THE FLIRT ป่วนใจนายเจ้าชู้

THE FLIRT : 08

@ ผับ

ฉันเดินขึ้นมาชั้นบนและตรงมายังห้องทำงานของพี่หนูดาอย่างถือวิสาสะ ก็ไม่เห็นมีใครห้ามฉันสักคน พี่หนูดาคงบอกไว้แล้วว่าวันนี้ฉันจะมาเร็วเพราะไม่มีคลาสบ่ายเลยกะว่าจะมาเคลียร์เอกสารเก่าที่พี่หนูดาทำค้างไว้ก่อน งานจะได้เสร็จวันต่อวันไม่ต้องมาไล่ทำย้อนหลังอีก

ผ่านไปสักพักใหญ่เอกสารบนโต๊ะก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ จนไม่มีกองเอกสารพวกนั้นหลงเหลืออยู่บนโต๊ะเลยสักฉบับ ฉันบิดร่างกายไปมาเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อย นั่งตั้งหลายชั่วโมง.. แล้วสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นรูปพี่หนูดากับรุ่นพี่ดินติดอยู่ที่ผนังห้อง

ฉันอดยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งคู่ไม่ได้ พี่หนูดานี่โชคดีชะมัดที่ได้มาเจอผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย และแสนดีขนาดนี้ เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ใครๆ ต่างก็พากันอิจฉา ไม่เห็นเหมือนกับ...เห้ย! คิดถึงเขาทำไมเนี่ย...แต่จะว่าไปวันนี้ฉันไม่เห็นเขาทั้งวันเลยนะ..แต่ก็ไม่แปลกหรอก ปกติเคยเห็นเขาซะที่ไหนละ ถ้าไม่จำเป็นเขาจะมาหาฉันทำไม

ฉันเก็บของลงกระเป๋าแล้วลุกออกจากห้องทำงานพี่หนูดาเดินมาจนถึงทางลงแต่ยังไม่ทันได้เลี้ยวลงบันไดลิฟต์ตรงหน้าฉันมันก็ถูกเปิดออกซะก่อน

ติ้งง//

และภาพที่เห็นคือผู้ชายคล้ายกับคนที่ฉันกำลังสงสัยว่าเขาหายไปไหนกับผู้หญิงที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใครกำลังกอดจูบกันนัวอยู่ข้างในก่อนจะผละออกจากกันเพราะประตูลิฟต์เปิดออก และทำให้ฉันเห็นหน้าผู้ชายจัดเจนยิ่งขึ้น เป็นเขาจริงๆ ด้วย....อยู่ๆ ลมก็ตีขึ้นมาจุกอยู่ที่อก..จนแทบหายใจไม่ออก แขนขาไม่มีแรง ชาไปหมดทั้งตัว ฉันช็อกเพราะไม่เคยเห็นภาพพวกนี้จะจะ คาตาแบบนี้ซินะ...คงไม่ใช่เพราะคนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นเขาหรอก...ใช่ไหม เขาเองก็ดูจะตกใจไม่น้อยเหมือนกันที่เห็นฉัน

“มิณ จะกลับแล้วเหรอ” ฉันสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยทักจากพี่หนูดาที่กำลังเดินขึ้นมากับรุ่นพี่ดิน ใช่...ฉันกำลังจะกลับแล้วเสือกมายืนอึ้งอะไรอยู่นี่วะ ฉันรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนหันไปพยักหน้าพร้อมกับโค้งน้อยๆ ให้พี่หนูดาและรุ่นพี่ดินก่อนจะเดินลงบันไดพาร่างกายที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงออกมาจากตรงนั้นทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเขาขึ้นไปทำอะไรกันข้างบน แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แล้วฉันเป็นอะไรวะเนี่ย..ไปเสือกอะไรกับเขา ไม่เจียมตัวเลยนะ...อีมิณ

Thayukorn Talk

ผมเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับคู่ขาที่เกาะแขนผมไม่ยอมปล่อยพลางเลี้ยวมองคนตัวเล็กที่รีบวิ่งลงบันไดไปจนสุดสายตา แล้วแกะมือคู่ขาคนที่เพิ่งทำให้ผมสบายตัวมาหมาดๆ อย่างไม่ไยดี

“กลับเองนะ ฉันไม่ว่างแล้ว” ผมบอกเธอแล้วเดินตรงมายังห้อง VIP ซึ่งเป็นที่สิงสถิตประจำของพวกผมโดยไม่สนใจคู่ขาคนนั้นแม่แต่น้อย แต่เธอรู้จักผมดีหลังจากที่ควงมาสักพักถ้าผมไม่สบอารมณ์แหละก็เธอจะรู้ทันทีว่าไม่ควรอยู่ใกล้ผม

ผมเปิดประตูเข้ามาแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างแรง ผมยอมรับว่าก็ตกใจที่พอลิฟต์เปิดออกแล้วเห็นเด็กนั่นยืนอยู่หน้าลิฟต์และเธอคงจะเห็นด้วยว่าพวกผมทำอะไรกัน..แต่ที่หงุดหงิดสุดคือหน้าเธอตอนเห็นผมกับผู้หญิงคนนั้น เป็นห่าอะไรวะ...ทำไมทำหน้าแบบนั้น เห็นแล้วเสียอารมณ์ชะมัด

