Hellaina’s POV
Wala na akong konsepto ng oras, hindi ko na alam kung umaga, gabi o kung ilang araw na akong nakakulong sa madilim na storage room na ito. Ang tiyan ko, nag aalburoto na sa gutom. Natuyo na ang lalamunan ko sa kakaiyak. Wala na akong mailuha pa. Wala na ring boses na mailabas. Pagod na pagod na akong masaktan. Gusto ko na lang kutusan ang aking sarili para matapos na, at magigising ako sa katotohanan na hindi ko deserves ang pagpapahirap nilang ito sa akin.
Ang amoy ng aking katawan suka, pawis, dugo sa sugat sa tuhod ko na, humalo na sa hangin ng alikabok at amag sa buong paligid. Malagkit ang balat ko, mahapdi ang aking singit sa sobrang pawis at pagkakaupo sa sementong malamig. Para na akong nilumot na basahan na tinapon sa sulok ng mundong parang kinalimutan ng Diyos.
