"...
Ben sensizliği yalnızlık sanmıştım her keresinde.
Yalnızlık bende bensizlikti oysa;
ya da bende birçok ben
Ben sensizliği yalnızlık sanmıştım her keresinde
sensiz kalmamak için sendim o vakitler;
seni uyuyordum sürekli,
seni içiyordum çay diye
cennet diye seni düşlüyordum
ki sen yeşil çıplak bir yeşildin gözümde
Yalnızlık karanlığı çocukluğumuzda kalmış
bir çocuktur;
içimizin içinde oturup ihtiyarlığımızı yaşar.
Gözleri gözlerin görmediğidir dünden beri,
elleri ellerin
gelecekte yazmadığı.
Yalnızlıksa saatleri, günleri
ve haftaları örten
bir başka zamandır.
İnsanlardan oluşmuş acı bir dumandır
yalnızlık;
yamandır.
Yalnızlık kendini her gün yıkıp her gün kuran
çok eski bir handır.
Hanlar ki yorgun yolcuların çaldığı
yitik bir sazdır.
Yalnızlık tutkularda gezer