“หน้ายังกะส้นตีน ไม่เด็ดไง” ไอ้ดินเอ่ยถามขึ้นพลางยกยิ้มขึ้นมุมปากอย่างกวนตีนหลังจากที่มันเดินตามผมมานั่งบนโซฟาตรงข้ามผม นั้นดิ..ผมแมร่ง เป็นเหี้ยไรวะ ทั้งที่คู่ขาผมคนเนี่ยเด็ดโคตรและผมก็รู้สึกดีมากด้วยแต่พอมาเจอยัยตัวเล็กนั่น อารมณ์ผมก็เปลี่ยนไปเฉย

“เสือก”

“โอ๊ะ..ไอ้สัส! ตกใจหมด มึงมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย” ผมด่าไอ้ดินก่อนจะหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นไอ้ธามนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาอีกตัว ไอ้ห่านี่มาตั้งแต่เมื่อไรวะเห็นแต่ไอ้ดินเดินเข้ามาคนเดียวส่วนหนูดาสงสัยไปเคลียร์งาน แต่ไอ้ธามมันเข้ามาตอนไหน...หรือมันนั่งอยู่ก่อนแล้ววะ

“สาบานว่าไม่เห็น อาการหนักนะมึงเนี่ย” ไอ้ธามมันเงยหน้าจากหนังสือขึ้นเลิกคิ้วถามผมอย่างแปลกใจ ผมเองก็แปลกใจเหมือนกัน..แต่ผมไม่เห็นมันจริงๆ นะ ไอ้ห่านี่ล่องหนได้ชัวร์

“โว๊ะ..มึงมีเสื้อคลุมของแฮรี่ใช่ป่ะ เอามาให้กูยืมบางดิ เผื่อจะแอบย่องเข้าห้องสาวๆ คิ คิ” ผมหันไปบอกมันพลางทำท่าทางให้ตื่นเต้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็รู้แหละว่าแม่งไม่มีหรอกแต่พยายามลบภาพเด็กนั่นออกไปจากหัวเลยเอาเรื่องไร้สาระเข้ามาแทน แล้วฝ่ามือไอ้เหี้ยธามก็ฟาดลงมาที่หัวผมอย่างจัง

ผัวะ///

“กลบเกลื่อน”

“ไอ้ห่า ด่าอย่างเดียวก็ได้ ตบทำเหี้ยไร มือหนักฉิบหาย” ผมพูดขึ้นพลางลูกหัวตัวเอง ตบกูดีจัง...แม่ง เห็นกูไม่ตอบโต้เข้าหน่อย เอาใหญ่ๆ อย่าให้ถึงทีกูนะมึง

“มึงทำแบบเนี้ย ไม่กลัวซายะจับได้งะ” ไอ้ดินพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“เด็กในสังกัดกู ไว้ใจได้ทุกคน แล้วกูก็ไม่ได้ควงไปไหน ไม่มีใครเห็นหรอก”

ความจริงก็กลัวแหละ...แต่ความอยากมันมากกว่า ทำไงได้วะและผมก็มั่นใจว่าเด็กผมไม่ปากโป้งแน่เพราะคนเนี่ยไม่ใช่เด็กในมหาลัย ไม่ได้ควงไปไหนนอกจากพามาที่นี่แล้วก็ขึ้นไปชั้นเจ็ดทันทีไม่เคยแวะมาห้องนี้ด้วยซ้ำ ผมกำชับเธอไว้อย่างดีแล้ว

“แต่มิณเห็น” ไอ้ห่าดินเสือกพูดย้ำขึ้นมาอีก กูอุตส่าห์ไม่คิด..

“แล้วไง กูกับเด็กนั่นไม่ได้เป็นไรกันสักหน่อย ทำไมกูต้องสน จะเอากับใคร ก็เรื่องของกูไหม กูแค่จ้างเธอมาหลอกซายะ ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตกูซะหน่อย” ผมพูดในสิ่งที่มันควรจะเป็น ความจริงมันต้องเป็นอย่างที่ผมพูดนั่นแหละถูกแล้ว จะอะไรกับเด็กนั่นนักหนา ก็บอกแล้วว่าแค่จ้างมา ยังจะเสือกดึงมาให้กูรู้สึกผิดอยู่ได้

“หรา~ ~” มันสองตัวประสานกันลากเสียงยาวเย้ยหยันผม ไอ้ห่า..อยากโดดถีบหน้าจริงๆ

“เออ จะมาจับเสืออย่างกูเหยื่อต้องเด็ดกว่านี้เปล่าวะ แบบเนี่ย...ไม่อยู่ในสายตากูหรอก แต่ถ้าเด็กมันยอมก็ไม่แน่นะ เอาเล่นๆ ก็ไม่ได้เสียหายอะไร” ผมลอยหน้าลอยตาพูดเกทับพวกมัน ระดับผมหาตัวจับยากยิ่งกว่าอะไร มีเหรอจะแพ้ทางยัยเด็กนั่น แต่เสียงหนูดาทำให้ผมชะงักและหันมองไปที่ประตูทันที ไอ้เหี้ยดินปิดประตูไม่สนิท...เวรเอ๊ย!

“อ้าว มิณ ลืมมือถือใช่ปะ พี่เห็นวางอยู่บนโต๊ะ”