Hindi agad bumalik ang ingay matapos magsalita si Sebastian.
Para bang may invisible na kamay na pansamantalang pinindot ang pause button ng buong mundo—ang musika, ang tawanan, ang kaluskos ng mga baso, pati ang mga bulong sa hangin ay tila sabay-sabay na tumigil.
Ang tanging maririnig ay ang alon sa malayo, marahang humahampas sa baybayin ng Castillo Amara Shores, at ang mahinang ugong ng mga ilaw na nakasabit sa paligid ng resort.
May kakaibang katahimikan na bumalot sa buong lugar—iyong katahimikan na hindi awkward, hindi pilit, hindi nakakailang. Isa iyong katahimikan na puno. Puno ng kahulugan. Puno ng mga salitang hindi na kailangang ulitin. Para bang lahat ng naroon ay sabay-sabay na huminga, sabay-sabay na nag-isip, sabay-sabay na tinanggap ang bigat ng mga salitang binitiwan
