ตอนที่ 8 หนังผี

3294 Words

20.05 น. ห้าง Rainbow “นัทอยากกินอะไร เลือกเลยนะ วันนี้ไนท์เลี้ยงเอง” “ได้ไงล่ะ นัทต้องเป็นคนเลี้ยงสิ จะมาให้ไนท์เลี้ยงได้ยังไง เสียชื่อทอมอย่างนัทหมด” ตั้งแต่เรื่องในครั้งนั้น เราก็ใช้เงินเลี้ยงผู้หญิงมาโดยตลอด เพราะเราคิดว่า...ผู้หญิงต้องการแค่เงินและก็เซ็กส์เท่านั้น “ก็ไนท์บอกนัทไปแล้วนิ ว่าไนท์จะเป็นคนเลี้ยงเอง” ก็รู้...แต่มันไม่ชินนี่นา “แต่...” “ไม่มีแต่ทั้งนั้น! นัทเลือกเลยว่าอยากกินอะไร แล้วอย่าช้าด้วยเพราะไนท์หิวมาก ถ้าไม่อยากเจอไนท์คนเดิมล่ะก็รีบเลือกเลย” “เออ...นัท...นัทเลือกไม่ถูก แล้วอีกอย่าง...นัทกลัวเลือกไม่ถูกใจไนท์ด้วย” ปกติเราเป็นคนเลือกเองซะที่ไหนล่ะ มีแต่สาวๆ ที่เราควงเป็นคนเลือกตลอด เราไม่เคยได้กินของที่ตัวเองอยากกินเลย รอจ่ายเงินอย่างเดียว “เลือกเหอะน่า ก็ไนท์บอกว่าจะเลี้ยงไง ถ้าไนท์เลี้ยง ไนท์ก็ต้องตามใจคนที่ไนท์จะเลี้ยงสิ” “เอางั้นหรอ...” “อื้อ…” กินอะไรดีนา...อ๊ะ! นั่นชาบูนิ! “!!!” อยากกินชาบูจัง แต่ไนท์จะชอบไหมนะ เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบกินบุฟเฟ่ เพราะกลัวอ้วนนี่นา “อยากกินชาบูหรอ?” สงสัยไนท์จะเห็นเรามองร้านชาบูนานไปหน่อย ก็เลยถามเราขึ้นมา “เปล่า...แค่มองเฉยๆ” “ไนท์ก็เห็นอยู่ว่านัทจ้องร้านชาบูจนน้ำลายจะไหลถึงพื้นอยู่แล้ว ยังจะมาปากแข็งอีก” “เวอร์แล้ว ไม่ได้จ้องขนาดนั้นสักหน่อย” “หรอ...ถ้าไม่บอกนี่...ไนท์ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย...” “นัทว่าไนท์เลือกเลยดีกว่า นัทเลือกไม่ถูกหรอก” ถึงแม้จะอยากกิน แต่ก็คงต้องตัดใจ เฮ้อ... “เอางั้นหรอ...” “อือ...” “งั้นเข้าร้านกัน” เข้าร้าน? ชาบูอะนะ! “เดี๋ยวไนท์! จะกินชาบูหรอ...ไนท์...ไนท์ไม่กลัวอ้วนหรอ?” “ไม่อะ! ไนท์ชอบกินพวกบุฟเฟ่จะตาย ไม่กลัวอ้วนหรอก” “ไม่ใช่เพราะเห็นว่านัทอยากกินหรอกนะ ถึงจะกิน” “ไหนตอนแรกบอกไม่อยากกินไง หือ!” “อะ...เออ...ก็อยากกิน แต่ไม่มากนิ” “หรออออ ไม่ค่อยอยากเลยเนอะ! เอาเป็นว่า...เราเข้าไปกันเถอะ เพราะตอนนี้ไนท์หิวจนจะกินได้ทั้งห้างแล้ว” ไนท์พูดจบก็ขมวดคิ้วและทำแก้มป่องๆ ใส่เรา บอกเลยว่า...หน้าไนท์ตอนนี้โคตรน่าฟัดเลย “ฮ่าฮ่าฮ่า โอเคครับ งั้น...