รู้อยู่ว่ารัก

ตอนที่ 2 กินข้าวบ้านแฟน

ตอนที่ 2

กินข้าวบ้านแฟน

สวนสาธารณะที่เก่าของเราทั้งสอง ยังเป็นสถานที่เดิมที่ยูรินเลือกที่จะมาออกกำลังกายในบ่อยครั้ง หากเวลามีมากชายหนุ่มก็จะพาเข้าไปในกรมทหาร เพราะมีความเป็นส่วนตัวมากกว่าที่นี่ ตอนนี้แม่สาวอ้วนของเขาสวยวันสวยคืน คนรักและหวงแฟนอย่างวิทยาย่อมไม่อยากให้ใครมาหมายมองเป็นแน่

เช่นเดียวกับวันนี้ก่อนที่จะมาถึงสวนสาธารณะ วิทยาบ่นแม่สาวอวบเสียหลายรอบที่ใส่กระโปรงสั้น ถึงขาจะไม่เรียวสวยเป็นนางแบบ หุ่นจะไม่ดีเท่ากับดาราหน้าหนังสือ แต่ทั้งตัวของแม่สาวอวบ..วิทยาจะเป็นคนเดียวเท่านั้นที่ได้มองและครอบครอง

“อ้วน! ถ้าอ้วนใส่กระโปรงตัวนี้อีกล่ะก็ แฟนจะจับไปสับ ๆ ให้เละเลย!!” วิทยาพูดขึ้นอีกครั้งขณะวิ่งคู่กันไปตามทาง บ่นไปแล้วถึงสองรอบ พอคิดขึ้นมาใหม่เขาก็ไม่วายที่จะบ่นอีก

“สับกระโปรงใช่ไหม!”คนช่างแกล้งเอ่ยพูด เดี๋ยวนี้วิทยาไม่เคยได้รับสิทธิ์ให้แกล้งแม่สาวอวบอีกแล้ว เธอเสียมากกว่าที่จะแกล้งเอาแต่ใจให้เขาตามใจเธอเสมอ

“สับอ้วนนั่นแหละ!!”คนพูดค้อนใส่ตาเขียว

“กล้าสับเราเหรอ!!”

“จะสับด้วยปากเนี่ย! จะสับทั้งตัวเลย เอาไหม!!!” เขาพูดออกไปด้วยอารมณ์ แต่คนฟังกลับเขินหน้าแดงเสียอย่างนั้น

จะไม่ให้ยูรินเขินได้อย่างไร ตลอดหลายปีที่คบกันมาเป็นแฟน ความสัมพันธ์ของเธอทั้งสองไม่เคยเกินเลยไปถึงขั้นบนเตียง ทั้งที่เพื่อนหลายคนที่อายุเท่ากันมีลูกกันไปเสียแล้ว อย่างทรงเวทที่เจอกันในบางโอกาสก็ยังเปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น มิหนำซ้ำยังเอามาพูดว่า ‘เรื่องบนเตียงก็มีผลกับชีวิตคู่นะเว้ย แล้วกูก็คิดว่ากูโสด กูก็ควรเลือกได้ปะล่ะ ผู้หญิงเลือกได้ กูก็เลือกได้’

ย้อนมามองที่ตัวเอง ความสัมพันธ์ไม่คืบหน้าไปไหน แต่ความผูกพันของคนทั้งคู่มากกว่าสิบปีนับจากความเป็นเพื่อน การอยู่ด้วยกันแต่ละวันจึงเหมือนเพื่อนคู่คิดและมิตรคู่ใจ เหมือนสิ่งที่ขาดกันไม่ได้ในทุกวันเวลา

“ไม่รู้แหละ ถ้าอ้วนใส่อีกครั้งล่ะก็ เราโกรธนะอ้วน!” เสียงของวิทยาทำให้คนที่วิ่งแบบใจลอยได้สติ เธอเบี่ยงสายตาไปด้านข้างพร้อมกับความขัดเขิน ใบหน้าร้อนผ่าวไปทั้งหน้า “ได้ยินที่พูดไหมอ้วน อย่าดื้อนะ!”

