ตอนที่ 9 ขี่หลัง

3167 Words

00.25 น. “คิๆ อุ๊บ! ^^” ตั้งแต่ออกจากโรงหนังมา ไนท์ก็เอาแต่มองหน้าเราแล้วก็ขำไป ยิ้มไปอยู่คนเดียว เฮ้อ...ไม่น่าเลย ไอ้นัทเอ๊ย! “เมื่อไรจะเลิกขำนัทเนี่ยไนท์...ถ้าไนท์ยังไม่เลิกขำ นัทจะงอนแล้วนะ - -*” “โห...นัท ก็พอไนท์นึกถึงทีไร...มันก็ขำนี่นา คิๆ ^^” แหนะ! ยังจะขำอีกนะยัยตัวแสบ “เลิกขำเลยนะ ไม่งั้นนัทจะงอนจริงๆ แล้วด้วย” “แซวเล่นนิดเดียวเอง...ทอมอะไรขี้งอนจัง” หึ! ทอมก็งอนเป็นนะ! “เป็นทอมก็มีหัวใจนะ งอนเป็นเหมือนกัน หึ!” เราทำหน้าบึ้งใส่ไนท์ “โอเคๆ ไนท์ไม่แซวแล้วก็ได้ เลิกทำหน้าบึ้งได้แล้วน้า...” ไนท์หันหน้าเข้าหาเรา ด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้ม ก่อนจะบีบแก้มเราเบาๆ เพื่อให้เรายิ้มตาม “ไม่รู้ ไม่ชี้!” เราไม่ใจอ่อนง่ายๆ หรอกนะ หึ! “โห...หายงอนนะ นะคะ น้า...หายเถอะนะ!” โอ๊ยยยย น่ารักเกินไปแล้วเว้ย!! “มะ...ไม่หายหรอก แล้วไม่ต้องมาง้อด้วย” ใช่! ต้องแบบนี้สิไอ้นัท เราต้องใจแข็งเข้าไว้ “ไม่หายจริงหรอ...” โอ๊ยยย อย่าทำสายตาอ้อนใส่เราได้ไหมเนี่ย “มะ...ไม่!” หนักแน่นเข้าไว้ไอ้นัท! “ไม่หายใช่ไหม!” “ใช่!” เราไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆ หรอก! “งั้นไนท์ไม่ง้อล่ะ!” ไนท์พูดจบก็เดินหนีเราทันที “อ้าวไนท์! กลับมาง้อนัทต่อก่อนสิ!” “ไม่! ไนท์ไม่ง้อแล้ว!!” ลานจอดรถ “ไนท์! รอนัทก่อน” ไนท์กำลังเดินไปที่รถของเรา “ไม่รอ! เพราะไนท์คิดว่าไนท์กลับเองดีกว่า” ไนท์หันหลังกลับมา ก่อนที่จะเดินไปถึงรถของเรา “ไม่ได้นะไนท์! มันดึกแล้ว” เราจับข้อมือของไนท์เอาไว้ได้ทันตอนที่ไนท์กำลังจะเดินหนีเราไป “ถึงดึกก็จะกลับเอง เพราะไนท์ไม่อยากกลับกับคนขี้งอน หึ!” ตอนแรกเราเป็นคนงอน แต่ทำไมตอนนี้เรากลับโดนงอนซะเองเนี่ย “ไนท์...กลับกับนัทเถอะนะ อย่าทำแบบนี้มันอันตราย” เราจับมือไนท์ไว้แน่น แต่ไนท์ก็พยายามสะบัดมือของเราออก “ไม่! ไนท์ไม่อยากกลับกับนัทแล้ว ปล่อยไนท์นะ!” โอ๊ยยย ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย “โอเคๆ ไนท์...นัทยอมแล้ว นัทจะไม่งอนแล้ว ไนท์กลับกับนัทเถอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย นัทเป็นห่วงไนท์นะ” เราไม่ได้กลัวไนท์นะ เราแค่...