ลุยกันเลย!” “โอเค! ลุย!” ก็ทำตัวน่ารักแบบนี้ จะไม่ให้เรารู้สึกหวั่นไหวได้ยังไงล่ะ หือ? ยัยตัวแสบ... _______________________________________ “อื้อ! อร่อยสุดๆ” เรานั่งมองไนท์กินอย่างเอร็ดอร่อยแบบไม่ห่วงสวย แถมยังกินไปยิ้มไปอย่างมีความสุขอีก ฮ่าฮ่าฮ่า ตอนแรกเราไม่เชื่อหรอกนะ ว่าไนท์ชอบกิน แต่ตอนนี้เราเชื่อแล้วล่ะว่าไนท์ชอบกินพวกบุฟเฟ่จริงๆ “ใจเย็นๆ สิไนท์ ค่อยๆ กิน เดี๋ยวก็สำลักหรอก” รู้อะไรไหม? พอพวกเราเข้ามาในร้าน ไนท์ก็จับโน้นจับนี่ใส่ลงไปในหม้ออย่างรวดเร็ว แถมตอนรอของในหม้อสุก ก็ไปเอาของว่างตั้งเยอะมานั่งกินเล่นอย่างอารมณ์ดีอีก (ย้ำว่า! เยอะมาก) เห็นตัวเล็กแบบนี้แต่บอกเลยว่า...ไนท์กินเก่งมาก “ก็ไนท์หิวนี่นา...” “ครับ...รู้ว่าหิว แต่กินช้าๆ หน่อยสิ เดี๋ยวติดคอกันพอดี” “รู้แล้วน่า...ว่าแต่...ทำไมนัทไม่ค่อยกินเลย ไม่ชอบหรอ...” ชอบสิ...แต่นัท...ชอบมองคนตรงหน้ากินมากกว่า “ชอบครับ...แต่ที่นัทกินช้าๆ เพราะว่านัทกลัวจุกน่ะ” “แน่นะ! ไม่ใช่ไม่ชอบกินแต่ฝืนใจกินอยู่หรอกนะ” ในระหว่างที่ไนท์คุยกับเรา ไนท์ก็เอาพวกเนื้อสัตว์นานาชนิด และผักใส่ลงไปในหม้อ “แน่ใจสิครับ นัทชอบกินชาบูจะตาย” “งั้นก็กินเยอะๆ สิ เอาถ้วยมานี่ม้ะ เดี๋ยวไนท์ตักให้” ไนท์ยื่นมือมาเพื่อขอถ้วยของเรา “ครับๆ” เรานั่งมองไนท์ที่กำลังตักอาหารให้เรา จนแทบล้นถ้วย “…” ยิ่งมอง เราก็ยิ่งรู้สึกว่า...ไนท์เป็นคนที่น่ารักมากๆ แถมยังมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์อีกด้วย เวลาไนท์ ยิ้มทีนะ ตาเป็นสระอิเลยแหละ บอกเลยว่า...โคตรน่ารัก! “นัท...นัท นัท!” “หะ...หา!” เรามัวแต่นึกถึงรอยยิ้มของไนท์อยู่ เลยไม่ได้ยินที่ไนท์เรียก “ไนท์เรียกตั้งนาน มัวคิดอะไรอยู่ทำไมเหม่อจัง” “คือนัท...แค่คิดว่ามีหนังอะไรน่าดูบ้าง ก็เท่านั้นเอง...” แถจนถลอกหมดแล้วไอ้นัทเอ๊ย! “ใช่หรอ...ไม่ใช่นึกถึงสาวๆ สวยๆ อยู่หรอ” จะนึกถึงทำไมล่ะ ในเมื่ออยู่ตรงหน้านัทแล้วเนี่ย หือ... “นัทจะนึกถึงทำไมล่ะ ในเมื่อตรงหน้าของนัท...ก็มีคนสวย...แถมน่ารักอยู่แล้วทั้งคน” เราพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆ ให้ไนท์ “มะ...ไม่ต้องมาชมเลย ไนท์ไม่หลงกลหรอกนะ -///-” ตอนนี้หน้าของไนท์เริ่มขึ้นเป็นสีชมพูอ่อนๆ เพราะเขิน “ไนท์ไม่หลง...