Tahimik lang sa loob ng kotse. Tanging mahinang tugtugin lang ng jazz music mula sa stereo ang maririnig, at ang tunog ng ulan na unti-unting bumabagsak sa windshield.
Sebastian reached for his coat na nakapatong sa backseat, saka marahang ipinatong sa balikat ni Althea.
“You’ll catch a cold,” sabi niya, mababa pero may halong lambing ang tono.
Napatingin si Thea, bahagyang napalunok. “I’m fine, Mr. Castillo.”
“Sebastian,” putol nito, tumingin sa kanya nang diretso. “It’s just us. No need for the formalities.”
She froze. Iyon lang, parang biglang nagbago ang hangin sa paligid nila.
“Sebastian,” mahinang ulit niya, halos pabulong, at doon ngumiti nang bahagya si Sebastian — that kind of smile na alam mong hindi mo dapat gusto, pero gusto mo pa rin.
Habang inaabot niya ang seatbelt ni
