“น้องเล็ก!!” หลินยี่หานที่วิ่งตามชินอ๋องเข้ามา อย่างรีบร้อน เมื่อพบว่าน้องสาวของตนไม่เป็นอะไร ก็พลันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“มีอะไรหรือเจ้าคะพี่ใหญ่?” หลินซูเหยาเอ่ยถามพี่ชาย ที่กำลังยืนหอบอยู่ในขณะนี้
“เมื่อครู่พี่เห็นไอสีดำออกมาจากกระโจมเจ้า พี่ก็วิ่งตามหลังชินอ๋องเข้ามาเลย เมื่อเห็นว่าเจ้าปลอดภัย พี่ก็โล่งใจ” หลินยี่หานพูดพลางเดินเข้าไปกอดน้องสาว หลินซูเหยาเองก็กอดพี่ชายตอบเช่นกัน
หานเจิ้นหยางคิ้วขมวดเข้าหากัน ด้วยความสงสัย หากพี่ชายของนางบอกว่าวิ่งตามเขาเข้ามาติด ๆ แต่ที่ตัวเขารู้สึก เขาได้เข้ามาในนี้นานพอสมควรแล้วนะ แต่เมื่อนึกถึงบุคคลทั้งสอง ที่โผล่มาช่วยหญิงสาวที่กอดกับพี่ชายอยู่ ก็เลิกสงสัย
“น้องเล็กเจ้าเพิ่งฟื้นหิวหรือไม่??” หลินยี่หานเอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง
“เอ่อ..นิดหน่อยเจ้าค่ะ” หลินซูเหยาใจจริงออกจะไม่รู้สึกหิวเลยก็ตาม แต่เมื่อเห็นสายตา รวมไปถึงน้ำเสียงที่แสดงออก
