"İlk araba kaçırdığımız günü hatırlıyor musun?" dedi gülmeye ve beni güldürmeye başlarken.
"İnanır mısın, Taksim Meydanı'na giden o yola ne zaman girsem aklıma geliyor." dedim gülerken.
Kerem daha 18 yaşında bile değilken babamlardan habersiz korumalardaki arabalardan birini alıp trafiğe girmiştik. Kırmızı ışıkta durana kadar her şey güzeldi ama Kerem arabayı tekrar kaldıramayıp birden gaza yüklenince bir iki saniyede oldukça kargaşanın olduğu trafiği kilitleyip bir de arabayı orada bırakıp eve kaçmıştık. Babam önce korumalara sonra da bize sağlamından bir konuşma yapmıştı. Uzun bir süre de arabalara yaklaşamamıştık.
Güzeldi küçüklük anılarımız. Bakış açımı değiştirdikten sonra daha da güzelleşti. Her anını doya doya yaşadığımız günlerle doluydu mazi. Aklıma düştükçe mutlu olduğum anı
