Ang umaga ay hindi pumasok nang biglaan.
Hindi ito sumalakay sa kwarto na may liwanag na masakit sa mata o tunog na nakakagulat. Sa halip, dahan-dahan itong dumulas papasok sa suite—sa pagitan ng kurtina, sa ibabaw ng kama, sa mga balat na magkatabi pa ring mainit sa alaala ng nagdaang gabi.
Ang unang gumalaw ay ang liwanag.
Manipis. Gintong-ginto. Parang maingat na ayaw manggising, pero gustong magpaalam na naroon na siya.
Si Althea ang unang nagising.
Hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa kakaibang pakiramdam—iyong pakiramdam na gising ka na pero ayaw mo pang igalaw ang katawan mo dahil ayaw mong masira ang sandaling iyon. Nakapikit pa rin siya, nakahilig sa gilid, ang buhok ay bahagyang nakatabon sa pisngi niya.
At saka niya ito naramdaman.
Isang braso sa bewang niya.
Isang hinin