แต่นัทหลงนะ” “หลงอะไร?” “หลงคนตรงหน้าไง” เราส่งยิ้มกระชากใจให้ไนท์อีกครั้งหนึ่ง จากตอนแรกที่ไนท์แค่หน้าอมชมพู แต่ตอนนี้หน้าของไนท์กลับขึ้นสีแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศ “-////-” “หน้าแดงเชียว...เขินหรอครับ?” “ปะ...เปล่าสักหน่อย! ยะ...อยู่หน้าเตาต่างหาก นะ...ไนท์ถึงหน้าแดง!” อยู่หน้าเตามันแดงได้ขนาดนี้เลยหรือไง หือ...ยัยตัวแสบ “อ๋อ...มันเป็นแบบนนี้นี่เอง ฮึๆ” เราพูดล้อไนท์ พร้อมกับหัวเราะไปด้วย “ยะ...หยุดหัวเราะ ยะ...หยุดยิ้มแล้วรีบกินไปเลยนะนัท!” ไนท์เขินเรา จนต้องโมโหกลบเกลื่อน “ฮ่าฮ่าฮ่า โอเคครับ รีบกินก็ได้” เรากินไปด้วย พร้อมกับมองไนท์กินไปด้วย “จะมองทำไมเล่า ก้มหน้ากินไปเลยนะ!” ฮ่าฮ่าฮ่า นี่จะไม่ให้เราเงยหน้าขึ้นมาหายใจเลยหรือยังไงเนี่ย!! ไนท์...เวลาเขินนี่น่ารัก น่าฟัดจริงๆ เลย [Special Talk : Night] 21.35 น. “...” ฉันหันไปทีไร ก็เจอแต่หน้านัทที่เอาแต่มองหน้าฉัน แถมยังยิ้มแบบกวนๆ ใส่ฉันอีกด้วย “จะยิ้มอะไรนักหนาเนี่ย!” “อ้าว คนยิ้มก็ผิด ^^” ถึงนัทจะพูดแบบนั้น แต่ก็ยังยิ้มกวนๆ ใส่เราอยู่ดี “ใช่! ผิด! แล้วก็เลิกมองหน้าไนท์ได้แล้ว” รู้ไหมว่ามันเขิน มองอยู่ได้ -////- “ก็นัทอยากมองนิ ทำไมต้องให้นัทเลิกมองด้วยล่ะ” นัททำหน้าตาอ้อนๆ ใส่ฉัน “ก็ไนท์ไม่อยากให้มองนิ!” “นัทก็ไม่ได้อยากมองหรอก...” ไม่อยากมอง...อ๋อ...เพราะแบบนี้นี่เอง! “หึ! ใช่สิ! เพราะแถวนี้มีแต่ผู้หญิงอึ๋มๆ ให้มองนี่เนอะ” ทำไมฉันต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ด้วยเนี่ย!! “ยังไม่ทันพูดอะไรสักคำ จะหัวร้อนทำไมเนี่ย หือ...” นัทพูดพร้อมกับขยี้ผมเราเบาๆ “โอ๊ย...พอเลย ผมไนท์ยุ่งหมดแล้วเนี่ย!” “ไม่ยุ่งสักหน่อย แถมยังน่ารักเหมือนเดิมด้วย” ไม่ต้องมาชมเลยนะ ไม่เขินหรอกย่ะ -////- “มะ...ไม่ต้องมาชมไนท์เลย เอาเวลาไปชมผู้หญิงคนอื่นเหอะ -///-” “จะไม่ให้ชมได้ไงล่ะ ก็ไนท์...น่ารักจริงๆ นี่นา...” “-/////-” โอ๊ย...พูดอะไรไม่ออกเลย เขินเว้ย!! “อย่าเพิ่งเขิน เพราะนัทยังพูดไม่จบ ตอนแรกที่นัทบอกว่านัทก็ไม่ได้อยากมองไนท์ นัทไม่ได้หมายความว่าไม่ได้อยากมองไนท์จริงๆ หรอกนะ แต่นัทหมายความว่า...ไนท์ทำให้นัทหยุดมองไนท์ไม่ได้ต่างหากล่ะ” >////// โอ๊ยเขินนนน ใครก็ได้ช่วยฉันที!! “ละ...เลิกหยอดไนท์สักทีเหอะ นะ...