ปกป้องสอนรัก

ตอนที่ 1 โสด @กรุงเทพฯ ณ บริษัทเครื่องประดับรายใหญ่ติดอันดับต้นๆของประเทศ มีพี่น้องสองคนช่วยกันบริหารงาน คนพี่ชื่อธันวา มีตำแหน่งงานเป็นถึงประธานบริษัท ส่วนคนน้องเขาชื่อปกป้องมีตำแหน่งเป็นรองประธาน บริษัทแห่งนี้ตั้งอยู่ที่กรุงเทพฯเมืองหลวงของประเทศไทย แต่ยังมีบริษัทลูกอีกหนึ่งแห่งตั้งอยู่ที่ภูเก็ต ซึ่งตอนนี้ที่นั่นกำลังเกิดปัญหาและต้องได้รับการแก้ไขให้เร็วที่สุด "ไอ้ป้อง...เมื่อไหร่นายจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนสักทีวะ" ธันวาเดินเข้ามาในห้องทำงานของน้องชาย ได้เดินสวนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่พนักงานของบริษัท "ทำไมครับ" ปกป้องเลิกคิ้วสูงถามพี่ชาย เนื่องจากว่าเขายังมองไม่เห็นถึงความสำคัญในเรื่องนี้ "จะได้มีลูกเป็นของตัวเองบ้างไง" ธันวามีลูกสาววัยสามขวบอยู่หนึ่งคน ตอนนี้น้องพลอยติดคุณอาปกป้องหนักมาก ซึ่งปกป้องเองก็มักจะแวะเวียนไปหาหลานสาวอยู่เป็นประจำ "ยังไม่ถูกใจใครเลยครับ" "สาวๆของนายออกจะเยอะแยะก็เลือกมาสักคนนึงสิ" "ก็ยังไม่ถูกใจใครเป็นพิเศษอยู่ดีครับ" "เฮ่อ...แล้วแต่นายเลย อาทิตย์หน้าพี่จะส่งนายไปดูงานที่ภูเก็ตนะ" เดินเข้ามาในห้องของน้องชายก็เพื่อจะมาบอกเรื่องนี้แหละ "อ้าว...ทำไมต้องเป็นผม หน้าที่นี้มันหน้าที่พี่ไม่ใช่เหรอครับ" ปกป้องย้อนถาม เนื่องจากว่าเขาไม่อยากไป เพราะงานนี้ไม่ได้ไปแค่วันสองวันเหมือนทุกครั้ง แต่อาจจะต้องไปอยู่เป็นเดือน หรือจนกว่าจะแก้ไขปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ให้เสร็จก่อน "เขมท้อง น้องพลอยก็ต้องการคนดูแล พี่คงไปไม่ได้ ส่งนายไปแทนแล้วกัน" ตอนนี้ภรรยาของธันวาซึ่งเธอมีตำแหน่งเป็นเลขาให้กับสามีของเธอด้วย ถ้าธันวาไม่อยู่ งานทั้งหมดก็จะต้องตกเป็นของเธอ ธันวาไม่อยากให้ภรรยาของเขาทำงานหนักมากจนเกินไป กลัวว่าจะมีผลกระทบกับเด็กในท้อง เขาจึงเดินเข้ามาขอให้น้องชายไปทำงานที่ภูเก็ตแทน "เป็นท่านประธาน คิดว่าจะทำยังไงกับผมก็ได้อย่างนั้นเหรอครับ" ปกป้องไม่ได้ติดปัญหาอะไรเพียงแต่เขาแค่ต้องการเรียกร้องอย่างอื่นเพิ่มก็เท่านั้น "แล้วได้มั้ยล่ะ" คนเป็นพี่เอ่ยถาม มองหน้าน้องชายนิ่งๆ ถ้ามันไม่ยอมคงต้องบังคับ "ที่นั่นมีอะไรน่าสนใจบ้างล่ะ" "บ้านพักฟรีหนึ่งหลัง มีคนขับรถให้ด้วย ส่วนเรื่องกินหาเอาเอง" ให้ได้เท่านี้! "เพิ่มอาหารด้วยไม่ได้เหรอครับ" ปกป้องยังคงต่อรอง "ที่นั่นร้านอาหารเยอะแยะ ช่วยเหลือตัวเองหน่อยเถอะ โตจนหมาเลียไข่..." "หยุด! หยุดเลยนะ ห้ามพูดต่อ ไปก็ไป ค่าเดินทางกับค่าอาหารผมเบิกเงินบริษัทนะ" "อือ..." สุดท้ายคนเป็นพี่ก็ต้องยอมในที่สุด ปกป้องมีเงินเดือนและค่าตำแหน่งรวมกันถึงหกหลักซึ่งถือว่าไม่น้อยเลย ถ้าเป็นคนธรรมดาคงกินใช้เหลือเฟือ แต่สำหรับปกป้องไม่เคยพอ เพราะเขามักจะหมดเงินไปกับสาวๆและการกินเที่ยวตามประสาชายโสด... @เยอรมัน/เบอร์ลิน บ้านที่อยู่อาศัยขนาดกำลังดีในเมืองหลวงของประเทศเยอรมัน มีคนไทยครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น