...” ยังๆ ยังจะเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆ อีก “ฉันแน่ใจ! แล้วช่วยเอาหน้าออกไปห่างๆ ก่อนได้ไหม!” ฉันพูดแล้วพยายามผลักหน้าของไอ้ทอมบ้าออก “ถ้างั้นก็ดี...พูดสิ” “ขอบคุณ!” ฉันพูดออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร “นี่จริงใจแล้วใช่ไหม?” นี่ฉันพูดออกมาได้ก็ดีแล้วนะ ยังจะเอาอะไรอีกยะ “ก็ได้แค่นี้แหละ จะเอาอะไรนักหนา!” “พูดให้มันดีๆ สิ ไม่ใช่มาตะโกนใส่แบบนี้ แล้วเวลาพูดขอบคุณอะ มองหน้าเราด้วย เราจะได้รู้ว่าเธอจริงใจหรือไม่จริงใจ” โอ๊ย! เรื่องมากจริง!! “นี่! จะเอาอะไรนักหนาเนี่ย ฉันก็พูดแล้วไง!” “ก็เธอไม่จริงใจ แต่ถ้า...ไม่พูดก็ไม่เป็นไรนะ ก็นั่งตักเราอยู่แบบนี้แหละ เราโอเคเพราะก้นเธอนุ่มนิ่มดี เราชอบ...” ไอ้ทอมบ้าพูดพร้อมกับทำหน้าทะเล้น “ไอ้บ้า! ไอ้ลามก!” “ก็ถ้าอยากลงจากตักของเรา ก็พูดดีๆ สิ ถ้าพูดไม่ดีก็นั่งมันอยู่แบบนี้นี่แหละ” โอ๊ย! หงุดหงิดเว้ย! “…” “เงียบทำไมยัยตัวแสบ หรืออยากนั่งแบบนี้ต่อไป หือ?” “...” ที่นั่งเงียบเพราะฉันกำลังนั่งทำใจอยู่ต่างหาก! เฮ้อ...นี่ฉันต้องขอโทษไอ้ทอมบ้านี่จริงๆ หรอเนี่ย “เอาไงครับ พร้อมยังรออยู่น้า...” เฮ้อ...เอาก็เอาวะ! “เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจเสร็จ ก็หันหน้าไปมองไอ้ทอมนั่นดีๆ “ฉัน...ฉันขอบคุณมาก...นะ ที่...ที่เธอช่วย...ฉันเมื่อคืนนี้” เฮ้อ...กว่าจะพูดออกมาได้ “แบบนี้สิ ค่อยน่ารักหน่อย :) ” ไอ้ทอมบ้าเอามือมาบีบแก้มของฉันเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว “ฉันพูดแล้วก็ปล่อยสักทีสิ!” “น่ารักแบบนี้ เริ่มไม่อยากปล่อยซะแล้วสิ” โอ๊ย! จะอะไรอีกเนี่ย!! “เราตัดสินใจแหละ...ว่าเราจะไปปล่อยเธอ...จนกว่าเธอจะเรียกแทนตัวเราว่านัท ไม่ใช่ไอ้ทอมบ้า” โอ๊ย! หงุดหงิดๆ [End : Special] “มันจะมากไปแล้วนะ! ฉันก็ขอบคุณเธอแล้วไง นี่ยังจะเอาอะไรอีกเนี่ย!” ยัยตัวแสบดูหงุดหงิดสุดๆ เลยตอนนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า แต่ช่วยไม่ได้นะ เพราะเธออยากทำตัวให้น่าแกล้งทำไมล่ะ “ก็เราไม่ชอบที่เธอมาเรียกเราแบบนั้นนี่นา เพราะฉะนั้น...เธอต้องเรียกชื่อของเราก่อน เราถึงจะปล่อยตัวเธอไป เข้าใจไหมครับไนท์ หือ?” เรากระชับกอดยัยตัวแสบแน่นกว่าเดิม “โอ๊ย! ช่วยเลิกกอดสักทีได้ไหมเนี่ย!” “ก็เรียกว่านัทคะ นัทขาก่อนสิ เราถึงจะปล่อย” “ไม่! ยังไงฉันก็จะไม่พูด!” “ถ้าไม่พูดคราวนี้...