Hindi diretsong umuwi si Sebastian.
Nagpatagal muna siya sa sasakyan, nakaparada sa driveway ng ancestral house ng mga Castillo—ang bahay na mas tahimik kaysa sa kahit anong boardroom, pero mas mabigat ang presensya. Ang ilaw sa ikalawang palapag ay bukas na. Ibig sabihin, gising pa sila.
Alam na nila.
Hindi iyon tanong.
Hindi rin hinala.
Alam niya lang—kapag tahimik ang bahay nang ganito, may naghihintay na usapan.
Huminga siya nang malalim bago bumaba.
Pagbukas pa lang ng pinto, bumungad na agad ang pamilyar na amoy ng tsaa at polish ng kahoy. Tahimik ang sala, pero buhay ang bahay—parang nagbabantay.
“Tito Bash!”
Isang maliit na pigura ang biglang tumakbo palapit sa kanya.
“Sophia,” sabi niya, agad yumuko para salubungin ang pamangkin.
Yumakap ito sa kanya nang mahigpit. “You
