Matapos ang sandaling nagtagpo ang mga mata nila—isang ngiting walang pangako pero puno ng ibig sabihin—si Althea ang unang umiwas.
Hindi iyon biglaan. Hindi rin halata.
Isa lang itong tahimik na pagtalikod, parang simpleng desisyon na gawin ang isang bagay nang mag-isa. Iniwas niya ang tingin, huminga nang malalim, at dahan-dahang naglakad palayo sa pool, palayo sa musika, palayo sa tawanan ng mga kasamahan niya.
Papunta sa dagat.
Ang buhangin ay malamig sa paa niya, bahagyang basa dahil sa hamog at sa alon na kanina pa marahang humahaplos sa baybayin. Ang ingay mula sa party ay unti-unting napalitan ng tunog ng dagat—mas tahimik, mas totoo, mas bagay sa kung ano ang bumibigat sa dibdib niya.
Hindi niya alam kung bakit siya lumayo.Alam lang niya na kailangan niya ng hangin.
Ng kata
