ขอรัก...ได้ไหม?

บทนำ

บทนำ

'องุ่นรักนัทนะคะ’

นัทก็รักองุ่นนะ’

ภาพของสองสาวที่กอดกันแน่น ท่ามกลางลมทะเลที่พัดมาเบา ๆ เป็นภาพที่สวยงามและเต็มไปด้วยความสุข แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้ไม่นาน ความสุขเหล่านั้นก็จางหายไป หลงเหลือเพียงความขื่นขมที่กัดกินหัวใจเท่านั้น

สามเดือนต่อมา

‘องุ่น! นี่มัน...อะไรกัน ไอ้นี่มันเป็นใคร?!’

นัทมองไปที่ภาพตรงหน้าด้วยอาการที่ชาไปทั้งตัว เพราะเธอไม่เคยคิดเลยว่าเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้มันมีแต่คำว่าความสุข แต่ทำไม...ทำไมเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วย

‘นะ นัท ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ คือ...มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด’

‘หึ! กูเห็นมึงเอากันบนเตียงขนาดนี้ มึงยังบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดอีกเหรอวะ?!”

เธอผลักร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ จนอีกฝ่ายล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น พร้อมกับหันไปมองผู้ชายที่กำลังหยิบกางเกงขึ้นมาสวมด้วยความรู้สึกแค้นจนไม่สามารถพูดออกมาได้

‘…นัทคะ องุ่นผิดไปแล้ว ยกโทษให้องุ่นเถอะนะคะ’

องุ่นคลานเข้าไปเกาะขาของนัทเอาไว้ พร้อมกับพยายามบีบน้ำตาให้มันไหลออกมาเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากนัท

เพราะองุ่นรู้ดีว่าอีกฝ่ายแพ้น้ำตาของเธอ จนสามารถทำทุกอย่างได้เพื่อเธอ แต่ครั้งนี้เจ้าตัวกลับคิดผิด เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง สายตาของนัทกลับว่างเปล่าและดูน่ากลัว จนองุ่นเผลอเอามือออกโดยอัตโนมัติ

‘...ต่อไปนี้ กูกับมึงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก’

นัทพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินหันหลังออกไปด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลรินราวกับน้ำตก

07.06 น.

เฮือก!

  “...ฝันเรื่องนี้อีกแล้ว”

นัทเอาแต่ฝันเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตตลอด จนเธอไม่เคยได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มเลย

“เฮ้อ...เมื่อไหร่จะเลิกฝันแบบนี้สักทีนะ”

ร่างสูงลุกขึ้นมานั่งอยู่บนที่นอนด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย และรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย

ตื้อ ดึง!

“ทักมาแต่เช้าเลยแฮะ” นัทมองดูแจ้งเตือนในโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกดเข้าไปอ่านข้อความนั้น

May : นัทขาาา วันนี้อย่าลืมพาเมย์

ไปช้อปปิ้งตอนเย็นด้วยนะคะ

“เหมือนกันหมดจริง ๆ ...ที่คุยกับเราก็แค่หวังเงินเราเท่านั้น น่าเบื่อ!”

Nat : โทษทีนะคับ พอดีวันนี้นัทไม่ว่าง

เอาไว้วันหลังละกันนะ

May : นัทจะไปไหนคะ ทำไมถึงไม่ว่าง

Nat : นัทต้องไปทำธุระคับ

ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ

ต้องการบล็อค May หรือไม่

ยกเลิก         ตกลง

“ช่วยไม่ได้นะ โปรโมชั่นของเธอมันหมดแล้ว”

    ตั้งแต่เหตุการณ์ในอดีตครั้งนั้น นัทก็ไม่เคยคบหรือเชื่อใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย เพราะเธอคิดว่าผู้หญิงทุกคนที่เข้าหาเธอ   ก็แค่ต้องการเงินของเธอเท่านั้น

Rrrrrrrrrrr

“ว่าไงคับ ดีด้า”

[นัทคะ วันนี้ตอนกลางวัน เราไปหาอะไรกินกันนะคะ]

“ถ้านัทเลิกเรียนเร็ว เดี๋ยวนัทจะโทรไปหานะ”

[โอเคค่ะ รักนะคะ]

“คับ”

“หึ! เหมือนกันหมดจริง ๆ”

ความรักน่ะเหรอ...เราว่ามันไม่มีจริงเหรอก เพราะสำหรับเรามันเป็นแค่การแลกเปลี่ยน ที่ผู้หญิงพวกนั้นต้องการเงินของเรา ส่วนเราก็ได้ร่างกายของทุกคนตอบแทน มันก็เท่านั้นเอง...