แค่ไม่อยากให้ไนท์กลับเองก็เท่านั้น และอีกอย่างเราก็เป็นห่วงไนท์มากด้วย “แน่ใจนะ” ไนท์เลิกดิ้นและหันมามองหน้าเรา “อือ...นัทแน่ใจ” เฮ้อ...นี่ถ้าไม่ขู่ว่าจะกลับบ้านเอง เราไม่ยอมหรอกนะ “ฮ่าฮ่าฮ่า ก็แค่เนี้ย! ทำเป็นงอนไปได้ ^^” หือ? อะไร? นี่แกล้งเรางั้นหรอ! “ไนท์...ไนท์แกล้งนัทหรอ?” “ไนท์เปล่าแกล้งนะ ไนท์แค่เปลี่ยนวิธีง้อต่างหาก” นี่มันไม่ได้เรียกว่าง้อสักหน่อย นี่มันเรียกมัดมือชก! “นี่คือวิธีง้อหรอไนท์ นัทว่าไนท์มัดมือชกให้นัทหายเองซะมากกว่านะ” “ก็ไนท์ง้อดีๆ นัทไม่หายงอนนิ ไนท์ก็เลยต้องใช้วิธีนี้” “ถ้าไนท์ง้ออีกนิดเดียว นัทก็หายงอนแล้ว แต่นี่กลับมางอนนัทกลับซะได้” “ช่วยไม่ได้ นัทหายช้าเองนี่นา...” แสบแล้วยังเจ้าเล่ห์อีกนะ หือ! “นัทกำลังจะหายแล้ว แต่ไนท์ต่างหากที่เลิกง้อนัทเร็วเกินไป” “ไม่รู้ ไม่ชี้แล้ว! ไนท์ง่วง!!” ไนท์เดินกลับไปที่รถของเรา แล้วก็ยืนรออยู่ตรงนั้น “ดื้อไม่มีใครเกินจริงๆ ” ถึงแม้เราจะบ่น แต่เราก็เดินตามไนท์ไปที่รถอยู่ดี “ไนท์ง่วงแล้ว...” ไนท์มองเราด้วยหน้าตาที่ดูง่วงสุดๆ “โอเคครับ งั้นเรากลับกันเถอะ” เราเปิดประตูตรงที่นั่งข้างคนขับให้ไนท์ “ขอบคุณค่ะ” ไนท์หันมายิ้มให้เรา ก่อนจะเข้าไปนั่งที่ของตัวเอง “ถ้าง่วงก็นอนไปก่อนนะ ถ้าถึงเดี๋ยวนัทปลุกเอง” “แล้วนัทจะพาไนท์กลับได้ยังไง ถ้าไนท์ไม่บอกทาง” “ไม่เห็นยากเลย ไนท์ก็แค่พิมพ์มาว่าอยู่ที่ไหน แล้วเดี๋ยวจีพีเอชก็พานัทไปเองแหละ” เรายื่นโทรศัพท์ของเราให้ไนท์ เพื่อให้ไนท์พิมพ์หาพิกัดคอนโดของตัวเอง “เอางั้นหรอ…” ตาจะหลับอยู่แล้ว ยังจะถามอีก “เอาแบบนี้แหละ ตาจะหลับอยู่แล้วยังจะถามอีกนะยัยตัวแสบ!” เราขยี้ผมของไนท์เบาๆ เพราะความมันเขี้ยว “แล้วไนท์จะไว้ใจได้ยังไง ว่านัท...จะไม่พาไนท์ไปทำมิดีมิร้าย” โอ๊ย ถ้านัทคิดจะทำ ไนท์คงเสร็จนัทไปนานแล้วล่ะ “ฮ่าฮ่าฮ่า ที่ตาจะหลับแต่ก็ไม่ยอมนอน เพราะเรื่องนี้เองหรอ” “ไนท์ไม่ขำนะนัท ไนท์ซีเรียสนะ เพราะถ้าเกิดไนท์หลับไป แล้วนัททำอะไรไนท์ ไนท์จะทำยังไงล่ะ” ตอนนี้ไนท์พูดและทำหน้าจริงจังมาก “ไนท์...ไนท์ฟังนัทนะ นัทไม่มีวันทำอะไรไนท์เป็นอันขาดถ้าไนท์ไม่เต็มใจ แล้วอีกอย่างถ้านัทจะทำจริงๆ ไนท์คงไม่รอดมาถึงตอนนี้หรอก จริงไหม?” ไนท์มองหน้าเรา แล้วก็เหมือนคิดตามที่เราพูดไปด้วย “นั่นนะสิ...” “ถ้างั้นเชื่อใจนัทนะ เพราะนัทจะไม่มีวันทำร้ายไนท์เด็ดขาด” เราพูดและมองลึกไปที่ตาของไนท์ “อะ...