จะไม่ใช่ที่แก้มแล้วนะ แต่จะเป็น...ที่ปากแทน...จะเอาไหมล่ะ” เราพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ยัยตัวแสบมากขึ้นเรื่อยๆ “โอเคๆ ฉันยอมแล้ว!” “ทำไมคราวนี้ยอมง่ายจัง น่าจะให้เราลองจูบสักครั้งสองครั้ง แล้วค่อยยอม...” เราพูดพร้อมกับยื่นปากเข้าไปใกล้ๆ หน้าของยัยตัวแสบเรื่อยๆ ซึ่งยัยตัวแสบก็หันหน้าหนีไปทางอื่น ฮ่าฮ่าฮ่า ยิ่งได้แกล้งยิ่งสนุกจริงๆ เลย “ไม่ต้องเลย! ฉันยอมพูดแล้ว” “งั้นพูดมาสิ นัทรอฟังอยู่นะครับ” “ปล่อยไนท์...เถอะนะ...นัท” “พูดให้มันมีหางเสียงหน่อยสิครับ” ยัยตัวแสบทำแก้มป่องเพราะความไม่พอใจ บอกเลยว่าตอนนี้แก้มยัยตัวแสบน่าหอมมาก “เฮ้อ...ปล่อยไนท์เถอะนะ...คะนัท” “แบบนี้สิครับ ถึงจะน่ารัก งั้นต่อไปนี้ต้องเรียกเราว่านัทนะ ห้ามเรียกว่าไอ้ทอมบ้าเด็ดขาด...ไม่งั้นอย่าหาว่าเราไม่เตือน...รู้ไหม?” “รู้แล้วน่า ปล่อยฉันได้แล้ว” “แทนตัวเองว่าไนท์สิ” “รู้แล้วๆ จะปล่อยไนท์ได้ยัง ปล่อยสิ ปล่อย!” ตอนนี้ยัยตัวแสบพยายามดิ้นออกจากวงแขนของเรามากกว่าเดิม “อยู่นิ่งๆ ก่อนสิ เดี๋ยวก็ไม่ปล่อยซะเลยนิ” “ปล่อยได้แล้วมันอึดอัดนะ!” จะดิ้นอะไรนักหนาวะเนี่ย! “อยู่เฉยๆ ก่อนได้ไหมไนท์ หยุดดิ้นก่อน!” “ไม่! ฉันไม่หยุด!” ยัยตัวแสบดิ้นจนทำให้เราเสียหลักล้มไปบนที่นอน จนทำให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น “O.O / O///O” ตอนที่เราล้มลงมา ทำให้ยัยตัวแสบล้มตามลงมาด้วย เลยทำให้ตอนนี้ยัยตัวแสบนอนทับอยู่ข้างบนตัวเรา แถมปากเราสองคนยังชนกันอีก “...” บอกเลยว่า...ทั้งแก้มทั้งปากของยัยตัวแสบนิ่มพอๆ กันเลย “O///O” ตอนนี้ยัยตัวแสบลุกออกจากตัวเราด้วยแก้มที่แดงเหมือนลูกตำลึง “เมื่อกี้ขอโทษนะ นะ...นัทไม่ได้ตั้งใจ” เมื่อกี้เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ “อะ...อือ! งะ...งั้นกลับก่อนนะ ต้องไปเรียนอีก” ตอนนี้ยัยตัวแสบดูทำตัวไม่ถูก “วันนี้อาจารย์งดคลาสนะ” “ระ...หรอ ตะ...แต่ฉันก็ต้องรีบกลับ ปะ...ไปนะ!” “เดี๋ยวสิ...” เราจับมือของไนท์เอาไว้ เพราะเรารู้สึก...ไม่อยากให้ไนท์กลับเลย นี่ตกลง...เราเป็นอะไรของเราเนี่ย… “>///<” ไนท์มองหน้าเราด้วยแก้มที่แดง “ไนท์อย่าเพิ่งกลับเลยนะ...” “...” ไนท์ทำหน้างงกับการกระทำของเรา แต่แก้มก็ยังคงแดงอยู่เหมือนเดิม “อะ...เออ...คือว่า...” แล้วเราจะบอกไนท์ว่ายังไงดีวะเนี่ย! บอกว่าเราไม่อยากให้ไนท์ไปงั้นหรอ? ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด! “มะ...มีอะไรหรือเปล่า...” โอ๊ย…บอกว่าไงดีวะไอ้นัท คิดสิ...คิด…นึกออกแล้ว! “คือว่านัทยังไม่ได้ซักเสื้อผ้าให้ไนท์น่ะ!” ดีนะ...ที่เรายังไม่ได้ซักเสื้อผ้าให้ไนท์เมื่อคืนนี้ “อ้าว...งั้นหรอ...เอายังไงดีล่ะ” “ก็เดี๋ยวนัทไปซักให้ แล้ว...เราก็สั่งอาหารขึ้นมากินกัน ดีไหม!” “อื้อ...เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่ไนท์ขอซักเองนะ” ทำไมเราถึงรู้สึกดีใจแบบนี้นะ...นี่เราเป็นอะไรกันแน่เนี่ย...เราคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับ...ไนท์ใช่ไหม? “ครับ” 1 ชั่วโมงผ่านไป “อาหารอร่อยไหมไนท์” “อือ...อร่อยดี” ทำไมไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยจาเลยนะ ไนท์เป็นอะไรหรือเปล่า? “ไนท์...ตกลงตอนนี้...เราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม?” ถึงแม้เราจะกลัวคำตอบ แต่เรา...ก็อยากจะถามมันออกไปอยู่ดี “เอาตรงๆ นะ...ไนท์ก็ยังคงไม่ชอบทอมอยู่ดี...เข้าใจไนท์ใช่ไหม” เข้าใจสิ เพราะเมื่อคืนไนท์บอกนัทมาหมดแล้ว “อือ...นัทเข้าใจ...แต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้นี่นาไนท์” “ไม่ได้หรอกนัท...แค่ไนท์ยอมพูดดีๆ กับนัทแบบนี้ก็ดีแล้ว ไนท์...ไนท์ไม่สามารถเป็นเพื่อนกับนัทได้จริงๆ ไนท์...ไนท์มีสิ่งที่ฝังใจเกี่ยวกับเรื่องนี้” “เราจะคุยกันแบบนี้ไม่ได้แล้ว...จริงๆ หรอไนท์…” “นัท...เราสองคน...ช่วยทำเป็นไม่รู้จักกัน...เหมือนเดิมเถอะนะ ถือว่าไนท์ขอ...เพราะไนท์คงเป็นเพื่อน...กับนัทไม่ได้จริงๆ” ปึง “…” ไนท์ลุกขึ้นไปเก็บกระเป๋า แล้วก็เดินออกจากห้องไปเลยไม่มีแม้แต่คำบอกลา และปล่อยให้เราจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ที่ทั้งสับสนในเรื่องความรู้สึก แถมยังรู้สึกเสียใจ...ที่เรา...ไม่ได้เป็นแม้แต่คนรู้จักของไนท์เลย… “ทำไมมึง...ต้องเจ็บด้วยวะไอ้นัท ฮ่าฮ่าฮ่า มึงมันเป็นคลาสโนว่าตัวพ่อนะเว้ย! มึงห้ามรู้สึกดีกับใคร ห้ามเด็ดขาด! ไม่งั้นมึง...มึงจะเจ็บแบบเดิม...” ทำไมเราต้องมารู้สึกดีๆ กับคนที่เกลียดเราด้วยวะไอ้นัท! “เฮ้อ...พอๆ เลิกคิด นัดหญิงไปเที่ยวดีกว่าเว้ย!” เราต้องลบความรู้สึกตอนนี้ออกไปให้ได้...เพราะเราจะได้...ไม่ต้องเจ็บเหมือนในอดีตอีก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more