Kanina pa siya hindi mapakali. Kahit sinubukan niyang ituon ang atensyon sa financial reports na nakalatag sa mesa, paulit-ulit lang bumabalik sa isip niya ang imahe ni Althea Velasquez — nakatungo, namumula, at halos hindi makatingin kanina habang iniabot sa kanya ang maliit na kahon ng homemade cupcakes at kape.
Napangisi siya habang inaalala ang eksaktong eksena.
“Thank you, Sebastian. For that night… and for listening. Sorry kung late, nag-process pa kasi sa utak ko lahat. Eto… para sa’yo.”
Kasabay noon ang pag-abot ng maliit na kahon at cup na halatang hindi galing sa café kundi gawa ng kamay niya. Homemade. Effort.
Damn.
Para bang may kakaibang init na kumalat sa dibdib niya. Hindi siya sanay na may nag-aabot ng gano’n sa kanya, lalo na’t may sincerity. Karaniwan kasi, siya ang
