ตอนที่ 1 ยิ้มตาม

2803 Words

ตอนที่ 1 ยิ้มตาม 08.43 น. Rrrrrrrrrr “ไง” [ไงบ้านมึงสิ ออกมาหรือยังเนี่ย] “เออ กำลังจะออก” [มัวนอนกกสาวคนไหนอีกวะ ถึงออกมาช้าแบบนี้] “ไม่รู้สิ จำไม่ค่อยได้ว่ะ” นัทตอบกวน ๆ ออกไป ทั้งที่ความจริงเมื่อคืนเธอไม่ได้ไปนอนกับใครเลย [เยอะจริง ๆ นะมึง] “มึงก็ไม่ต่างจากกูเหรอก” [กูไม่คุยกับมึงแหละ มึงรีบมาเลย แค่นี้แหละ] ติ๊ด! “ไอ้นี่หนิ! คิดจะวางก็วาง” นัทโยนโทรศัพท์ไปที่เบาะข้าง ๆ ก่อนจะสตาร์ทรถออกจากคอนโดทันที มหาลัย Bearvo Rrrrrrrrrr “ว่า” [ถึงยังเนี่ย รอนานแล้วนะเว้ย] ไอ้นี่หนิ ตามยิ่งกว่าเมียกูอีก “เออ! ถึงแล้วเว้ย นี่มึงเป็นเพื่อนหรือเป็นเมียวะ ตามจิกอยู่ได้ รำคาญว่ะ” [ถ้ากูกับมึงเป็นแฟนกันจริง ๆ กูว่าโลกคงได้แตกแน่ โอ๊ย! พูดแล้วขนลุกเว้ย] “คิดว่ากูไม่ขนลุกเหรอวะ” [เออ ๆ แค่นี้แหละ รีบขึ้นมาเลยนะ ด่วน!] ติ๊ด! “ทำไมชอบกดตัดสายจังวะ นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อนนะ โดน!” นัทเป็นพวกไม่ชอบให้ใครตัดสายก่อน เพราะเมื่อไรที่พวกผู้หญิงงี่เง่าตัดสายใส่เธอ นัทก็จะตัดความสัมพันธ์ทันที “เฮ้ย!/โอ๊ย!” ระหว่างที่กำลังเดินอยู่บริเวณทางเดิน นัทก็ชนเข้ากับผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งเข้า จนอีกฝ่ายเกือบหงายไปด้านหลัง แต่ดีที่นัทประคองเอาไว้ได้ทัน สวยเชี่ย ๆ นัทมองไปที่คนตรงหน้า โดยที่เธอไม่อาจละสายตาไปที่ไหนได้เลย เมื่ออีกฝ่ายมีดวงตาคู่สวย แถมเนื้อตัวยังนุ่มนิ่มและหอมมาก จนมีบางความคิดที่นัทอยากดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด “นี่! จะปล่อยได้หรือยัง” “...โทษที” เธอค่อย ๆ ปล่อยมือที่ประคองร่างเล็ก ก่อนจ้องมองสายตาหาเรื่องของอีกฝ่าย ที่ตอนนี้เอาแต่จ้องมาที่เธอไม่เลิก “เดินภาษาอะไรไม่ทราบ ตาก็ดีมองดูทางหน่อยสิ” เมื่อได้ยินประโยคไม่น่ารักหลุดออกมาจากปากเล็ก ๆ นั่น นัทก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที “แหมคนสวย พูดอย่างกับตัวเองเดินดูทางอย่างงั้นแหละ” “ฉันเดินดูทางแล้ว มีแต่เธอนั่นแหละที่ไม่รู้ใช้ตาหรือตาตุ่มมอง” แม้อีกฝ่ายจะช่วยเธอเอาไว้ แต่พอรู้ว่าเป็นทอม ไนท์ก็รู้สึกหงุดหงิดมากจนเผลอพูดไม่ดีออกไป “ถ้าเราใช้ตาตุ่มมอง เธอก็คงจะใช้ตาตุ่มมองเหมือนกันนั่นแหละ ไม่งั้นก็คงไม่มาชนกับเราเหรอก เอาเป็นว่า...