FROLIC'S POV
Hindi pa rin ako makapaniwala hanggang ngayon na kami na ni Adarina.
Hindi talaga.
Kanina pa ako balikwas nang balikwas sa higaan ko. Hindi kasi ako makatulog. Parang gusto ko nang hatakin ang oras para umaga na at para makita at makasama ko na naman siya ulit.
Hay. Thank you, Lord, sabi ko.
Hindi talaga ako makapaniwala. Hindi pa rin. Parang kailan lang kasi ay hindi kami okay, nagbabangayan. Tapos nagkasundo. Tapos kami na?! Ewan.
Pero natural ba sa isang lalaki na tulad ko ang makaramdam ng ganito?
Kinikilig kasi ako!
Natural lang ba ‘yon?
Baka naman bakla ako?
Hindi naman siguro kasi sa babae ako nagkakagusto pero bakit ganito ang pakiramdam ko? Kinikilig talaga ako.
Natural ba talaga ito?
Baka hindi, ah?
Nagtaluk
