Hindi sila agad naghiwalay matapos ang yakap.
Nanatili silang magkalapit, sapat lang para maramdaman ng bawat isa ang presensya ng isa’t isa—ang init ng katawan, ang tahimik na paghinga, ang katahimikang hindi na kailangang punuin ng salita.
Ang dagat ay patuloy na humahalik sa buhangin, paulit-ulit, parang sinasabi na ang lahat ng bagay ay may simula at may pag-urong, pero hindi kailanman tuluyang nawawala.
Dahan-dahang humiwalay si Sebastian, hindi tuluyang bumibitaw. Nanatili ang isang kamay niya sa balikat ni Althea, hawak pa rin ang tuwalyang isinukbit niya roon. Bahagyang hinila niya ito palapit, parang gusto niyang siguraduhing hindi ito lalamigin—hindi lang sa hangin, kundi sa mga iniisip nitong unti-unting bumibigat na naman.
“You know,” sabi niya, mababa ang boses, halos kasa