สรุปเราผิดทั้งคู่ จบเนอะ” เมื่อเบื่อที่จะเถียงกับคนตรงหน้า นัทจึงเลือกจบปัญหาทุกอย่างให้เร็วที่สุด แม้เธอจะคิดว่าตัวเองไม่ได้ผิดอะไรก็ตาม “นี่! จะหนีไปไหน หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้ทอมบ้า!” “ทำไม? จะให้รับผิดชอบงั้นเหรอ” นัทหันกลับมามองที่ร่างเล็กอีกครั้งด้วยใบหน้ากวน ๆ พร้อมกับส่งสายตาให้ผู้หญิงรอบข้างที่กำลังมองมาทางพวกเธอ จนไนท์ต้องหันไปมองตามสายตาของนัท “ใช่ เธอต้องขอโทษที่ชนฉันก่อน” “ขอโทษเพื่อ? ในเมื่อเธอก็ชนเราเหมือนกัน” “แต่เธอผิดมากกว่า ขอโทษมาเดี๋ยวนี้นะ!” แบบนี้ก็ได้เหรอวะ? “โอเค ๆ เราจะขอโทษเธอก็ได้ แต่จะขอโทษด้วย...ร่างกายนะ จะรับไหมล่ะ? หือ” นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไนท์ จนจมูกทั้งคู่เกือบชนกัน “ทะ ทำอะไรเนี่ย ไอ้ทอมบ้า!” ไนท์รีบถอยห่างทันที เมื่ออีกฝ่ายขยับเข้าใกล้เธอ “ก็เธออยากให้เรารับผิดชอบไม่ใช่เหรอ เราก็จะใช้ร่างกายของเรารับผิดชอบ ไม่ดีหรือไง?” “ดีบ้าดีบออะไร ไอ้บ้า!” “ถ้าไม่รับ งั้นไปละ บาย” “ไอ้ทอมบ้า ฉันเกลียดทอมที่สุดเลย!” ไนท์ตะโกนไล่หลังจนคนฟังอย่างนัทถึงกับยิ้ม เมื่อเธอสามารถกวนประสาทอีกฝ่ายได้สำเร็จ “ทำไมมาช้าแบบนี้วะ” นิลมองไปที่นัทด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจนัก เพราะเธอต้องมานั่งรอเพื่อนคนนี้ในวันที่อากาศร้อนอย่างกับอยู่ในเตาอบ “มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ” “เกิดอะไรขึ้นวะ?!” “ชนกับคนสวยขี้วีน เลยต้องเคลียร์นานหน่อย” เมื่อนึกถึงหน้าของไนท์ตอนที่เจ้าตัวเดินหนี นัทก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “เคลียร์ด้วยอะไรอีกล่ะคราวนี้ เบอร์โทร หรือเบอร์ห้อง?” นิลถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ “ก็อยากให้ แต่เขาไม่รับว่ะ” “เฮ้ยยย!!!” เมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูด นิลก็เบิกตากว้างจนเกือบจะเท่าไข่ห่าน เพราะเธอดันได้ยินสิ่งที่แทบเป็นไปไม่ได้จากคนตรงหน้า “อะไรของมึงเนี่ย หนวกหู!” “มันเป็นไปได้ไงวะ! มึงคือทอมสุดหล่อ แถมรวย นี่มีคนกล้าปฏิเสธมึงด้วยเหรอวะ อยากเห็นหน้าว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า” นิลทำหน้าไม่เชื่อ แต่เธอก็รู้สึกสะใจสุด ๆ ที่เพื่อนจอมหลงตัวเองถูกปฏิเสธแบบนี้ “ไม่ต้องมาขำเลย กูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ แล้วนี่ทำไมยังไม่เข้าเรียนวะ จะสายแล้วนะเว้ย” นัทถามขึ้นมา