Tahimik ang buong opisina nang maiwang mag-isa si Sebastian Castillo sa swivel chair niya.
Nakatitig siya sa laptop, pero hindi naman gumagalaw ang cursor.
Ang mga mata niya — malalim, parang may hinahanap.
Pero ang totoo, alam naman niyang kung ano ang gumugulo sa isip niya.
Her.
‘Yung paraan ng pagkakahawak ni Althea sa folder kanina.
‘Yung “Good morning, Sir” na halatang pinilit maging casual.
At ‘yung sandaling nagtagpo ulit ang mga mata nila —
guilty, awkward, pero may init na pareho nilang ayaw pangalanan.
He groaned softly, rubbing the back of his neck.
“Damn it…” bulong niya.
He shouldn’t be thinking about this. About her.
Pero kahit ilang beses niyang piliting mag-focus sa emails,
sa bawat segundo, bumabalik ‘yung memory ng halik kagabi.
Spontaneous. Intense. Real.
