"Bekleyiş... nedensiz, sonuçsuz bir bekleyiş. Her an bir şey olmasını bekliyorum ama ne kadardır burdayım, kaç güneşi batırdım, kaç ay doğdu bilmiyorum. Ne zamandır üzerimde bir kısmı kanlı bir bornozla oturuyorum bilmiyorum. Neresi burası? Duvarda neden bu kadar çok fotoğraf var? Görüşüm neden bulanık? Ahhh bir de başımdaki dayanılmaz ağrı tabi. Acaba Tufan yokluğuma bir anlam yükleyebildi mi? Belki de korkup kaçtığımı düşünmüş, vazgeçmiştir benden. Peki ya Suna? Ulaşamayınca merak edip evime gelmiş midir? Dışardaki bu gürültü neden bu kadar tanıdık? Ah hayır yine gözlerim kapanıyor..."
Verda'nın kapısının açık olduğunu farkettiğinde içini kaplayan endişeyi tarif edemiyordu Tufan. Dairenin kapısını omzuyla itekleyip aralıktan içeri süzüldü. Girişte yerde ıslak bir baş havlusu vardı. Çizm