เมื่อเห็นเพื่อน ๆ ยืนรออยู่หน้าห้องเต็มไปหมด “จะเรียนทำไมล่ะ ก็อาจารย์ยกคลาสแล้ว” อาจารย์ยกคลาส แต่รีบตามกูมาเพื่อ! “มึงรู้นานแล้วใช่ไหมว่าอาจารย์ยกคลาส” เมื่อได้ฟังคำตอบ นัทก็หันไปมองหน้านิลที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ก็รู้ตอนที่มึงกำลังออกจากบ้านนั่นแหละ” พอรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา นิลก็หันไปมองคนตรงหน้าทันที “แล้วทำไมมึงไม่บอกกู” “ก็คิดถึงมึงไง เลยเรียกออกมา หึ ๆ” นิลตอบคำถามนัทด้วยหน้ากวน ๆ ก่อนจะหันไปมองกลุ่มสาว ๆ ที่เดินผ่านตัวเองไป โดยที่ไม่ได้สนใจเพื่อนเลย “เฮ้อ! แล้วนี่ปุยฝ้ายรู้หรือยัง” “กูโทรไปบอกแล้ว ไม่ต้องห่วง” “แต่มึง...ไม่บอกกู?” “ก็คิดถึงไง คิดถึงมาก ๆ เลยเนี่ย” ไอ้เพื่อนเวร! นัทถึงเอามือขึ้นไปกุมขมับ เมื่อเพื่อนคนนี้ของเธอกวนไม่มีใครเกิน “นี่ถ้ากูไม่มีนัดต่อนะ กูจะเตะมึงให้ล้มตอนนี้เลยไอ้นิล” “เห็นไหม กูเรียกมึงมานี่ก็ไม่ได้เสียเที่ยวสักหน่อย” “เออ ๆ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” เมื่อไม่อยากเถียงต่อ นัทจึงรีบจบบทสนทนานี้ซะ “กูไม่รับฝากวะ พะ โหหห โคตรสวยอะ” นัทหันไปมองตามสายตาของเพื่อน ก่อนจะพบกับไนท์ที่เดินมาทางเธอด้วยใบหน้าบูดบึ้งเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรก “หึ” เจอกันอีกแล้วนะยัยขี้วีน “มึงมีอะไรติดคอเหรอไอ้นัท หึอยู่ได้” นิลหันกลับมามองนัทด้วยสายตาสงสัย พร้อมกับพยายามเอามือง้างปากของเพื่อน เพื่อดูว่ามีอะไรติดอยู่ในนั้นหรือเปล่า “ทำไรของมึงเนี่ย! ปล่อยเลย” นัทปัดมือนิลออกด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ “ก็กูจะดูให้ไงว่าอะไรติดคอมึง” “มึงไปเอาวิธีนี้มาจากไหน อย่าหาทำอีกนะ” “กูคิดเองนี่แหละ ว่าแต่มึงเป็นไร หรือมึงสนใจเขา” “ก็คนนั้นแหละ สาวที่กูมีเรื่องด้วย” “จริงดิ? สวยมากเลยนะเว้ย แถมเพื่อนยัง...น่ารัก” เมื่อเสียงของนิลเบาลง นัทก็หันไปมองเพื่อนทันที แต่ อีกฝ่ายกลับแสดงสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้ง ๆ ที่เธอรู้ดีว่านิลมีอะไรแปลกไป “ชอบหรือไง” นัทพูดพร้อมกับมองไปที่สองสาว ซึ่งเธอรู้ดีว่าจุดสนใจของเพื่อนในตอนนี้ อยู่ที่เจ้าของดวงตากลมโต “กูก็ชอบผู้หญิงทุกคนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว” “แต่กูว่าตอนนี้มึงทำตัวแปลก ๆ” “ช่างเรื่องของกูเถอะ แล้วนี่มึงจะไปไหนต่อวะ” “กูมีนัด” “กูก็มีนัดต่อ แต่ก่อนที่มึงจะไป เคลียร์กับเขาก่อนไหมวะ ดูเขามองมาที่มึงดิ พร้อมชนเลยนะนั่น” “หึ! สงสัยเป็นพวกแพ้ไม่เป็นล่ะมั้ง ช่างเหอะ กูไปก่อนนะ สาวรออยู่” “เออ ๆ แล้วเจอกัน” นัทหันไปมองที่ไนท์ด้วยใบหน้านิ่ง ๆ พร้อมกับยกยิ้มแบบกวน ๆ และขยิบตาให้อีกฝ่ายหนึ่งที ก่อนที่ตัวเองจะเดินจากไปด้วยรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม ชักน่าสนใจแล้วสิ “หงุดหงิดเป็นบ้าเลย!” เมื่อนึกถึงรอยยิ้มล้อเลียนของนัท ไนท์ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจนมันออกทางสีหน้าหมด “ไนท์...เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นทำหน้าตาหงุดหงิดตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว” “ก็ตอนที่จะขึ้นมาไนท์ดันเดินชนกับทอมน่ะสิ หงุดหงิดเป็นบ้าเลย ทำไมยิ่งเกลียดยิ่งเจอก็ไม่รู้!” “ใจเย็น ๆ สิ เดี๋ยวแก่เร็วนะไนท์” เกดพยายามปลอบให้ไนท์ใจเย็นลงด้วยรอยยิ้มของตัวเอง “ก็ไนท์เกลียดหนิ เกดก็รู้...” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ไนท์ก็มีสีหน้าที่เศร้าลง จนเกดต้องจับมือของเพื่อนเอาไว้เพื่อปลอบโยน “เกดรู้ แต่ไนท์อย่าเก็บมาคิดเลยนะ มันรกสมองเปล่า ๆ” “อือ แล้ววันนี้เกดจะไปนอนเล่นห้องไนท์ก่อนไหม เพราะวันนี้เกดดูเพลีย ๆ ด้วย ไปพักก่อนเถอะ ยังไม่ถึงเวลาทำงานนี่” “ไม่เป็นไรไนท์ เกดว่าจะไปเข้างานเลย จะได้เงินเพิ่มด้วย” ทำไมถึงห่วงแต่เรื่องเงินนะ! “งั้นไนท์ขอซื้อเวลาเกดได้ไหม ไปพักที่ห้องไนท์ก่อนเถอะนะ ไนท์เป็นห่วง” “เกดไม่เป็นไรจริง ๆ เกดไหว” แม้จะรู้สึกปวดหัว แต่เกดก็ยังส่งยิ้มให้ไนท์ เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าต้องเป็นห่วงมากไปกว่านี้ “ไหวตลอดนั่นแหละ” “เกดไหวจริง ๆ นะ” แม้จะไม่เชื่อคำพูดของคนตรงหน้า แต่ไนท์ก็ไม่สามารถโน้มน้าวใจของเกดได้ “โอเค ๆ ถึงไนท์จะพูดยังไง เกดก็ไม่ยอมฟังอยู่ดี งั้นดูแลตัวเองด้วยนะ ไนท์เป็นห่วง” “รับทราบค่ะ แล้วนี่ไนท์จะไปไหนต่อเหรอ” “ไนท์ว่าจะไปห้าง ไปซื้อของใช้สักหน่อย” “โอเค แล้วไนท์บอกใยไหมแล้วใช่ไหม” “บอกแล้ว ๆ” “งั้นไนท์ออกไปก่อนเลยนะ พอดีเกดจะเข้าห้องน้ำก่อน” “ให้ไนท์รอไหม” “ไม่ต้อง ๆ ไนท์ไปเถอะ เกดไม่ใช่เด็กแล้วนะ” “ก็ได้ งั้นไนท์ไปนะ” “อือ!” แม้จะรู้สึกเป็นห่วงเกด แต่เธอก็รู้ดีว่าเพื่อนไม่ชอบรับความช่วยเหลือจากเธอสักเท่าไร ตอนนี้ไนท์เลยได้แต่ส่งกำลังใจให้อยู่ห่าง