ปลายฟ้าอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งกับเกื้อกูล แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและอยากจะรีบกลับบ้านก็คงไม่พ้นป้องปราบ ที่เขาไม่ได้กลับบ้านหลังจากออกจากร้านอาหาร เพราะว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ห้างเดียวกับเธอ แล้วก็ทำเป็นบังเอิญเดินมาเจอกันอีกเหมือนเดิม
ตอนแรกที่ร้านอาหารเธอก็คิดว่าบังเอิญอยู่หรอก แต่ตอนนี้เธอรู้ว่ามันไม่ใช่ เธอคิดว่าเขาตั้งใจมากกว่า แต่เธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าเขาใช้วิธีไหนถึงทำให้เหมือนกับบังเอิญจริงๆ แบบนี้
และที่สำคัญ ไม่ว่าเธอกับเกื้อกูลจะเดินไปร้านไหน สักพักก็จะเจอป้องปราบที่ร้านนั้นด้วย แต่ที่ทำให้เธออึดอัดก็คงเป็นสายตาของเขาที่เธอสัมผัสได้ว่ากำลังจ้องมองเธออยู่นั่นเอง
“ฟ้าว่าระหว่างสองอันนี้อันไหนดีกว่ากันครับ” เกื้อกูลถือกระเป๋าสองใบมาให้ปลายฟ้าดูก่อนจะถามขึ้น
“อืม ถ้าเพื่อนพี่เป็นคนหวานๆ ฟ้าว่าใบนี้ค่ะ แต่ถ้าเพื่อนพี่ไม่ได้หวานมากก็ใบนี้” เธอก็หันไปมองกระเป๋าในมือเกื้อก