“ได้ยินแล้วค่ะ หวงจัง!” ยูรินวิ่งนำหน้าเพราะยังเขิน แต่คนขายาวก็วิ่งตามมาดักหน้าไว้จนได้

วิทยาวิ่งตัดหน้าก่อนจะวิ่งถอยหลังหันหน้ามองเธอ สายตาจับจ้องคนที่ก้มหน้าวิ่งใบหน้าแดงก่ำ ใบหน้าที่บอกว่าไม่ใช่ความเหนื่อย แต่มันมีความเขินที่ปะปนอยู่ในนั้น ตอนนี้สวนสาธารณะเริ่มที่จะเปิดไฟแล้ว มันเย็นมากแล้วที่หลายคนเริ่มที่จะกลับบ้าน แต่คนทำงานหนักและเรียนหนักยังวิ่งจีบกันไม่เลิก

“เย็นนี้ไปกินข้าวบ้านพ่อสามีนะ โอ๊ย!” มืออวบของยูริบทุบเข้าที่กลางอกคนวิ่งถอยหลัง แต่กระนั้นเขาก็ทำเพียงสำออยเจ็บออดอ้อน “รุนแรงจัง ไม่รักเราเหรออ้วน”

“ไม่ต้องพูดดีเลย เดี๋ยวใครมาได้ยิน ไปฟ้องพี่ยูนิต โดยด่าหูชาแน่!!” ยูรินเอาพี่ชายมาอ้าง ทั้งที่พี่ชายบ่นอะไรเธอไม่ได้สักอย่าง

“ใครจะมาเห็น” วิทยาลากเสียงยาวออดอ้อน เขาเองก็หวั่นไม่น้อย คนที่น่ากลัวกว่าท่านผู้ว่าฯก็ลูกชายคนโตของท่านผู้ว่าฯนี่เอง หวงน้องสาวมาก! “ไปนะ ไปกินข้าวที่บ้านเรา พ่อบ่นว่าทำไมยูไม่ไปกินข้าวที่บ้านบ้าง ไปนะ!!”

“ก็ได้ แต่พ่อจะไม่ว่าเราเรื่องมากใช่ไหม เราไม่กินเนื้อสัตว์มื้อเย็นอ่า วันอื่นไหม!”

“เดี๋ยวพี่พากินหญ้า โอ๊ย!!” คนยียวนโดนทุบเข้าอีกรอบ คราวนี้วิทยาไม่วิ่งต่อแต่รวบมือของยูรินเอาไว้แนบอก

“เจ็บเหรอ ขอโทษ! ก็วิทกวนประสาททำไมเล่า!!” ยูรินเห็นชายหนุ่มหยุดวิ่งก็คิดว่าได้ทำให้เขาโกรธจากความเจ็บเสียแล้ว เธอวางมือที่ถูกจับรวบบนอกเพราะคิดว่าตัวเองทำให้เจ็บตรงนี้

“เราไม่เจ็บหรอก ถ้าอ้วนทุบ...แต่อ้วนรัก!” คนพูดไม่เพียงหยอดคำหวาน เพราะเขายังจับรั้งมือนั้นไว้และก้มหน้าเข้ามาใกล้ ทำอย่างไรเขาจะเก็บเงินได้มากพอที่จะขอเธอมานอนกอดในทุกคืนได้ การมีแฟนเป็นลูกสาวท่านผู้ว่าฯไม่ง่ายเลยจริง ๆ

“ทำปากดี เมื่อกี้ยังกวนอยู่เลย” คนเขินเมินหน้าหนี แต่ชายตัวสูงก็ยังยื่นหน้าตามไปพร้อมรอยยิ้ม

“กวนแต่รักนะ รักนะถึงกวนไง” คนพูดยังไม่วายหยอดคำหวานตามประสา

“พอแล้ว เราไม่ใช่ขนมครกนะ หยอดอยู่ได้” ยูรินพยายามดึงมือออก แต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่อเขาไม่ยอมที่จะปล่อยมัน

