บอสร้อนสอนรัก

โทรศัพท์กรีดร้องเสียงดังเตือนให้รู้ว่ามีสายเรียกเข้า   อยู่ตรงหน้าประชาสัมพันธ์สาวสวยของธีรธาดากรุ๊ป โรงแรม   ชื่อดังแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองหลวง “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง” “สวัสดีค่ะโรงแรมธีรธาดาค่ะ” “สวัสดีค่ะ ดิฉันโทรจากโรงพยาบาล...........นะคะ พอดีว่าทางเราพบเบอร์โทรศัพท์เบอร์นี้จากมือถือของคนไข้       ซึ่งระบุชื่อไว้ว่าเป็นเบอร์ของคุณอรนภาน่ะค่ะ แต่พอโทรมาแล้วถูกระบบตอบรับอัตโนมัติตอบกลับมาว่าเป็นเบอร์ของโรงแรม    ไม่ทราบว่าคุณคนที่ชื่ออรนภาเธอทำงานที่นี่ไหมคะ” “เอ่อ ดิฉันเองค่ะ ชื่ออรนภาค่ะ” “โอ...” เสียงจากต้นสายที่บอกถึงความโล่งใจ      เป็นอย่างมากดังมา “ดีใจจริงๆ เลยค่ะ แต่เอ่อ...คุณทำใจดีๆ นะคะ     แล้วฟังสิ่งที่ดิฉันพูด” “ค่ะ” “คืออย่างนี้นะคะ ดิฉันโทรจากโรงพยาบาล...อย่างที่บอก คุณอินทุอรค่ะ ไม่ทราบว่าเธอเป็นญาติ หรือเป็นคนรู้จักของคุณไหมคะ” “ค่ะ”  คนที่ฟังอยู่ตอบรับกลับไปด้วยน้ำเสียงที่บอกให้รู้ว่า เวลานี้เธอเองก็ใจคอไม่สู้ดีนัก จากนั้นเงียบแล้วรอฟังคู่สนทนาต่อ ว่าทางนั้นกำลังจะบอกเรื่องอะไรกับเธอกันแน่ แล้วมันเกี่ยวอะไรยังไงกับพี่สาวของเธอ จะว่าอินทุอรป่วยจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลก็ไม่น่าจะใช่ ตอนเธอออกมาทำงานเมื่อเช้าอินทุอรยังคงแข็งแรงดี “เธอประสบอุบัติเหตุค่ะ ตอนนี้ยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน   นะคะ” เสียงคู่สนทนายังคงรายงาน แต่สาวน้อยที่รับโทรศัพท์กลับหูอื้อ ฟังแทบไม่รู้เรื่อง “พี่อร!” “คุณคะ คุณ คุณยังฟังดิฉันอยู่หรือเปล่าคะ” “อะ เอ่อ ค่ะ ฟะ ฟังอยู่ค่ะ” จากนั้นเสียงปลายสายยังคงรายงานมาด้วยการ    แจ้งชื่อ และที่ตั้งของโรงพยาบาลให้สาวน้อยทราบก่อนวางสาย “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า น้องอ้อนเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ หน้าซีดจังเลย” พี่ประชาสัมพันธ์อีกคนของโรงแรมเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นว่าสาวน้อยที่เป็นนักศึกษาฝึกงานใบหน้าซีดเผือด “พี่อรค่ะ” แต่คนถูกถามตอบกลับมาราวละเมอ “พี่อร อ่อ พี่สาวที่อ้อนพูดถึงบ่อยๆ น่ะเหรอ มีอะไร    เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” “เจ้าหน้าที่ที่โรงพยาบาลโทรมาบอกว่าพี่อร     ประสบอุบัติเหตุค่ะ ตอนนี้ยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน พี่ตุ๊กคะ อ้อน    มีความจำเป็นจะต้องขอไปโรงพยาบาลค่ะ ฝากบอกพี่ชัยให้อ้อนได้ไหมคะ” “อื้อ โอเค ไปเถอะไม่ต้องห่วงทางนี้นะ เดี๋ยวพี่บอกพี่ชัยให้เอง” “ค่ะ พี่ตุ๊ก อ้อนขอบคุณพี่ตุ๊กมากๆ เลยนะคะ” “จ้า รีบไป ไปแท็กซี่นะอ้อน มีค่ารถหรือเปล่า” “มีค่ะพี่ตุ๊ก