Hindi agad umatras si Sebastian.
Hindi rin si Althea.
Matapos ang sandaling idikit niya ang noo sa noo nito, parang may kung anong bumigay sa loob nilang dalawa—isang pader na buong araw nilang pilit pinananatili.
Maingat ang galaw ni Sebastian. Hindi nagmamadali. Parang sinusukat ang bawat segundo, bawat pulgada ng distansyang puwede pa nilang bawasan nang hindi tuluyang tumatawid sa linya.
Isang hakbang pa.
At nang maramdaman ni Althea ang mga braso niyang dahan-dahang pumalibot sa likod niya, kusang sumandal ang noo niya sa dibdib ni Sebastian.
Isang yakap.
Hindi mahigpit.
Hindi mapang-angkin.
Pero totoo.
Tahimik siyang napabuntong-hininga, parang doon lang niya tuluyang ibinaba ang bigat na buong araw niyang bitbit.
“You don’t have to be strong all the time,” bulong ni Sebas
