Dostoyevski; İnsancıklar adlı kitabında şöyle bir cümle kurar ;"çok tuhaftı, ağlayamadım, ama ruhum paramparça olmuştu..."
İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının, kendisi bir yıkıntıyken dayanak olma çabasının en yorucu hali bu olsa gerekti...
Narin, avukatın ofisinden çıktığında, sahildeki banka kadar zorla yürümüş ve Kız Kulesine bakarken, kendine çizmeye çalıştığı yolun görünmez bir silgi tarafından sürekli silindiğini düşünmüştü. Her şey olması gerektiği gibi ilerliyor ama Narin bir türlü varmak istediği yere varamıyordu.
20 gün önce bir rüyadan adeta bir kâbusa uyanmıştı. Kendini kullanlılmış hissediyordu. Oldukça da yıpranmış. Uykusuzluktan ve yerli yersiz ağlamaktan gözlerinin altı çökmüş, Mehmet'e mutlu görünmeye çalışırken paramparça olan duygularının canına bat
