Chapter 2
1005 Words
Masakit ang ulo ko. Para bang may nagmamartilyo sa loob ng utak ko habang pilit kong iminumulat ang mga mata ko.
Napangiwi ako nang maramdaman kong may braso na nakapulupot sa bewang ko. Mainit, mabigat, at hindi pamilyar. Bigla kong naalala ang nangyari kagabi.
Oh, God.
Dahan-dahan kong nilingon ang lalaking katabi ko. Nakahubad ang pang-itaas, mahimbing ang tulog, at halos kasing lapad ng kama ang balikat niya. Kahit nakarelax, makikita mo agad sa panga at ilong niya na hindi ordinaryong lalaki ang natutulog sa tabi ko.
Ang estrangherong hinalikan ko sa bar.
Ang estrangherong dinala ako dito.
Ang estrangherong naka—
Napapikit ako at napakagat-labi, halos hindi makapaniwala na nagawa ko ‘yun. Ako, si Althea Velasquez, na ilang taon kong iniingatan ang sarili ko para sa “tamang tao.” At kagabi… sa isang estranghero lang ako bumigay.
“Good morning.”
Halos mapatalon ako nang bigla siyang magsalita. Nakaawang pa ang isang mata niya, pero may ngisi na agad sa labi.
“W-what time is it?” nauutal kong tanong, agad na nagtakip ng kumot sa katawan ko.
“Past seven,” sagot niya habang nag-iinat, parang wala lang. “You’re awake earlier than I thought.”
“Earlier?!” halos mapalakas ang boses ko. “Oh, my God! Kailangan kong umuwi—”
Bumangon ako at nagsimulang maghanap ng damit sa sahig, pero lalo lang akong namula nang makita kong halos lahat ay nagkalat. Ang blouse ko nasa may lampshade, ang skirt ko nasa gilid ng sofa.
Napailing siya habang pinagmamasdan ako. “You’re cute when you panic.”
“Stop looking!” sigaw ko habang minamadali ang pagbibihis. Hindi ko na siya tiningnan ulit dahil baka hindi na ako makalabas ng kwarto kung magtagpo pa ulit ang mga mata namin.
Nang makabihis ako, mabilis kong kinuha ang bag at lumapit sa pinto. “Thanks for… last night,” mabilis kong sabi, halos bulong. “But let’s pretend it never happened.”
Isang mababang tawa ang narinig ko mula sa likod. “You think you can just walk away that easy, sweetheart?”
Napalingon ako, pero nakangiti lang siya habang nakaupo sa kama, parang hari sa sariling palasyo. Hindi ko na siya sinagot at dali-daling lumabas ng suite.
Pagdating sa bahay, sinalubong agad ako ng kapatid kong si Isabel.
“Uy ate, bakit parang galing ka sa gera?” panunukso nito habang sinisipat ang hitsura ko.
“Shut up, Isabel,” inis kong sagot sabay diretso sa kuwarto. Buong umaga, iniwasan ko ang mga tanong niya at ang alaala ng kagabi. Pinilit kong i-convince ang sarili ko na hindi na namin muling magkikita ng lalaking ‘yon.
Isang gabi lang. Isang pagkakamali lang.
Kinabukasan, sa unang araw ng internship ko, maaga akong dumating sa opisina ng Castillo Enterprises. Isa ito sa pinakamalaking kumpanya sa bansa at isa sa pinaka-prestihiyosong tanggapan para sa mga IT interns.
Nakapila kami ng mga kasama kong interns sa lobby para i-orient ng HR. Kinikilig pa nga ang iba dahil “baka raw guwapo” ang CEO na magwe-welcome sa amin. Ako naman, nakatungo lang at pilit kalmado.
Hanggang sa bumukas ang elevator.
“Ladies and gentlemen,” ani ng HR officer, “please welcome, our CEO—Mr. Sebastian Castillo.”
Dahan-dahan kong iniangat ang tingin ko.
At muntik akong himatayin nang makita ang lalaking nakasuot ng pormal na itim na suit, may matalim na titig, at may pamilyar na ngisi sa labi.
Siya.
Ang estrangherong nakasama ko kagabi.
Ang lalaking hindi ko man lang tinanong ang pangalan.
At ngayon… siya pala ang boss ko.
Nanigas ang katawan ko habang naglakad siya papunta sa harap. Ang bawat hakbang niya ay puno ng awtoridad—mataas ang noo, seryoso ang panga, parang walang sinumang puwedeng umapila sa kaniya.
“Good morning,” bati niya, malamig pero makapangyarihan. “I’m Sebastian Castillo, CEO of Castillo Enterprises. I expect discipline, excellence, and loyalty from anyone who wants to be part of this company.”
Ramdam ko ang kaba habang nagsalita siya. Lahat ng interns nakatingin sa kanya na para bang nakakita sila ng diyos. Ako lang ata ang naiiba—hindi makatingin nang diretso kasi bawat galaw niya, bumabalik sa utak ko ang lahat ng nangyari kagabi.
Sht, bakit ba kasi ako sumama sa kanya?*
Natapos ang orientation at inassign kami sa iba’t ibang departments. At syempre, malas ko, sa IT Division ako napunta—isang floor lang ang layo mula sa opisina niya.
Habang naglalakad kami papunta sa department, narinig kong may tumawag mula sa likuran.
“You. Stay.”
Napahinto ako. Dahan-dahan akong lumingon at halos manlumo nang makita kong si Sebastian mismo ang nakatitig sa akin.
“Sir?” halos hindi lumalabas ang boses ko.
Lumapit siya nang dahan-dahan, at kahit nakasuot siya ng pormal na suit ngayon, hindi nawala ang mapangahas na aura niya.
“I’ll be taking her under my supervision,” sabi niya sa HR officer. “She’ll report directly to me.”
“What?!” halos pasigaw kong sagot, pero agad ko ring tinakpan ang bibig ko. Lahat ng interns napatingin sa akin.
Nakangisi lang si Sebastian. “Problem, sweetheart?” bulong niya na ako lang ang nakarinig.
Namula ako sa hiya at galit. “Stop calling me that,” madiin kong sagot.
Pero ngumiti lang siya lalo, parang lalo siyang na-eenjoy sa inis ko. “Then tell me your name. I still don’t know it.”
Napatigil ako. Hindi ko alam kung sasabihin ko ba o lalakad na lang palayo. Pero sa titig niya—matalim, mapanganib, at parang may alam siyang hindi ko kayang itago—napilitan akong bumulong.
“A-Althea. Althea Velasquez.”
Saglit siyang natahimik, parang inuukit ang pangalan ko sa isip niya. Tapos, may bahagyang ngiti sa labi niya na parang nanalo siya sa isang laro.
“Althea…” dahan-dahan niyang inulit. “Nice. Now, Miss Velasquez… let’s see if you can survive working with me.”
At bago ako makasagot, tumalikod na siya at naglakad papunta sa elevator, iniwan akong nakatayo na parang hinihigop ng lupa.
- Writer
