Hindi agad umuwi si Althea.
Matapos ang lahat—ang HR meeting, ang mga bulungan, ang mabigat na katahimikan sa pagitan niya at ni Sebastian—parang hindi pa handa ang katawan niyang bumalik sa normal na mundo. Parang kung lalabas siya ng gusali at huminga ng hangin sa labas, doon pa lang tuluyang babagsak ang lahat.
Kaya umupo muna siya sa bench sa gilid ng lobby.
Hindi na matao. Ang ibang empleyado’y nakauwi na, ang iba nama’y nagmamadaling lumabas na parang gustong iwan ang lahat ng tsismis sa loob ng gusali. Ang ilaw sa lobby ay bahagyang dim—hindi pang-gabi, pero sapat para maramdaman mong tapos na ang araw.
Hinawakan ni Althea ang phone niya.
May mga notifications na hindi pa niya binubuksan. Mga messages na alam niyang may halong tanong. May halong pag-aalala. May halong shock.
A
