Tahimik pa rin sa loob ng kotse. Ilang minuto na lang at nasa tapat na sila ng bahay ni Althea, pero para kay Thea, bawat segundo parang may kasamang t***k ng puso na hindi niya mapigilan.
Mula nang umandar muli ang sasakyan, wala nang nagsalita sa kanilang dalawa. Pero kahit walang salita, ramdam niya ang bigat ng hangin sa pagitan nila — ‘yung klase ng katahimikan na hindi awkward, pero puno ng hindi nasasabing bagay.
“Almost home,” sabi ni Sebastian, halos pabulong.
Tumango lang si Thea. “Thanks for driving me.”
“Hmm,” sagot ni Sebastian, hindi tumingin. “You don’t have to thank me for something I wanted to do.”
Napakunot ang noo ni Thea. “You’re really good at saying things that confuse me.”
Napatingin sa kanya si Sebastian, ngiti lang pero may halong seriousness sa mata. “I’m no
