Nakatayo pa rin si Althea sa gilid ng mesa, hawak-hawak ang folder na kanina pa niya gustong ibigay pero hindi niya maibagsak sa kaba. Nasa harap niya si Sebastian, masyadong malapit, masyadong nakaka-distract.
“Thea…” mababa ang boses nito, husky at parang dumudulas direkta sa balat niya. “Do you always get this nervous… kapag ako ang nasa harap mo?”
“H-hindi naman!” mabilis niyang sagot, kahit ramdam niya ang pamumula ng pisngi. “I mean—ako lang talaga… madaling ma—ma-rattle.”
Ngumisi si Sebastian, isang half-smile na parang alam na niya ang totoo. “Rattle, hmm? Funny… kasi mukhang ako lang ang may effect na ganyan sa’yo.”
Lumapit pa ito, at bago pa niya namalayan, nakasandal na siya sa mesa, trapped. Ang kamay ni Sebastian, nakalapat sa gilid ng mesa, halos nakaharang sa kanya. Napa
