Yıllardır hayatına kimseyi almayan, aile kavramını yaşadığı acı tecrübeyle silip atmış olan Tufan, kolları arasında uyuyan kızı sanki daha fazlası mümkün olabilirmiş gibi sarıp sarmalamak, kendini onun her hücresine katmak, her hücresini onunla doldurmak istiyordu. Aralık ayının soğuk rüzgarları tarihi binanın pencerelerine ıslık çalarak meydan okuyor, toplanan kara bulutlar ise geceyi daha da karartmak üzere yarışıyordu. Dışarda mevsimin normali yaşanırken, içeride birbirine dolanmış bu iki bedenin içindeki baharlara inat kasvetli bir gece yaşanıyordu.
Tufan göğsüne dayalı başı öpüp Verda'yı uyuduğu huzursuz uykudan uyandırmaya çalıştı.
- Gül güzeli, hadi uyan. Bir şeyler yemelisin. Çocuklara sofrayı kurmuşlar.
- Hava kararmış, çok mu geç oldu?
- Saat 8.00. Uyan da bir şeyler yiyelim.