อือ! ก็ได้” ไนท์กดพิมพ์ไปที่มือถือ ก่อนจะส่งคืนมาให้เรา “ไนท์จะลองเชื่อใจนัทดูนะ” “เชื่อได้แน่นอนครับ นัทสัญญา...” เราพูดก่อนจะยื่นนิ้วก้อยให้ไนท์ “ทำเป็นเด็กไปได้นัท ฮ่าฮ่าฮ่า” “ก็พูดปากเปล่า ไนท์ไม่ค่อยเชื่อนัทนิ นัทก็เลยจะเกี่ยวก้อยสัญญากับไนท์ไง” “ขนาดนั้นเลยหรอ อิอิ” ทีแบบนี้หายง่วงเชียวนะ “เร็วๆ สิไนท์ แล้วก็หยุดขำด้วย” นี่เราไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้กับใครเลยนะ ไนท์เป็นคนแรกเลย ที่เราต้องมาทำอะไรเป็นเด็กๆ แบบนี้ “ฮ่าฮ่าฮ่า โอเคๆ หยุดก็ได้ คิๆ” นี่คือหยุดแล้วใช่ไหมเนี่ย - -* “ไนท์...” “โอเคค่ะ ไม่หัวเราะแล้ว อ่ะ! สัญญานะว่าจะไม่ทำอะไรไนท์” ไนท์ยื่นนิ้วก้อยมาให้ พร้อมกับมองหน้าเราแบบไม่วางตา “ครับ! นัทสัญญา ^^” ถึงไม่สัญญา เราก็ไม่คิดจะทำอะไรไนท์อยู่แล้วล่ะ เพราะเรารู้สึกว่าเราอยากจะปกป้องไนท์ ไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นกับไนท์เลยสักนิดเดียว คอนโดไนท์ “…” เมื่อขับรถมาถึงหน้าคอนโดของไนท์ เราก็หันไปมองไนท์ที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจอยู่ “หลับสบายเชียวนะ ตัวแสบ...” เราเอามือไปลูบที่ผมของไนท์เบาๆ ด้วยความเอ็นดู “...” ทำไมเราถึงรู้สึกว่า...เรายิ่งรู้จักกับไนท์ เราก็ยิ่งอยากดูแลไนท์แบบนี้นะ “ไนท์...ไนท์...ตื่นได้แล้ว” เราเขย่าที่ตัวของไนท์เบาๆ เพื่อเรียกให้ไนท์ตื่น “อือ...” ไนท์รู้สึกตัวนิดนึง ก่อนจะหลับต่อเหมือนเดิม “ไนท์...ไนท์...” เราเขย่าตัวไนท์แรงขึ้นกว่าตอนแรก เพื่อให้ไนท์ตื่น “อื้อ! ...” นี่เราปลุกเพื่อจะได้ไปนอนบนห้องดีๆ นะเนี่ย ยังจะมาทำหน้าหงุดหงิดใส่เราอีก “ทำไมถึงเป็นคนหลับลึกขนาดนี้เนี่ย หือ...” ด้วยความมันเขี้ยว เราจึงบีบจมูกของไนท์ไปแรงๆ หนึ่งที นี่ขนาดเราทำแบบนี้ เชื่อไหมไนท์ยังไม่ยอมตื่นเลย “หลับลึกขนาดนี้ ถ้าเราจะลักหลับจริงๆ ก็คงไม่รู้เรื่องหรอก ยัยตัวแสบเอ๊ย!” ถ้าใครมาเห็นเราตอนนี้ ก็คงต้องคิดว่าเราเป็นบ้าแน่ๆ เพราะเราเอาแต่มองหน้าของไนท์ แล้วก็ยิ้มอยู่คนเดียว “ไนท์ตื่นเถอะ จะได้ขึ้นไปนอนบนห้องดีๆ ไง” คราวนี้เราเขย่าตัวไนท์ให้แรงขึ้นกว่าเดิม “นี่ถ้ายังไม่ตื่นอีก...