KÜLLERLE YAZILAN AŞK 𓆩❤︎𓆪 (+21)

👉🏻 Hatırlanan Gece

Nefesim düzensizdi. Gözlerim açıktı ama bakışlarım sabit değildi. “Ben buradayım,” dedim. Arem cevap vermedi, sadece izledi. Başımı tuttum. “Bir şey hatırlıyorum.” Yavaşça yanına yaklaştı. “Zorlama,” dedi. “Hayır, bu sefer durmayacağım,” dedim. Gözlerimi kapattım ve parçalar gelmeye başladı. Bir kapı, aynı kapı. Koşan ayak sesleri. Karanlık. Bir ses: “Gitmen lazım!”

Gözlerimi açtım, nefesim hızlandı. “Burada biri vardı.” Arem hâlâ bakışlarını benden ayırmıyordu. “Kim?” Başımı salladım. “Yüzünü göremiyorum.” Bir adım attım, odanın içine girdim. Ellerimi duvara koydum. Bir an daha geldi. Bir adam, bu sefer netti. “Onu gördüm,” fısıldadım. Arem dikkat kesildi. “Bugün gelen adam mı?” Ortam kısa süreliğine sessizleşti. Çenesi gerildi. “Emin misin?” Gözlerimi kapattım, tekrar açtım. “Evet. O buradaydı.” Sertleşti. “Ve seninle konuşuyordu.” Başımı salladım. “Hayırrr benimle konuşuyordu.”

Bu cümle her şeyi değiştirdi. Bir adım yaklaştı. “Ne dedi?” Zorlandım ama sustum. “Kaçmamı söyledi.” Ortam kısa süreliğine sessizleşti. Hemen sordu: “Neden?” “Çünkü tehlikedeydim,” dedim. Sesi düştü. “Kimden?” Gözlerimi ona çevirdim. “Senden,” dedim. Sessizlik çöktü. Kıpırdamadı. “Benden seni saklamaya çalışıyordu,” dedim. Sert bir nefes verdi. “Yalan.” “Hayır, hissettim,” dedim ve bir adım geri çekildim. “Ben senden korkuyordum.”

Gözlerini kapattı, kısa bir an. Sonra açtı. “Devam et.” Tekrar gözlerimi kapattım, bir parça daha geldi: bağırış, bir ses… Arem’in sesi: “Onu bırak!” Aniden irkildim. “Sen de oradaydın.” Başını eğdi. “Evet.” Nefesimi tuttum. “Ve kavga ediyordunuz.” Ortam kısa süreliğine sessizleşti. “Ben ortadaydım. Ve korkuyordum,” dedim.

Bir adım yaklaştı ama dokunmadı. “Sonra ne oldu?” Başımı salladım. “Orası yok. Orası boş! Hatırlayamıyorum!” Sakin kaldı. “Hatırlayacaksın.” Bağırmadım ama sesi kırıldı. “Ya hatırlamak istemiyorsam?” Duraksadı. “İstemesen de gelecek.” Gözlerimi sildim. “Ben o adamı tanıyorum.” Başını kaldırdı. “Ve o da beni tanıyor. Bu tesadüf değil.” Net konuştu: “Değil.” Yavaşça sordum: “Peki ne?” Gözlerini bana sabitledi. “Başlangıç.”

Kalbim hızlandı. “Benim mi yoksa senin mi?” Cevap verdi: “Bizim.” Sessizlik çöktü. Bu kelime her şeyden ağırdı. Derin bir nefes aldım. “Ben artık kaçmayacağım. Kim olduğunu öğreneceğim.” Bir adım attım. “Senin de.” Yüzü değişmedi ama gözleri ilk kez yumuşadı. “Geç kaldın,” dedi. Hafifçe başımı salladım. “Hayır. Yeni başlıyorum.”