ขอบคุณค่ะ” สาวน้อยเดินออกมาเรียกรถหน้าโรงแรมให้พาเธอตรงไปยังโรงพยาบาลที่เจ้าหน้าที่แจ้งไว้เมื่อครู่ และทันทีที่มาถึงสาวน้อยก็รีบเดินจนแทบจะกลายเป็นวิ่งเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาลแห่งนั้นทันที “สวัสดีค่ะ มีอะไรให้รับใช้คะ” เสียงหวานๆ จากเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์สาวสวยของโรงพยาบาลถามมาอย่างรู้หน้าที่ของตัวเอง พร้อมยิ้มรับด้วยรอยยิ้มพร้อมให้บริการ สาวน้อยยิ้มรับทั้งๆ ที่ภายในใจนั้นยิ้มไม่ออกเลย เธอแสนเป็นกังวลด้วยความเป็นห่วงพี่สาว “ไม่ทราบว่าคนไข้ที่ประสบอุบัติเหตุ ชื่ออินทุอรน่ะค่ะ อยู่ทางไหนเหรอคะ” อรนภายืนมองเจ้าหน้าที่ตรวจเช็กรายละเอียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ให้อยู่ด้วยใจจดใจจ่อ ไม่นานเธอก็ได้คำตอบ “อยู่อุบัติเหตุฉุกเฉินค่ะ เดินไปทางนี้เลี้ยวซ้าย       ซอยแรก เดินตรงเข้าไปเรื่อยๆ คุณก็จะเจอเลยค่ะ” “ขอบคุณค่ะ แล้วเอ่อ ไม่ทราบว่ามีใครรับเป็นเจ้าของไข้หรือเปล่าคะ” อรนภายืนมองคนเป็นประชาสัมพันธ์ตรวจเช็กข้อมูลให้อีกครั้ง และเธอก็ได้คำตอบว่าเจ้าของไข้ชื่ออะไร “คุณไทม์ไทย ธีรธาดา ค่ะ” เสียงหวานๆ ของประชาสัมพันธ์สาวสวยตอบกลับมา แต่คนฟังกลับยืนอ้าปากค้างทำตาปริบๆ “อะ อะไรนะคะ เอ่อ เมื่อกี้คุณว่าเจ้าของไข้ชื่ออะไรคะ” “คุณไทม์ไทย ธีรธาดาค่ะ ดิฉันเห็นลงชื่อในเอกสารไว้แบบนั้นนะคะ”  เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์คนสวยอธิบายเพิ่มเติมด้วยรอยยิ้ม “ค่ะ” คนฟังพยักหน้ารับด้วยสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่นัก “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ” “เปล่าค่ะ ไม่มี”  ใครจะกล้ามี ก็ชื่อไทม์ไทย ธีรธาดา นี่มัน...บอสของโรงแรมที่เธอกำลังฝึกงานอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้ พี่สาวของเธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า สาวน้อยคิดพลางเดินไปยังห้องอุบัติเหตุฉุกเฉิน       ทั้งเป็นห่วงพี่สาว ทั้งกังวลเรื่องชื่อเสียงเรียงนามของคนเป็นเจ้าของไข้ “อย่าเป็นอะไรมากเลยนะคะพี่อร” สาวน้อยภาวนา เธอมีกันอยู่แค่สองคนพี่น้องเท่านั้น หากอินทุอรเป็นอะไรไปขึ้นมาจริงๆ เธอจะอยู่ยังไง เร่งรีบเดินไปคิดไป ใจลอยไป จนเกิดชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง “อุ๊ย ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ” อรนภาเอ่ยขอโทษคนที่เธอเดินชนโดยไม่ได้มองหน้าเขาคนนั้นเลยด้วยซ้ำ ก่อนเดินด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเข้าไปนั่งที่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ไทม์ไทยหันมองตามผู้หญิงในชุดนักศึกษาที่เดินมาชนเขา เจ้าหล่อนเอ่ยขอโทษแล้วก็เดินเลยไปเลย เออนะ มารยาทโคตรดี ชนปุ๊บขอโทษค่ะ      แล้วเลยไปเสียฉิบ ไม่สนใจมองเลยนะว่าเขาจะโอเคไหม