นัทจะปลุกด้วยการจูบแล้วนะ หือ...จะตื่นได้หรือยังครับ” เราพูดจบก็ขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆ ไนท์เรื่อยๆ จนจมูกของเราเกือบชนกับจมูกของไนท์ “อื้อ…ทะ...ทำอะไรน่ะ!!” ทีแบบนี้ ตื่นไวเชียวนะ “ก็ปลุกไนท์ไง” “ปลุก! ปลุกอะไร! ทำไมต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วย” “ก็นัทปลุกไนท์ตั้งหลายรอบแล้ว แต่ไนท์ไม่ตื่นสักที นัทเลยจะไปพูดข้างๆ หูไง” “แน่ใจนะ! ว่าไม่ได้คิดจะทำอย่างอื่น” เราไม่ได้คิดจะทำอย่างอื่นจริงๆ นะ เราแค่...จะปลุกด้วยจูบของเราก็เท่านั้น “แน่ใจสิ” “งั้นก็แล้วไป ว่าแต่...ถึงนานแล้วหรอ?” “นานแล้ว นัทถึงบอกไงว่านัทปลุกไนท์ตั้งนานแล้ว แต่ไนท์ก็ไม่ยอมตื่นสักที” “ก็ไนท์ง่วงนี่นา...” “รู้ครับ ว่าง่วง...แต่นัทว่าไนท์นอนหลับลึกเกินไปนะ ถ้าไปเผลอนอนที่อื่น แล้วเป็นแบบนี้มันอันตรายมากเลยนะไนท์” “ไนท์ก็รู้แหละ ว่าไนท์เป็นคนที่หลับลึก แต่ไนท์ไม่ได้เผลอไปนอนที่อื่นง่ายๆ สักหน่อย” “ขอให้มันจริงเถอะ” “จริงสิ เพราะถ้าไนท์ไม่ไว้ใจ ไนท์จะไม่มีทางนอนเด็ดขาด! ถึงแม้จะง่วงขนาดไหนก็ตาม” “งั้น...แสดงว่า...ไนท์ไว้ใจนัทน่ะสิ!” เราหันไปทำหน้าทะเล้นใส่ไนท์ “ก็...คงเพราะนัทสัญญากับไนท์ด้วย ว่านัทจะไม่ทำอะไรไนท์ ไนท์ก็เลยวางใจและสามารถนอนได้อย่างสบายใจแบบนี้ไง” “แต่บางทีก็สบายใจเกินไปนะไนท์ นอนแบบนี้มันอันตรายมากรู้ไหม...” “ก็รู้...แต่ไนท์เป็นคนนอนลึกแบบนี้มานานแล้วนี่นา ทำไงได้ล่ะ” “โอเคๆ แต่ก็อย่าไปนอนมั่วซั่วล่ะกัน รู้ไหม...” “รู้แล้วค่ะ ขี้บ่นเป็นตาแก่เชียว” “ถ้านัทไม่ห่วงไนท์ นัทคงไม่บ่นแบบนี้หรอก” เมื่อไนท์ได้ยินที่เราพูดเมื่อกี้ ก็มองหน้าเราแล้วก็นิ่งไปสักพักนึง ก่อนที่ไนท์จะเปลี่ยนเรื่อง แต่เอ๊ะ! เมื่อกี้เหมือนเราเห็นหน้าไนท์แดงๆ เลย “นะ...ไนท์ว่า...ไนท์ขึ้นห้องดีกว่า ปะ...ไปนะ” ไนท์พูดจบ ก็รีบเปิดประตูรถออกไปด้วยความรีบร้อน จนทำให้ล้มลงไปนั่งกับพื้น “โอ๊ย!” “ไนท์!” เรารีบลงจากรถเพื่อไปดูไนท์ทันที “โอ๊ย…เจ็บจัง...” “ไนท์! ไนท์เป็นยังไงบ้าง!” “ไนท์...ไนท์เจ็บข้อเท้า” “ทำไมทำอะไรไม่ระวัง หือ! เห็นไหมเจ็บตัวเลย!” ไม่รู้ว่าไนท์จะรีบลุกไปไหนของเขา ดูสิเจ็บข้อเท้าเลย “กะ...