Hindi agad umalis si Sebastian.
Matapos ang mabibigat na salita, ang mga pangakong binigkas nang diretso sa harap ng ama ni Althea, at ang pagtanggap na hindi niya inaasahan—may kakaibang katahimikan ang bumalot sa sala. Hindi iyon awkward. Hindi rin pilit.
Para bang ang bahay mismo ang nagsabing: Pwede ka nang huminga.
Si Maria Elena ang unang kumilos, gaya ng ina na sanay mag-ayos ng mundo sa maliliit na galaw.
“Sige,” sabi niya habang inaayos ang mangkok sa mesa, “nandito ka na rin lang, Sebastian… maghapunan ka na sa amin.”
Napatingin si Sebastian kay Althea.
Parang nagtatanong ang mga mata: Okay lang ba?
Ngumiti si Althea, maliit pero sigurado. “Kung ayaw mo, pwede ka namang—”
“Gusto ko,” mabilis na sagot ni Sebastian. “Kung okay lang po sa inyo.”
Tumango si Roberto. “Umupo k
