Emir, sabaha kadar yatağında üstünde oturmuştu.. gözüne bir damla uyku girmemiş sabaha kadar Bahar’ın söylediği şarkının sözlerinde kaybolmuştu..
Bu can senin,
Ser sebil ettin,
Al derim, al derim,
Al derim.
Sahiden, Bahar’ı yok etmişti.. Böyle devam ederse de, daha da yok edecekti.. Düşünceler içinde boğuşurken kapının çalması ile kendisine geldi.. uykusuzdu Emir, ama bu ilk uykusuz kalışı da değildi. Toparlanıp kendine geldi Kapıyı açtığında Bahar’ın zümrüt güzeli gözleri ile göz göze geldi.. Sahiden, çok güzeldi gözleri.. Sadece gözleri değil, kendisi de çok güzeldi.
“Günaydın” dedi ince ve narin bir sesle
Emir, toparladı hemen kendisini “Günaydın” diye cevap verdi.
“Uyandığını düşünerek kapıyı açTım, umarım uyandırmadın” Bahar’ın bu çekingen hallerine bakar .Toplarladı hızla