ก็...ก็ไนท์ง่วงนอนนี่นา” ง่วง? ง่วงแล้วต้องรีบขนาดนี้เลยหรอ? “ง่วงอะไรอีกหือ! ตอนนัทขับรถมา ไนท์ก็นอนอยู่คนเดียว ยังจะง่วงอีกหรอ?” เราพูดในขณะที่ดูข้อเท้าให้ไนท์ไปด้วย “ไม่รู้แหละ กะ...ก็ไนท์ง่วงนี่นา” “ครับๆ แล้วนี่...ลุกเดินไหวไหม?” “ไม่รู้สิ แต่ไนท์เจ็บข้อเท้ามากเลยอะ” “สงสัยข้อเท้าจะพลิกแน่ๆ เลย แล้วอย่างนี้จะขึ้นห้องไหวหรอไนท์...” “ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละ” “งั้น...เดี๋ยวนัทช่วยพยุงขึ้นไปข้างบนละกัน” “มะ...ไม่เป็นไร ไนท์...ไนท์ลุกไหว อะ...โอ๊ย!” เป็นไงล่ะ เจ็บกว่าเดิมเลย อยากรีบลุกดีนัก! “แล้วจะรีบลุกทำไมหือ! นัทบอกว่านัทจะช่วยไง” “กะ...ก็...ก็ไม่อยากรบกวนนิ” แล้วนี่จะหลบตาเราทำไมเนี่ย “แล้วถ้าไนท์ไม่รบกวนนัท แล้วไนท์จะไปรบกวนใครล่ะ ไหนลองบอกนัทสิ?” “ก็...รปภ.ไง!” “ไม่เอาหรอก นัทไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น นัทจะเป็นคนไปส่งไนท์เอง” “แต่ไนท์...” “ไม่มีแต่ครับ นัทจะเป็นคนไปส่งไนท์ที่ห้องเอง แล้วก็ห้ามปฏิเสธด้วย เข้าใจ๋!” เราก็ไม่ได้อยากเป็นคนเผด็จการหรอกนะ แต่ไนท์ดื้อเองนี่นา “แต่...” “ถ้าไนท์ยังไม่หยุดพูด นัทจะปิดปากไนท์....ด้วยปาก...ของนัทจริงๆ นะ” “โอเคๆ ยะ...หยุดแล้ว” “ก็แค่นี้...ทำไมต้องดื้อด้วยก็ไม่รู้” “ไนท์ไม่ได้ดื้อนะ” “ไม่ดื้อน้อยสิ เราอะ!” เราพูดพร้อมกับจับหัวของไนท์โยกไปมาเบาๆ “ไนท์ไมได้ดื้อ!” ไนท์จับมือของเราเอาไว้ เพื่อไม่ให้เราโยกหัวของตัวเองต่อ “โอเคๆ ยอมแล้วๆ เราขึ้นห้องกันดีกว่านะ” “อือ...” เราค่อยๆ เข้าไปพยุงตัวของไนท์ให้ลุกขึ้น แต่ไนท์ก็เหมือนจะลุกไม่ค่อยไหวเพราะดูเจ็บข้อเท้ามาก “ไหวหรือเปล่าไนท์...” “เอาตรง ๆ นะ ไนท์ไม่ไหวอะ” ไนท์พูดจบก็นั่งลงกับพื้นเหมือนเดิม “งั้นเอางี้...ให้นัทอุ้มไปส่งนะ” เมื่อพูดจบไนท์ก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าของเราทันที “มะ...ไม่นะ!” “ทำไมล่ะไนท์ ก็ไนท์เดินไม่ไหวนี่นา” “ก็ใช่...แต่ไนท์...” “ไนท์อะไร?” “ไนท์...ไนท์อายนิ!” “อาย? อายอะไร หือ…” “ก็...ก็อายที่คนอื่น...จะมองมาที่ไนท์นิ -///-” ฮ่าฮ่าฮ่า ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง “แล้วถ้าไม่ให้นัทอุ้ม แล้วเราจะขึ้นไปกันยังไงล่ะ” “ไนท์ไม่รู้ ไนท์รู้แค่ว่า...