ไนท์ไม่หลงคำหยอดหวานๆ ของนัทหรอกนะ! รีบเดินตามมาสิ จะดูหนังไม่ใช่หรอ? -////-” ฉันรีบเดินหนีนัททันที เพราะตอนนี้บอกได้อย่างเต็มปากเลยแหละว่า...เขินสุดๆ โอ๊ยยยย เขินเว้ยยย!! >////นัทแค่จะบอกว่า...รีบๆ มานะ นัทคิดถึง ^^” “บะ...บ้า! ไปแล้ว >///กรี๊ดดดดดดด!!!! “เฮ้ย!!!” เมื่อกี้ที่ผีโผล่ออกมา ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย แต่คนข้างๆ ฉันเนี่ยสิ ร้องตกใจซะดัง แถมยังทำป๊อปคอร์นหกเกือบหมด “ถือดีๆ สินัท หกหมดแล้วเนี่ย” ฉันมองไปที่นัท ที่ตอนนี้ดูตกใจสุดๆ “นะ...หนังผีระ...หรอ” “อือ...ทำไมหรอ” “ปะ...เปล่า” เปล่าแล้วทำไมต้องเสียงสั่นแบบนี้ด้วย หรือว่า...นัทจะกลัว! “นัทกลัวหรอ?” “ปะ...เปล่าสักหน่อย นัท...นัทไม่ได้กลัว” เสียงสั่นขนาดนี้ ไม่กลัวเลยเนอะ “บอกไม่กลัว...แต่ทำไมไม่หันไปดูล่ะ” “กะ...ก็นัทคุยกับไนท์อยู่ นัท...นัทก็ต้องมองหน้าไนท์สิ” แถอีกแหละ “ถ้านัทกลัว ก็บอกว่ากลัวสิ จะแกล้งทำเป็นไม่กลัวทำไม หือ...” “นัทเปล่ากลัวนะ นัทไม่เคยกลัวอะไรเลย นัทเก่งจะตาย! แล้วนี่นัท...นัทก็กำลังหันไปดูอยู่” นัทหันไปดูหนังต่อแบบฝืนๆ ฮืออออออ ฮืออออ หึๆ ๆ ไปอยู่กับฉันเถอะนะ ไปอยู่ด้วยกันนะ กรี๊ดดดดดดด!!!!! “เฮ้ยยยย!!!” นัทหันมาเกาะและมุดหน้ามาที่ไหล่ของฉันทันทีที่ดูฉากเมื่อกี้ “ไหนบอกไม่กลัวไงค่ะ คุณนัทคนเก่ง” เราหันไปพูดกับนัท ที่ตอนนี้มุดหน้าซบอยู่ที่ไหล่ของฉัน ไม่ยอมออกไปไหนเลย “นัท...นัทเปล่ากลัวนะ นัทแค่ตกใจเฉยๆ” ตกใจเสียงสั่นขนาดนี้เลยหรอ หือ? “เอาดีๆ สิ กลัวก็บอกว่ากลัว จะอายอะไร” “นะ...นัทไม่ได้กลัวจริงๆ” “ยังจะปากแข็งอีก คนเรามันก็ต้องมีสิ่งที่ตัวเองกลัวกันทั้งนั้นแหละ บอกมาเถอะว่านัทกลัว” “นัท...นัทไม่ได้กลัวนะ นัท...นัทแค่เกรงใจ” ฮ่าฮ่าฮ่า เกรงใจหนังผีเนี่ยนะ “ฮ่าฮ่าฮ่า นัทนี่ตลกเนอะ ผู้ชายตัวใหญ่ๆ กลับไม่กลัว แต่ดันมากลัวหนังผีแบบนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า” ฉันมองนัทที่ยังคงมุดอยู่ตรงไหล่ของฉันอย่างเอ็นดู และรู้สึกขำสุดๆ “ก็...ก็ไอ้พวกนั้นมันเห็นเป็นตัวเป็นๆ ให้เตะให้ต่อยได้นิ แต่...แต่ผีมัน...มันมองไม่เห็นนะไนท์ นัท...นัทจัดการไม่ได้ นัทมองไม่เห็นมัน แต่มันเห็นนัทนะ” ฮ่าฮ่าฮ่า แบบนี้นี่เอง ความคิดเหมือนเด็กน้อยเลยนะเรา...น่ารักจริงๆ “รู้ไหม...