“ถ้าขนมครกใหญ่ขนาดนี้ใครจะไปกินไหว โอ๊ย! อ้วน! โอ๊ย!” คราวนี้แม่สาวอวบรัวสองมือแบบไม่ยั้ง เธอปล่อยให้แฟนหนุ่มมีโอกาสแซวเรื่องร่างกายอีกจนได้

ชายหญิงที่เปลี่ยนความสัมพันธ์จากเพื่อนมาเป็นแฟนได้หกปีแล้ววิ่งหยอกล้อกันไปบนพื้นที่สวนสาธารณะพักใหญ่ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินทางกลับบ้านท่านนายพลเพื่อทานอาหาร

“วันนี้ได้เบิร์นไขมันออกไป กินได้!” ยูรินหันมายิ้มให้กับชายที่กำลังจะทำหน้าที่ขับรถ

ทั้งสองกำลังจะเดินทางไปยังบ้านของวิทยาเพื่อทานอาหารมื้อเย็น คนห่วงและหวงแฟนได้โทรไปบอกพี่สาวแล้วว่าเตรียมอาหารอะไรไว้ให้แฟนของเขาบ้าง เรื่องไหนจะเป็นอย่างไรก็ช่าง แต่เรื่องที่แม่สาวอวบของเขาต้องการสำคัญเสมอ

“ก่อนกินข้าวอ้วนก็ไปอาบน้ำที่บ้านเรานะ จะได้ไม่เหนียวตัว” วิทยาพูดพร้อมกับยิ้มหวาน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพาแฟนไปอาบน้ำที่บ้าน มันเพียงแค่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และมันก็อยู่ในขอบเขตและไม่เคยล่วงเกินกันและกัน

“แต่เราไม่ได้เอาเสื้อผ้ามานะ” คนถูกถามหันไปตอบ หากย้อนไปถึงครั้งแรกที่เธอไปอาบน้ำที่บ้านวิทยา เธอกับเขาหลบฝนจนตัวเปียก บ้านของชายหนุ่มใกล้กว่าจึงเลือกที่จะไปที่นั่น และเธอก็ได้อาบน้ำเปลี่ยนใส่ชุดบอลที่ไม่รู้ว่าวิทยาซื้อไซซ์ใหญ่เอาไว้เพราะอะไร

“ใส่เสื้อผ้าเราก็ได้” ชายหนุ่มพูดตามความจริง เพราะตอนนี้เธอไม่ได้ตัวใหญ่มากไปกว่าเขาเลย เมื่อปีก่อนที่วิ่งแล้วขาพลิก เขายังสามารถที่จะอุ้มเธอได้ เสื้อผ้าทั้งตัวก็ถูกปรับไซซ์จนใส่เสื้อเขาได้ทุกตัว

“เสื้อสีดำตัวก่อนยังไม่ได้คืนเลย จะให้ใส่ไปอีกแล้วเหรอ”

“ใส่ไปทั้งตู้เลยก็ได้ ถ้าอ้วนอยากใส่” คนพูดพูดอย่างไม่ใส่ใจแต่เขาจริงใจในทุกคำพูด เขาขับรถออกไปตามถนนช้า ๆ ตามเส้นทางไปบ้านตนเอง

“จะให้ใส่แต่เสื้อเหรอ”

“อยากใส่อย่างอื่นด้วยปะล่ะ! กางเกงในด้วยก็ได้ ฮ่า ๆ” คนพูดหัวเราะเสียงดัง

“บ้า! ใครจะไปใส่ของนายเล่า!!”

