Tahimik ang opisina ni Sebastian.
Hindi iyong uri ng katahimikang nakakapanatag—kundi iyong klase na parang may nakaambang sasabog anumang oras. Ang klase ng katahimikan na hindi mo maririnig ang sarili mong iniisip dahil masyadong malinaw ang t***k ng puso mo.
Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakatanaw sa lungsod na tila walang pakialam sa kaguluhang nagsisimulang umikot sa loob ng kumpanya niya. Sa ibaba, tuloy ang galaw ng mga sasakyan. Tuloy ang takbo ng buhay. Para bang walang kumakalat na larawan. Para bang walang mga matang nagbabantay.
Para bang walang isang babaeng kasalukuyang nakaupo sa kabilang dulo ng floor, pilit pinapanatiling buo ang sarili niya.
Huminga siya nang malalim.
Hindi ito ang unang krisis na hinarap niya bilang CEO. Hindi rin ito ang unang pagkakataong ki