ไนท์ไม่อยากให้คนอื่นมองมาที่ไนท์” “งั้น...เอายังไงดีล่ะ” ถ้าไม่อุ้มไนท์ขึ้นไป เราก็พาไนท์ไปส่งข้างบนไม่ได้ แต่ถ้าอุ้ม ไนท์ก็จะอายอีก เอาไงดีวะ...เออ...นึกออกแล้ว!! “งั้นเอาอย่างนี้...ไนท์ขี่หลังนัท! โอเคไหม” “ขี่หลังหรอ?” “ใช่! ขี่หลัง” “แต่คนอื่นก็ต้องเห็นไนท์ ก็ต้องมองมาที่ไนท์อยู่ดี” “ก็ถ้ามีคนมองหรือว่าไนท์อาย ไนท์ก็ซบหน้าลงไปที่หลังของนัทไง โอเคไหมครับ” “อือ...ก็ได้ค่ะ...” “งั้นเดี๋ยวนัทพยุงไนท์ขึ้นไปนั่งที่เบาะก่อนนะ จะได้ขึ้นหลังนัทง่ายๆ” “อื้อ…” เราค่อยๆ พยุงไนท์ให้ขึ้นไปนั่งที่เบาะ ก่อนที่จะเดินไปฝั่งคนขับเพื่อหยิบกุญแจรถออกมา “พร้อมแล้วครับ ขึ้นมาได้เลย” เราย่อตัวลงตรงหน้าของไนท์ เพื่อให้ไนท์ขึ้นหลังเราได้สะดวก “อย่ามาบ่นว่าหนักทีหลังก็แล้วกัน” ไนท์พูดจบก็ค่อยๆ หย่อนตัวลงมาที่หลังของเรา “ไม่หนักหรอก ให้อุ้มทั้งวันยังได้เลย ^^” เราหันไปมองและยิ้มให้ไนท์ ก่อนที่จะลุกขึ้นช้าๆ พร้อมกับหันไปปิดประตูรถ “บะ...บ้า! ใครเขาจะให้อุ้มทั้งวัน มั่วแล้ว!!” ฮ่าฮ่าฮ่า พูดไปตั้งนานล่ะ เพิ่งนึกออกหรอตัวแสบเอ้ย! “ก็แค่บอกเฉยๆ ว่าถ้าให้อุ้มทั้งวันจริงๆ นัทก็อุ้มได้ ไม่เห็นต้องโวยวายเลยนี่นา” “มะ...ไม่รู้แหละ หยุดพูดแล้วก็เดินไปเลยนะ!” ฮ่าฮ่าฮ่า โมโหกลบเกลื่อนอาการเขินๆ แน่ๆ เลยแบบนี้ “ครับๆ ไม่พูดแล้วครับ...” “อะ! คีย์การ์ด” “หือ?” “ก็ไนท์ง่วง...ไนท์จะนอนบนหลังนัทนี่แหละ ถ้าถึงห้องก็ไม่ต้องปลุกไนท์นะ ไนท์จะนอน และอีกอย่างที่สำคัญ นัท! ห้ามทำอะไรไนท์เด็ดขาด ไม่งั้น...นัทตายแน่!” ถ้าระแวงเราขนาดนี้ แล้วจะหลับทำไมหา! ยัยตัวแสบ... “โอเคครับคุณหนูไนท์” “ดีมากค่ะ หมา...นัท” “จะพูดว่าม้าใช่ไหม ไม่ใช่หมา” “คงงั้นมั้ง อิอิ” ยังมีหน้ามาขำอีกนะ “ถ้าจะนอนก็เกาะดีๆ นะรู้ไหม! เพราะถ้าเกิดหงายหลังตกลงไป นัทไม่รับผิดชอบนะ” “รู้แล้วน่า...เดินไปได้แล้ว” “ครับๆ” เฮ้อ...เป็นเสืออยู่ดีๆ กลายมาเป็นม้าซะงั้น ไอ้นัทเอ๊ย!! “ขอบคุณ...นะ” ไนท์พูดจบ ก็ซบหน้ามาแถวๆ คอของเรา แล้วสักพักเสียงก็เงียบไป “หลับเร็วไปไหม หือ...