....
- Yüzleşmeyi beceremediğimiz korkular sınırlarımızı belirler Verda. Her korkutucu olayda geri çekilmeye, sinmeye devam edersek; yaşam, olduğu anda sıkışır kalır. Yaşadığımızı anlamadan bir de bakmışız ki ölüp gitmişiz. Oysa yavaş yavaş ölmenin adıdır yaşamak. Her ölüm, her korku, her kayıp, her savruluş bize yaşadığımızı anlatan muazzam detaylardır. Hayatta yapayalnız kalmış bir kadın olarak korkuyorsun anlıyorum. Bilinmezlik en kötü kralı bile ürkütür.
Ailen kalabalık değildi belki de, hiçbir çocuk öylesine bir yalnızlığı hak etmez ama sen yine de sevgi dolu bir evde büyümüşsün. Ben 18 kişinin yaşadığı evde sevilmeden büyüdüm. Garip değil mi? Öyle şaşkın bakıyorsun ki...
Eminim bu adam bana bunları neden anlatıyor diye geçiriyorsun içinden. Aslında sana söyleyebileceğim tek bir ş