ๆ เท่านั้น “เฮ้อ! ไปหาอะไรหวาน ๆ เย็น ๆ กินดีกว่าเรา” ห้างสรรพสินค้า “ได้กินอะไรเย็น ๆ ค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย” ไนท์เข้ามานั่งกินเค้กและน้ำผลไม้ปั่นที่ร้านประจำ เพราะเมื่อมีเรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ร้านนี้ก็จะช่วยเยียวยาให้เธอได้ทุกครั้ง เมื่อที่แห่งนี้คือคาเฟ่น้องหมาหลากหลายสายพันธุ์ บ๊อกๆ บ๊อกๆ “มากันแล้ววว” ไนท์เลิกสนใจขนมของตัวเอง เพราะเมื่อได้ยินเสียงร้องน่ารัก ๆ เธอก็เปลี่ยนไปหยิบขนมสำหรับน้องหมาที่ซื้อมาจากทางร้าน ให้เจ้าพวกเด็กน่ารักที่กำลังทยอยเดินออกมาทันที “อยากกินเหรอคะนิกกี้ โอเค ๆ แต่ขอมือก่อนนะ” ไนท์ส่งยิ้มให้เจ้าหมาพันธุ์คอร์กี้ ที่ทั้งน่ารักและขี้อ้อน จนตอนนี้ไนท์ยังไม่สามารถหุบยิ้มได้เลย เมื่อเท้าสั้น ๆ ของนิกกี้วางอยู่ที่มือของเธออย่างว่าง่าย “เก่งมากเลย นิกกี้น่ารักที่สุด เอาไปเลยคับ” ไนท์ยื่นขนมให้นิกกี้ทันทีที่น้องสามารถทำตามคำสั่งได้ “ใจเย็น ๆ นะ ไม่ต้องรุมพี่ก็ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า” ตอนนี้รอบตัวของไนท์ มีแต่น้องหมาน่ารัก ๆ เข้ามาหาและล้อมรอบตัวเธอเต็มไปหมด ซึ่งช่วงเวลานี้มันคือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของไนท์เลยก็ว่าได้ เพราะเมื่อเธอได้มาอยู่ที่นี่ เธอสามารถปลดปล่อยความเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ และยังไม่ต้องคิดเรื่องอะไรให้ปวดหัว เพราะถึงแม้น้องหมาพวกนี้จะไม่สามารถพูดปลอบใจเธอได้ แต่ความน่ารักของเจ้าพวกนี้ก็ทำให้ไนท์รู้สึกดีขึ้นทุกครั้งที่ได้มา “วันนี้ช่วยปลอบใจพี่เยอะ ๆ เลยนะ” ไนท์มองไปที่น้องหมาด้วยรอยยิ้มหวานปนเศร้า พร้อมกับให้ขนมน้องหมาทุกตัวที่เดินเข้ามาหาเธอ และในระหว่างที่ไนท์กำลังเล่นกับน้องหมาอยู่นั้น ทางด้านนัทก็กำลังหงุดหงิดกับมือปลาหมึกของผู้หญิงข้างกาย ที่เอาแต่เกาะเธอไม่เลิกจนน่ารำคาญ “นัทคะ กินข้าวเสร็จแล้ว พวกเราไปกินของหวานกันต่อได้ไหมคะ น้าาา” โอ๊ย รำคาญเว้ย! “ได้สิคับ ดีด้า อยากทำอะไร นัทจะตามใจทุกอย่างเลย” “นัทน่ารักที่สุดเลยค่ะ” ดีด้ากระโดดหอมแก้มนัทด้วยความดีใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าการทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนี้ทำให้นัทรู้สึกรำคาญแค่ไหน “งั้นเราเข้าร้านนั้นกันนะคะ เป็นคาเฟ่ขนม แถมยังมีน้องหมาน่ารัก ๆ ด้วย ดีด้าอยากให้น้องหมามารุมดีด้าเหมือนผู้หญิงคนนั้น เราเข้าร้านนี้กันเถอะนะคะ” นัทหันไปมองตามสายตาของดีด้า ก่อนจะพบกับไนท์ที่ตอนนี้กำลังเล่นกับน้องหมาอย่างสนุกสนาน แถมอีกฝ่ายยังยิ้มออกมาอย่างมีความสุข จนนัทเผลอยิ้มตาม “เวลายิ้ม...