แม่สาวอวบยิ้มเขินพูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงออกปากด่าเขาออกไปก็เท่านั้น ความจริงแล้วเธออยากจะให้วิทยาพูดถึงเรื่องแต่งงาน หรือความสัมพันธ์ที่ควรจะคืบหน้าไปมากกว่านี้ แต่ไม่ว่าเธอจะเอ่ยพูดเข้าใกล้เรื่องแต่งงาน ความสัมพันธ์ชายหญิง หรืออะไรที่พอจะทำให้รู้ว่าเธอพร้อมที่จะเป็นของเขา วิทยาก็จะกวนประสาทจนไม่เป็นอันรู้เรื่องอยู่ดี

“เราโทรบอกที่บ้านก่อนนะ เดี๋ยวโดนบ่น”

วิทยาเพียงพยักหน้า เขารู้ดีว่าคนที่จะบ่นคือใคร แน่นอนว่ามันไม่ใช่พ่อกับแม่ของเธอ ตลอดระยะเวลาหกปีที่ความสัมพันธ์พัฒนาไปเป็นขั้นแฟน พ่อกับแม่ของยูรินให้อิสระจนเขาต้องเกรงใจ ผิดกับพี่ชายคนโตของบ้านที่ค่อนไปทางไม่ชอบหน้าจนกลายเป็นกีดกัน

(“ทำไมยูยังไม่กลับบ้าน อาทิตย์บอกว่ายูมีนัด”) เสียงจากปลายสายที่ดังรอดออกมาเป็นประโยคแรกเมื่อรับสาย และมันก็ทำให้วิทยาได้ยินอย่างชัดเจน เพราะยูรินมักชอบเปิดสปิกเกอร์โฟน

คนฟังอย่างวิทยาที่กำลังขับรถแอบหดหู่ใจเล็กน้อย เมื่อพี่ชายของแฟนพยายามจะหาชายคนใหม่ให้กับแม่สาวอวบ เขาจะเก็บเงินได้ทันขอเธอแต่งงาน หรือความใกล้ชิดที่เขาเรียนด้วยกันจะพรากเธอไปจากเขาก่อนก็ไม่รู้

“ก็ตามนั้นแหละค่ะพี่ยูนิต แล้วก็จะกลับดึกด้วย วันนี้ยูจะไปกินข้าวเย็นที่บ้านวิท”

(“ไหนบอกไม่กินข้าวเย็นไง แล้วจะไปกินข้าวบ้านมันทำไม!”) คำว่ามันลอยเด่นเข้ามาในหู แต่วิทยาก็ชินเสียแล้ว ถึงต่อหน้าจะไม่ใช้คำว่ามัน แต่ลับหลังเมื่อพี่ชายคุยกับน้องสาว เขาก็ถูกย่ำยีเสมอ (“พี่นะอุตส่าห์เตรียมน้ำแตงโมเอาไว้ให้ แล้วก็ยังซื้อสลัดมาให้อีก”)

“บ้านผมก็มีสลัดครับ” วิทยาพูดแทรก“แล้วก็มีไข่ขาวต้ม น้ำมะเขือเทศ ไม่อ้วนครับ”

ยูรินส่ายหัวเล็ก ๆ พร้อมกับตีขาของคนรักเบา ๆ เธอเองก็อ่อนใจกับพี่ชายที่ไม่ยอมรับในตัวของวิทยาเสียที

(“ไม่ต้องมาพูดดีเลย ยังไงก็จะไม่ยอมเว้ย!!”)

“ไม่ยอมยังไงครับ น้องสาวพี่เลือกผม ผมเป็นแฟนน้องสาวพี่นะครับ ไม่ใช่แฟนกับพี่ยูนิต”

(“ไอ้วิท!!!”)

(“คุณพ่อขา คุณพ่อพูดจาไม่เพราะเลย”)

เสียงใสของ ‘เยหลี’ หลานสาวคนเก่งแทรกมาตามเสียงปลายสาย ลูกสาวคนเดียวของยูนิตที่ดึงความสนใจไปได้มาก จากที่เคยตามติดความเป็นไปของชีวิตยูรินก็น้อยลงเพราะลูกสาว

(“พ่อขอโทษค่ะ พ่อจะไม่พูดแล้ว เราไปทานข้าวกันดีกว่านะคะ”)

