Tahimik na ang paligid nang tuluyang lumabas si Althea mula sa building.
Gabi na, at ang mga ilaw ng poste ay nagbubuga ng malamlam na liwanag sa kalsadang basang-basa sa ambon.
May bagyong namamahay sa puso niya, at kahit gaano niya subukang itago, halata sa bawat mabagal na hakbang niya ang bigat ng iniinda.
Tatlong beses.
Tatlong beses na niyang hinayaan si Sebastian na pawiin ang mga luhang pinatigas na ng panahon.
At sa tuwing lumalayo siya, siya rin ang unang bumabalik.
Anong ginagawa ko sa sarili ko? tanong niya sa isip habang tinatakpan ng jacket ang sarili laban sa malamig na hangin.
Wala siyang kasabay, wala ring taxi na dumaraan. Kaya naglakad siya papunta sa sakayan, iniisip kung gaano karaming beses na siyang naglakad palayo sa mga lalaking nagpasakit sa kanya — pero sa
