“ฟ้า...”
“ขอเวลาหน่อยนะคะ”
“เมื่อไหร่ล่ะปลายฟ้า ฉันรอเธอมานานแล้ว ฉันไม่อยากรอแล้ว ไม่อยากเสียเวลาไปอีกแล้ว”
“จริงๆ ครั้งนี้ฟ้าตั้งใจจะบอกพี่ปราบ ว่าฟ้าไม่คิดจะเข้ามาในชีวิตพี่ปราบอีก เพราะฟ้าไม่อยากทำผิดต่อน้อง แต่สิ่งที่พี่ปราบพูด ฟ้ายอมรับว่ามันก็ถูก และฟ้าเองก็ยัง...”
“ให้เวลาฟ้าอีกหน่อยนะคะ ให้เวลามันพิสูจน์อีกหน่อย ว่าระหว่างเรามันถูกแล้วหรือเปล่า”
ป้องปราบได้แต่นั่งจมอยู่กับคำพูดของปลายฟ้าอย่างทำอะไรไม่ได้ หลังจากเธอพูดจบ เธอก็ขอให้เขาไปส่งที่บ้านทันที และเขาทำอะไรไม่ได้นอกจากไปส่งเธออย่างที่ต้องการ
ถ้าถามเขาจริงๆ เขาบอกเลยว่าไม่อยากรอแล้ว ตอนแรกเขาตั้งใจจะดูแลเธอ ต้องการรับผิดชอบชีวิตเธอก็จริง แต่วันเวลาที่มันผ่านไป มันไม่ใช่แค่ความอยากรับผิดชอบ แต่มันเป็นความรู้สึกที่โหยหา คิดถึง และไม่อยากเสียเธอไปอีก ความรู้สึกพวกนี้เขารู้ได้ไม่ยากว่ามันคือความรัก
ความรักที่ไม่คิดว่าจะเ