เสียงปลายสายถูกตัดไปแบบไม่ต้องคาดเดา ตอนนี้คุณพ่อยูนิตคงกำลังง้อลูกสาวอยู่แน่ โชคดีของวิทยาแบบสองเท่าคือเยหลีลูกสาวของยูนิตสนิทกับวิทยามาก มันทำให้เขามีคะแนนนำหน้าในการเอาชนะพี่ชายไปได้หลายกอง

“เมื่อไหร่พี่ของอ้วนจะเลิกเกลียดเรา จะหกปีแล้วนะ” วิทยาพูดขึ้นเสียงอ่อน ทั้งที่รู้สาเหตุมากมายจากคำบอกเล่าของพี่สะใภ้ แต่มันก็ยังเอาชนะใจไม่ได้อยู่ดี

“เอาน่าวิท อย่างที่แฟนพี่ยูนิตบอกนั่นแหละ พี่ยูนิตมักเห็นตอนที่วิทแกล้งเรา เขาก็เลยปักใจเชื่อว่าวิทไม่ดี”

“ดีนะได้เยหลีมาเป็นพวก ไม่งั้นเวลาไปกินข้าวบ้านอ้วนต้องถูกรังแกแน่” คนพูดเอ่ยออดอ้อนอีกจนได้ จนตอนนี้ก็ลืมเรื่องที่มิลลิเข้ามาวุ่นวายให้ปวดหัวไปจนหมด เหลือเพียงแม่สาวอวบที่เขารักคนเดียว

“พูดอย่างกับตัวเองตัวเล็ก ตัวใหญ่กว่าพี่ยูนิตอีก”

“จะให้เราไปต่อยกับพี่ยูนิตหรือไง บ้าเปล่า!!” วิทยาร้องว่า

“บ้าสิ!!”

“ต่อยพี่เขา เขาก็ไม่ยกน้องสาวให้พอดี” คนทะเล้นหันมาหยอดคำหวานอีกจนได้ อยู่ด้วยกันก็มีเท่านี้จริง ๆ แกล้งกัน หยอกกัน ง้อกัน ทุกอย่างคือสิ่งที่วิทยาต้องการ

ทั้งสองคุยหยอกล้อน่ารักตามประสา ความรู้สึกที่อยู่ด้วยกันมากล้นเกินคำว่าแฟนไปแล้ว เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันที่วิทยาคงยอมไม่ได้หากมันขาดหาย คนทั้งสองต่างรู้ตื้นลึกหนาบางของกันและกัน ทั้งพื้นฐานนิสัยด้านลบ เรื่องราวดี ๆ นิสัยใจคอของกันและกัน ความสัมพันธ์จึงพัฒนาไปได้ด้วยดีเสมอ

เมื่อถึงบ้านของวิทยาก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีเหมือนทุกครั้ง วิทยาจัดแจงหาเสื้อผ้าให้กับแม่สาวอ้วน แยกกันอาบน้ำโดยยูรินไปอาบน้ำที่ห้องวาดรักษ์เหมือนทุกครั้ง

“อ้วน อาบน้ำช้าจัง พ่อกลับมาแล้วนะ” วิทยารีบอาบน้ำก่อนที่จะกลับเข้ามาที่ห้องพี่สาว ได้ยินเสียงแม่สาวอ้วนยังอยู่ในห้องน้ำจึงล้มตัวนอนบนที่นอนอย่างสบายใจ ในทุกครั้งที่ยูรินมาที่นี่เขาก็จะทำแบบนี้เสมอ

“เราไม่ได้อาบช้า! แต่วิทแหละอาบเร็ว! เรายังอาบไม่ถึงสิบนาทีเลย” เสียงตอบรับจากคนที่อยู่ในห้องน้ำ เสียงที่ทำให้รู้ว่าแม่สาวอวบยังอยู่ท่ามกลางสายน้ำที่เย็นฉ่ำ

“อ้วน อาทิตย์หน้าที่ทำงานเราจัดไปเที่ยว อ้วนไปกับเรานะ”

“ที่ไหนเหรอ”