เด็กน้อยเอ๊ย!” วันนี้เรารู้สึกมีความสุขมากเลย ถึงแม้การที่เราอยู่กับไนท์ มันจะไม่มีเรื่องเซ็กส์เข้ามาเกี่ยวก็เถอะ แต่มันก็สามารถทำให้เรารู้สึกสนุก และรู้สึกมีความสุขมากเลย ห้องของไนท์ “...” เราค่อยๆ วางไนท์ลงเบาๆ ที่เตียง ก่อนจะจัดท่าทางและห่มผ้าให้กับไนท์ “นี่ขนาดบนหลังนัท ก็ยังจะหลับได้เนอะ เชื่อเขาเลยจริงๆ ^^” เรานั่งลงกับพื้น ข้างเตียงของไนท์ แล้วก็นั่งมองไนท์อยู่แบบนั้น “นี่...ไนท์...รอนัทก่อนนะ นัทจะชนะการรีวิวให้ได้ แล้วพอถึงตอนนั้น...เราสองคนก็จะได้รู้จักกันมากขึ้น ได้สนิทกันมากขึ้น” พอเราพูดจบ ก็ลูบหัวไนท์เบาๆ “รอนัทนะ นัทอยากเป็นเพื่อนกับไนท์ และก็อยากดูแลไนท์จริงๆ แล้วอีกอย่าง...นัทจะทำให้ไนท์รู้...ว่านัทไม่ใช่ทอมที่ไม่ดีอย่างที่ไนท์คิด” “นัทไปแล้วนะ ฝันดีนะครับ” เราจูบไปที่หลังมือของไนท์เบาๆ ก่อนที่จะปิดไฟ และเดินออกจากห้องไป [Special Talks : Night] “…” ถึงนัทจะพาฉันเข้ามาในห้องแล้ว แต่ฉันก็ยังแกล้งหลับต่ออยู่ดี “...” นัทค่อยๆ วางฉันลงบนเตียงอย่างช้าๆ ก่อนจะห่มผ้าให้ฉัน “นี่ขนาดบนหลังนัท ก็ยังจะหลับได้เนอะ เชื่อเขาเลยจริงๆ ^^” ตอนนี้เรารู้สึกได้ว่านัทกำลังนั่งมองหน้าของเราอยู่ตรงข้างๆ เตียงของเรา “นี่...ไนท์...รอนัทก่อนนะ นัทจะชนะการรีวิวให้ได้ แล้วพอถึงตอนนั้น...เราสองคนก็จะได้รู้จักกันมากขึ้น ได้สนิทกันมากขึ้น” นัทพูดจบก็ลูบหัวของเราอย่างเบามือ จนมันทำให้เรารู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลย “รอนัทนะ นัทอยากเป็นเพื่อนกับไนท์ และก็อยากดูแลไนท์จริงๆ แล้วอีกอย่าง...นัทจะทำให้ไนท์รู้...ว่านัทไม่ใช่ทอมที่ไม่ดีอย่างที่ไนท์คิด” ไนท์จะเชื่อใจนัทได้จริงๆ หรอ... นัทจะไม่เป็นเหมือนพวกนั้นที่หลอกแม่ไนท์จริงๆ หรอ “นัทไปแล้วนะ ฝันดีนะครับ” ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรอุ่นๆ มาสัมผัสอยู่ที่หลังมือของฉัน ก่อนจะได้ยินเสียงประตูปิดลง “!!!” มะ...เมื่อกี้! เมื่อกี้นัท...นัทจูบมือของเรางั้นหรอ!! ตึกตัก ตึกตัก!! “O/////O” ทำไม...ทำไมฉันถึง.... “มะ...ไม่! คิดอะไรของแกอยู่เนี่ยไอ้ไนท์ พอๆ เลิกคิดๆ นอนๆ” ฉันพยายามข่มตาเพื่อให้หลับ แต่ฉันก็นอนไม่หลับอยู่ดี “โอ๊ย...นัทบ้า! ทำไมต้องมาทำให้คนเขานอนไม่หลับด้วยเนี่ย! บ้าๆ ๆ บ้าที่สุดเลย!!!” [End : Special]

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more