เปิดธุรกิจร้านอาหารไทย รายได้งาม ตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นั่นนานถึงสิบปีเต็ม "เอยลูก..." "คะแม่" "เมื่อไหร่เอยจะมีแฟนสักทีล่ะลูก" "ถามแบบนี้อีกแล้วนะคะ" "อีกไม่กี่ปี เอยจะสามสิบแล้วนะลูก" คุณแม่เป็นห่วง มีลูกสาวคนเดียวกลัวว่าถ้าพวกท่านแก่ตัวไป ลูกสาวคนนี้ของพวกท่านจะไม่มีคนดูแล "เนื้อคู่เอยคงยังไม่เกิดมั้งคะแม่" คำถามยอดฮิตที่เธอมักจะถูกถามจากคนรอบข้าง ซึ่งเธอก็มักจะตอบทุกคนแบบนี้เสมอ เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร เธอถึงได้ครองความโสดมายาวนานขนาดนี้ "ไม่ถูกใจใครเลยเหรอลูก หรือว่าลูกแม่ไม่ชอบผู้ชาย" "ไม่ค่ะ เอยชอบผู้ชายค่ะ" แต่ผู้ชายวัยใกล้เคียงกับเธอก็ดันมีครอบครัวกันไปหมดแล้ว นับวันยิ่งหายากขึ้นทุกวัน ขวัญเอยเป็นคนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอเกิดและโตที่เมืองไทย แต่ได้เดินทางตามคุณพ่อกับคุณแม่มาอยู่ที่นี่ตอนอายุสิบแปดปี และได้มาเรียนต่อที่นี่จนจบปริญญาตรี ตอนเรียนเธอไม่ยอมมีแฟน ในใจอยากเรียนให้จบก่อน แต่หลังจากเธอเรียนจบแล้ว ผู้ชายโสดก็ดันหายากเหลือเกิน นานมากแล้วเธอเคยคบกับผู้ชายที่นี่คนหนึ่งเป็นเวลาสั้นๆ ในขณะที่ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาคนนั้นกำลังไปได้สวย จนถึงขั้นเกือบจะมีอะไรกัน พอเขาคนนั้นรู้ว่าเธอยังคงเวอร์จิ้นอยู่ ผู้ชายคนนั้นก็เลือกที่จะปฏิเสธเธอทันที วันนั้นจึงทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลง ต่อมาอีกไม่นานเธอก็ได้เจอเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้อยู่บ่อยๆ หลังจากนั้นเธอก็โสดมาตลอด จนถึงตอนนี้อายุของเธอก็ยี่สิบแปดปีเต็มแล้ว "แม่ลูกคุยอะไรกันอยู่เหรอ น่าสนุกเชียว" คุณพ่อเดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาภายในบ้านข้างๆกับคุณแม่ "เปล่าค่ะ ฉันแค่ถามลูกว่าเมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาสักทีอายุก็ไม่น้อยแล้ว" "นั่นสิ" คุณพ่อเองก็เห็นด้วยกับคุณแม่เช่นกัน "คุณพ่อก็อีกคน...คุณพ่อคุณแม่คะ เอยอยากกลับไปเที่ยวที่เมืองไทยค่ะ" เธอว่าจะขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่หลายวันแล้ว วันปกติจะยุ่งๆ หนึ่งอาทิตย์ร้านปิดหนึ่งวัน วันนี้จึงมีโอกาสได้นั่งคุยกัน "ก็ไปสิลูก" "จริงเหรอคะ" "อยากไปก็ไป พ่อฝากไปเยี่ยมคุณปู่กับคุณย่าด้วยได้มั้ยล่ะ" "ได้สิคะ แล้วที่ร้านล่ะคะ" "ลูกน้องมีตั้งหลายคน ไม่เป็นไรหรอกไปเถอะ" "ถ้างั้นเอยจองเที่ยวบินเลยนะคะ" "ขอเวลาพ่อเตรียมของฝากสักสองวันได้มั้ยลูก" "ได้ค่ะ" ขวัญเอยยิ้มดีใจ เธอเป็นคนไทย เกิดและโตที่โน่น เธอหวังว่าสักวันเธอจะได้กลับไปอยู่ที่บ้านเกิดของเธอ @สนามบิน "คุณหนูขวัญเอย ทางนี้ครับ" ลุงคนขับรถคนเก่าคนแก่ที่บ้านคุณย่าขับรถมารับเธอที่สนามบิน "สวัสดีค่ะลุง สบายดีนะคะ" ขวัญเอยยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างอ่อนน้อม