Hindi agad nagsara ng gate si Althea.
Nanatili siya roon kahit wala na ang sasakyan ni Sebastian sa dulo ng kalye. Tahimik ang paligid—ang klase ng katahimikang may natitirang init mula sa isang mahabang araw. Ang ilaw sa poste ay bahagyang nanginginig, at ang hangin ay may dalang amoy ng bagong saing na kanin at malamig na gabi.
“Anak?”
Napalingon siya kay Maria Elena na nakatayo sa may pintuan.
“Pasok ka na,” malambing na sabi ng ina. “Giniginaw ka na.”
Ngumiti si Althea at pumasok. Isinara niya ang gate, dahan-dahan, parang ayaw guluhin ang katahimikan.
Sa loob ng bahay, nakaupo si Roberto sa sofa, tahimik na nanonood ng balita—pero halatang wala ang isip sa TV. Si Isabella naman ay nakahiga sa sahig, nakatutok sa phone, may ngiting halatang may tinatagong kalokohan.
“So,” biglan
