Hindi agad umalis si Althea matapos patayin ang tawag.
Nakatayo siya sa gilid ng lobby, hawak pa rin ang phone na para bang doon nakasabit ang huling hibla ng lakas niya. Tahimik na ang gusali—ang klase ng katahimikang may iniipong bigat. Sa labas ng salamin, humahalik ang dilim sa mga ilaw ng parking lot, at sa loob niya, may kakaibang kapayapaan na unti-unting pumapalit sa takot.
“Althea.”
Napalingon siya.
Si Sebastian.
Nakatayo ito ilang hakbang ang layo—nakasabit ang coat sa braso, nakaluwag ang kurbata, pagod ang mga mata pero malinaw ang tingin. Hindi na ito ang CEO na kinatatakutan ng board. Hindi rin ito ang lalaking kinukwestyon ng buong opisina.
Isa lang siyang lalaking pauwi.
“Pauwi ka na?” tanong niya, maingat ang boses, parang ayaw basagin ang katahimikan sa pagitan nil