ก็น่ารักเหมือนกันแฮะ” “เมื่อกี้นัทพูดว่าอะไรนะคะ” “คือ...นัทพูดว่าก็น่ารักดีนะ แต่นัทไม่ค่อยชอบความวุ่นวายน่ะ เอาเป็นร้านอื่นได้ไหม” “ก็ได้ค่ะ แต่เดี๋ยวนัทรอดีด้าอยู่ตรงนี้แป๊ปหนึ่งนะคะ ดีด้าขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” “อือ” ในระหว่างที่นัทยืนรอดีด้าอยู่ใกล้ ๆ ร้านคาเฟ่ ก็ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะกดถ่ายรูปไนท์ที่กำลังยิ้มตอนที่เล่นกับน้องหมาพวกนั้นโดยไม่รู้ตัว แชะ! แชะ! แชะ! “น่ารัก... เฮ้ย! นี่เราเป็นอะไรของเราเนี่ย บ้าไปแล้วเหรอวะไอ้นัท” แม้จะรู้สึกตกใจในการกระทำของตัวเอง แต่นัทก็ไม่สามารถละสายตาไปจากรอยยิ้มนั้นได้ เพราะเมื่อเธอได้มองภาพตรงหน้า กลับทำให้รู้สึกผ่อนคลายจนไม่หลงเหลือความหงุดหงิด “แต่ก็น่ารักจริง ๆ แหละ” นัทมองไปที่ไนท์พร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะก้มมองรูปในโทรศัพท์ ที่เจ้าตัวเผลอกดถ่ายไปหลายรูป “นัทคะ ไปกันเถอะค่ะ” “ดีด้า วันนี้นัทมีธุระเข้ามาด่วนน่ะ คงไปต่อด้วยไม่ได้แล้ว ขอโทษด้วยนะ” “อะไรนะ! แต่นัทสัญญากับดีด้าแล้วนะคะ นัทจะมาทิ้งดีด้าไว้แบบนี้ไม่ได้นะ” “นัทขอโทษจริง ๆ เอาไว้วันหลัง นัทจะพาไปกินนะ วันนี้ดีด้ากลับไปก่อนนะคับ” “นี่นัทจะให้ดีด้ากลับเองด้วยเหรอคะ!” เฮ้อ! น่าเบื่อ “นัทไม่ได้ทิ้งนะ แต่นัทมีธุระจริง ๆ เข้าใจนัทนะคับ” “ตลอดเลยนะคะ มีธุระตลอดเลย” “ก็นัทมีธุระจริง ๆ นี่คับ งั้นเอางี้นะ ดีด้าไปช้อปต่อให้อารมณ์ดีขึ้น ดีไหม” นัทหยิบ Gift Vouchers ในกระเป๋าออกมา ซึ่งมันมีมูลค่าถึงห้าหมื่นบาท “นัทเห็นดีด้าเป็นคนยังไงคะ ดีด้าไม่ได้เห็นแก่เงินนะ” เมื่ออีกฝ่ายพูดแบบนั้น นัทจึงหยิบอีกหนึ่งหมื่นให้เพิ่ม “ถ้านัททำธุระเสร็จแล้ว โทรหาดีด้าด้วยนะคะ ดีด้าคิดถึง” หึ! ไม่เห็นแก่เงินเลยจริง ๆ “อือ” เมื่อดีด้าเดินออกไปแล้ว นัทก็ไปหาที่นั่งที่สามารถมองเห็นไนท์ได้ พร้อมกับนั่งมองอีกฝ่ายเงียบ ๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองยิ้มกว้างมากแค่ไหนในตอนนี้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more