“ทะเล ไปนะ” วิทยายังพยายามรบเร้า ปีก่อนยูรินไม่ยอมไปเพราะติดเรียน แต่ปีนี้วิทยาเช็กแล้วว่าเธอสามารถที่จะไปได้ เขาอยากให้แฟนไปด้วยจะได้บอกกับทุกคนว่าเธอคือแฟนของเขา และประกาศให้คนที่พยายามจะเข้ามาเป็นส่วนเกินออกไปด้วย

“ทะเลเหรอ น่าไปจัง แต่วิทจะโอเคที่พาเราไปเหรอ”

“ทำไมจะไม่โอเค อ้วนเป็นแฟนเรานะ” คราวนี้คนนอนอารมณ์ดีเปลี่ยนเป็นนั่ง เขาได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำนิ่งไป อีกไม่นานแม่สาวอวบแฟนของเขาก็จะออกมาจากห้องน้ำแล้ว

“ก็แค่ถาม ไม่เห็นต้องทำเสียงโกรธ ไปก็ไป..พ่อกับแม่ก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” ยูรินพูดพร้อมกับรอยยิ้ม เธอแต่งตัวในห้องน้ำก่อนที่จะออกไป แม้เธอจะรู้สึกว่าวิทยาให้เกียรติ์ แต่ก็ไม่เคยทำตัวให้ใครมาพูดเอาได้ ที่ต้องนุ่งผ้าเช็ดตัวต่อหน้าผู้ชาย

ครั้งแรกที่เข้ามาพี่วาดรักษ์ต่อว่าวิทยาเสียยกใหญ่ กว่ายูรินจะอธิบายว่าตนเองแต่งตัวเรียบร้อยในห้องน้ำ ทุกอย่างไม่มีเรื่องเสียหาย

‘แต่มีปัญหาที่พี่ชายอ้วนไง’ วิทอยากจะพูดออกไป

“ปีนี้เราจะบอกกับทุกคนเลยว่าเรามีแฟนแล้ว ใครก็อย่ามายุ่งกับเรา เราจะเก็บขาอ่อนไว้ให้อ้วนดูคนเดียว” วิทยาพูดเย้าหยอกเมื่อยูรินเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินตรงเข้ามาหาแฟนหนุ่มก่อนจะยื่นผ้าผืนหนึ่งให้

เป็นการกระทำปกติเมื่อวิทยาจะเข้ามาในห้องนี้หลังจากที่ยูรินอาบน้ำแล้ว ครั้งแรกบอกว่าอยากทำเหมือนซีรีส์เกาหลีเช็ดผมให้แฟน จนผ่านมาไม่รู้กี่ปีเขาก็ยังอยากที่จะทำเหมือนเดิม

“คุณพ่อกลับมาแล้วไม่ต้องเช็ดแห้งก็ได้มั้ง เดี๋ยวพ่อรอ!” ยูรินเอ่ยพูด เธอนั่งลงขอบเตียงขณะที่ชายหนุ่มนั่งเช็ดผมให้เธอด้านหลัง

“พ่อก็อาบน้ำเหมือนกัน ให้พ่อรอลูกสะใภ้จะเป็นไรไป!”

“ไม่มาขอ แต่พูดเก่ง!” ยูรินต่อว่า คนที่นั่งเช็ดผมดำยาวก็แอบยิ้ม เขารอเอาไว้เซอร์ไพร์สเธอเสียมากกว่า รอให้ถึงวันที่พร้อมแล้วจะพูดบอกเธอทีเดียว อย่างไรเธอก็จะเป็นนางเอกในใจของเขาคนเดียวเท่านั้น

“ไม่ได้เก่งแต่พูดครับ เก่งทุกอย่าง คุณแฟน” วิทยาไม่พูดเปล่า เขาฉวยโอกาสหอมแก้มใสที่หอมฟุ้งหลังการอาบน้ำ

แม่สาวตัวอวบได้แต่ยิ้มเขิน เธอรู้ว่าวิทยาไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้ แต่ทุกครั้งที่ถูกหอมก็เขินทุกครั้งไป