ว่าตอนนี้นัทเหมือนเด็กเลยนะ อิอิ” “ไม่ต้องมาขำเลยนะไนท์ นัทไม่ได้อยากเป็นเด็กในสายตาไนท์ซะหน่อย” “แต่ตอนนี้นัทเหมือนเด็กจริงๆ นี่นา...อุ๊บ! คิคิ” “หยุดเลยนะ...ถ้าไนท์ยังไม่หยุดขำ นัทจะงอนแล้วนะ” “ฮ่าฮ่าฮ่า โอเคๆ ว่าแต่...ทำไมนัทไม่บอกไนท์ล่ะว่ากลัว ทำไมต้องปากแข็งด้วย” “ก็นัท...นัทไม่อยากเป็นเด็ก...ในสายตาของไนท์นี่นา แต่นัท...นัทอยากเป็นทอมเท่ๆ ในสายตาของไนท์นิ” คิดแบบนี้นี่เอง ^^ “ไนท์ไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย และอีกอย่าง...ถ้าไม่ติดตรงที่ไนท์ไม่ชอบทอมนะ ไนท์คิดว่านัทเป็นทอมคนแรกเลยนะ ที่ดูเท่มากในสายตาของไนท์” ฉันพูดและมองนัทที่ยังคงมุดอยู่บริเวณไหล่ของฉันเหมือนเดิม “จริงหรอ!” อยู่ดีๆ นัทเงยหน้าขึ้นมา เลยทำให้ตอนนี้หน้าของเราสองคนใกล้กันมาก “...” ตอนนี้เสียงในโรงหนังจะดังแค่ไหน มันก็เหมือนไม่เข้าหูฉันเลยสักนิดเดียว... นะ...นี่มันเพราะอะไรกันนะ ทำไมฉันถึงเลิกมองสายตาคู่นี้ของนัทไม่ได้เลยล่ะ แถมตอนนี้...นัท...กำลังขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆ ฉันเรื่อยๆ แต่ทำไม? ทำไมฉันถึงไม่ถอยหนี... กรี๊ดดดดดด!!! เฮือก!! เราสองคนสะดุ้งตกใจขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะถอยห่างจากกันโดยอัตโนมัติ “อะ...เออ นัท...นัทจะขอปิดตาเอาไว้นะ นะ...ไนท์ดูได้เลยตามสบาย นัทจะไม่เสียงดังแล้ว” เรามองนัทอย่างขำๆ เพราะว่าตอนนี้นัทกำลังเอามือข้างนึงปิดตา แล้วมืออีกข้างก็หยิบป๊อปคอร์นขึ้นมากิน “ดูลำบากเนอะ ไนท์ว่า...เรากลับกันเลยก็ได้นะนัท” “ไม่ได้นะ! ไนท์อยากดูหนังเรื่องนี้ ไนท์ก็ต้องดูให้จบสิ” เอาจริงๆ ตอนนี้ฉันคงดูหนังไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ เพราะไอ้หัวใจบ้านี่...มันเต้นแรง แถมยังรู้สึกแปลกๆ อีกด้วย “แต่นัทจะอยู่แบบนี้จนหนังจบหรือไง หือ?” “นัทสบายมาก ไนท์ดูหนังต่อเถอะ” “เฮ้อ...มาซบที่ไหล่ของไนท์เหมือนเดิมนี่ม้ะ ทำแบบนี้ลำบากตายเลย” ฉันพยายามจับหัวของนัทลงมาเพื่อซบไหล่ของฉัน “นัทไม่เป็นไร ไนท์ดูไปเถอะ เดี๋ยวนัทอยู่แบบนี้แหละ สบายมากก” นัทไม่ยอมลงมาซบที่ไหล่ของฉัน และยังคงอยู่ท่าเดิม “นัท...นัทปกป้องไนท์จากพวกผู้ชายเลวๆ มาเยอะแล้วนะ คราวนี้...ให้ไนท์เป็นคน...