Tahimik ang hallway papunta sa private dining wing ng Castillo Amara Shores.
Hindi iyon yung klaseng katahimikan na awkward—kundi yung mamahalin. Yung bawat hakbang ay may echo, yung ilaw ay warm, at yung amoy ng kape ay parang sinasadyang akitin ang sinumang papasok.
Magkahawak-kamay sina Sebastian at Althea habang naglalakad.
Hindi mahigpit.
Hindi rin pa-claim.
Parang natural na lang—isang kilos na hindi na nila kailangang pag-isipan.
“This is my private spot,” sabi ni Sebastian habang papalapit sila sa pintuan, may bahid ng kasiguraduhan sa boses. “Usually, walang tao rito kapag umaga.”
Ngumiti si Althea. “Wow. Exclusive.”
“Very,” sagot niya. “That’s why I like it. Tahimik.”
Tahimik.
Iyon ang keyword.
At iyon din ang unang nasira.
Pagbukas na pagbukas ni Sebastian ng pinto—
