Emir, bahçede öylece daldığı düşüncelerle gece boyu uyumamış. Kızarık bir gözle güneşe merhaba demişti. Yutkundu genç adam.. Geçmişe gitti ..
Bahar’ın kızarık gözlerine baktı.. üstünde taşıdığı gelinlik, göz yaşı ile ıslanmıştı..
“Seni sevmiyorum, sevmeyeceğim de. Bu evlilik bir zorlama ile oldu. Bizim evliliğimiz sadece, kağıt üstünde kalacak. Andım olsun ki, ölene kadar bile sürse bu evlilik. Asla seninle gerçek bir ilişkimiz olmayacak. Ve andım olsun ki, seni asla sevmeyeceğim”
Elini sıktı, gözünün önünde o görüntüyü başını sallayarak silmek istedi. Yumdu gözlerini. Kendisini artık tanıyamıyordu, merhameti yok olmuş, günden güne kendisini kaybediyordu. Oysa, ailesine rağmen kalbi hep iyiliğe adamıştı. Taki o iflasa kadar. Babasının, iflası Emir’i de, acımasız bir adam haline çevirmiş