ปกป้องนัทจากพวกผีบ้างนะ” นัทเอามือที่ปิดตาออก ก่อนจะหันมามองหน้าฉัน “แล้วอย่างนี้นัทจะเท่ได้ยังไงเล่า...” นัทพูดก่อนจะยิ้มออกมาแบบอ่อนโยนสุดๆ “ก็เอาไว้เท่ตอนที่จัดการกับพวกผู้ชายไง แต่ตอนนี้...ก็เป็นเด็กน้อยให้ไนท์โอ๋ไปก่อน ^^” “หมดกัน...นัทสายฮาร์ดคอร์ ^^” นัทพูดจบก็มุดมาที่ไหล่ของฉันเหมือนเดิม “ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องฮาร์ดคอร์ตลอดเวลาก็ได้นี่นา เป็นเด็กน้อยบ้างก็ได้…” ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าการได้แหย่คนตรงหน้า มันสนุกกว่าหนังที่ฉันกำลังดูซะอีก “งั้น...ถ้าตอนนี้นัทเป็นเด็กน้อยแล้ว ไนท์ก็...ลูบหัวให้นัทด้วยสิ ปลอบนัทหน่อย นัทกลัวจังเลย” กลับมาเจ้าเล่ห์เหมือนเดิมอีกแล้วนะ “นี่พอได้ไหล่แล้ว อยากได้ศอกด้วยใช่ไหม หือ?” “แหะๆ ไม่เอาจ้า ไม่เอา เงียบแล้วก็ได้” “ก็ดี...เงียบไปเลยนะ ไนท์จะดูหนังต่อ” ฉันไม่ได้อยากจะดูหนังต่อหรอก ฉันก็แค่พูดให้นัทเงียบไปงั้นแหละ เพราะถึงแม้ตอนนี้ฉันจะดูหนังต่อ ฉันก็ดูไม่รู้เรื่องอยู่ดี “ครับ...เงียบก็ได้...ขอบคุณนะที่ปกป้องนัท ตอนนี้นัทไม่กลัวแล้วล่ะ” “อือ...หลับไปเลยก็ได้นะถ้าง่วง” “ไม่หลับหรอก จะอยู่เป็นเพื่อนไนท์จนกว่าหนังจะจบแบบนี้นี่แหละ เพราะเผื่อมีใครจะมาทำร้ายไนท์อีก นัทจะได้ปกป้องไนท์ได้ทันไง” ตึก ตัก ตึก ตัก “อะ...อือ แล้วแต่ละกัน” หวังว่านัทคงไม่ได้ยินเสียงหัวใจของฉันดังหรอกนะ ขอให้เสียงหนังกลบเสียงหัวใจของฉันมิดด้วยเถอะ สาธุ! “นี่ไนท์...” “หะ...หา! ว่าไง...” “นัทจะชนะการรีวิวให้ได้นะ นัทจะได้...เป็นเพื่อนของไนท์จริงๆ สักที ^^” นัทเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานให้ฉัน ก่อนจะก้มลงไปมุดที่ไหล่ของฉันเหมือนเดิม “…” ฉันไม่ได้ตอบอะไรนัทออกไป เพราะไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี แถมตอนนี้ความคิดของฉันมันเริ่มตีกันซะแล้ว ฉันไม่รู้ว่าควรเกลียด หรือควรเป็นเพื่อนกับนัทดี... “นัทอยากเป็นเพื่อนกับไนท์จริงๆ นะ รอนัทนะครับ...” นัทพูดกับฉันโดยไม่ได้เงยขึ้นมามองหน้าฉัน “-////-” ทำไมการที่นัทขอฉันเป็นเพื่อน ถึงทำให้ฉันเขินได้ขนาดนี้เนี่ยยยย โอ๊ยยยย เขินเว้ย >///[End : Special] ไรท์โบ : เป็นยังไงบ้างคะ ตอนนี้ฟินกันหรือเปล่าเอ่ยยย ชอบหรือไม่ชอบยังไงคอมเม้นมาบอกไรท์บ้างน้าาาาา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more