"Aslan Abi, Feraye Abla bizim eşyaları toplasa sende çocuklardan biriyle eve göndersen olur mu?" dedi gülmesini durdurmaya çalışırken.
"Olur aslanım, bende o iş."
"Sağ olasın," elimi tuttu ve kapının önüne getirilen arabasına bindik.
"Kerem," dedim meraklı bir sesle. Direksiyonu kavramış, evden uzaklaştırıyordu bizi.
"Güzelim..." dedi dönüp bana bakarken.
"Nereye gidiyoruz?" dedim viteste duran eline uzanıp.
"Nereye gidelim?" dedi elinde olan elime uzanıp öperken.
"Bilmem, eve mi gitsek?" dedim. Şu an sırf konuşmak için konuşuyordum.
"Bana fark etmez."
"Ama bir dakika," dedim koltukta yan oturarak. "Sen bana geleceğini neden söylemedin?" Elini bırakıp koluna sağlamından bir tane geçirdim. Sanki çok komik bir şey yapmışım gibi kahkaha attı.
“Gülmesene!” dedim bir kere daha vurur