ถึงแม้ว่าลุงแกจะเป็นแค่คนขับรถก็ตาม "สวัสดีครับ ก็เรื่อยๆครับ ลุงจอดรถทางโน้นครับ คุณท่านให้ลุงมารับ" "ค่ะ" ไม่นานมากนักรถที่ขับไปรับเธอก็ขับเข้ามาจอดภายในบ้านหลังใหญ่ เป็นบ้านปูนสองชั้น พื้นที่ด้านนอกกว้างขวาง เนื่องจากคุณปู่กับคุณย่าชอบปลูกต้นไม้ดอกไม้ สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆบริเวณบ้านยังคงเหมือนเดิม ที่ผิดตาไปก็เห็นว่าน่าจะเป็นต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเท่านั้น "คุณปู่คุณย่าสวัสดีค่ะ" ขวัญเอยเดินเข้าไปด้านในบ้านด้วยรอยยิ้ม เธอยกมือไหว้สวัสดีทักทายพวกท่านอย่างอ่อนน้อม ซึ่งคุณปู่กับคุณย่าก็ดูเหมือนว่าพวกท่านน่าจะนั่งรอต้อนรับหลานสาวอยู่เช่นกัน "สวัสดีลูก มาๆนั่งลงข้างย่าก่อน" "คิดถึงคุณปู่กับคุณย่าจังเลยค่ะ" ขวัญเอยหย่อนสะโพกนั่งลงตรงกลาง แล้วกอดคุณปู่ที กอดคุณย่าที ด้วยความคิดถึง "พ่อกับแม่เราเป็นยังไงบ้าง สบายดีมั้ย" "สบายดีค่ะ คุณพ่อคุณแม่ซื้อของฝากฝากเอยมาให้คุณปู่กับคุณย่าเต็มเลยค่ะ" "ไหนๆมีอะไรบ้าง" ขวัญเอยรีบเปิดกระเป๋าใบใหญ่ที่ลากเข้ามาด้วย เปิดออกแล้วหยิบของฝากส่งให้พวกท่านทั้งสอง "นี่ค่ะ มีทั้งของบำรุงร่างกาย มีทั้งเสื้อผ้าสวยๆชอบมั้ยคะ" "ชอบลูกชอบ ว่าแต่หนูมาคนเดียวเหรอลูก" ทั้งสองท่านมองไปทางประตูทางเข้าก็ไม่เห็นมีใครเดินตามเข้ามาด้วยจึงเอ่ยถามขึ้น "ค่ะ มาคนเดียว ทำไมเหรอคะ" ขวัญเอยมีสีหน้างุนงง เธอไม่เข้าใจว่าคุณปู่กับคุณย่ากำลังมองหาใครและกำลังพูดถึงใคร "ยังไม่มีแฟนอีกเหรอลูก ปู่กับย่าอยากเห็นหลานเขย อยากอุ้มเหลนตัวเล็กๆด้วย" อีกและ ถามแบบนี้อีกแล้ว...เฮ่อ "ยังไม่มีเลยค่ะ สงสัยเนื้อคู่เอยจะยังไม่เกิดมั้งคะ" อาจจะตายไปแล้วก็ได้! สงสัยชาตินี้เธอคงต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ แต่ไม่เป็นไร เพราะเธอสวยและรวยมาก ความรู้ก็มี ที่จริงผู้ชายก็ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต ถึงในใจของเธอนั้นอยากจะลองมีความรักจริงๆสักครั้งก็ตาม หากอนาคตข้างหน้าจะผิดหวังเธอก็ไม่คิดเสียใจ "แล้วนี่คุณลุงไม่อยู่บ้านเหรอคะ" "ไปทำงานเย็นๆโน่นแหละถึงจะกลับ" "อ๋อค่ะ คุณลุงสบายดีมั้ยคะ" "สบายดีลูก ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก เป็นห่วงก็แต่หนูนั่นแหละ จะสามสิบแล้วระวังจะขึ้นคานเอานะลูก" จะสามสิบแล้ว...จะสามสิบแล้ว...คำพูดพวกนี้มันดังก้องอยู่ในหัวของเธอมาตลอด "คุณย่าน่ะ..." คุณย่าพูดแบบนี้ ขวัญเอยพูดต่อไม่เป็นเลย "เอ้าๆ ย่าล้อเล่น หิวมั้ยไปหาอะไรกินกันดีกว่า" "หิวพอดีเลยค่ะ" "ไปลูกย่ารู้ว่าหนูจะมา ย่าสั่งแม่ครัวทำอาหารไว้รอเยอะแยะเลย" "ขอบคุณคุณย่านะคะ เอยไม่ได้มาที่นี่นานหลายปี เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะคะเนี่ย" "อยากออกไปเที่ยวก็ไปได้นะลูก เดี๋ยวย่าให้คนขับรถขับไปให้" "คุณย่าของเอยใจดี้ใจดีที่สุดเลยค่ะ" คุณปู่เป็นคนไม่ค่อยพูดท่านได้แต่ฟังคุณย่ากับคุณหลานคุยกัน แต่ท่านก็เดินตามมานั่งทานข้าวกับหลานสาวด้วย